1Ուրա՛խ լեր անապատ ծարաւի. ցնծասցէ անապատն եւ ծաղկեսցէ՛ իբրեւ զշուշան։ 2Եւ ծաղկեսցէ եւ ցնծասցէ անապատն Յորդանանու. եւ փառքն Լիբանանու տացի նմա, եւ պատիւն Կարմելայ. եւ ժողովուրդ իմ տեսցէ զփա՛ռս Տեառն, եւ զբարձրութիւն Աստուծոյ մերոյ։ 3Զօրացարո՛ւք ձեռք լքեալք՝ եւ ծունկք կթուցեալք. 4մխիթարեցարո՛ւք կարճամիտք սրտիւք. զօրացարո՛ւք եւ մի՛ երկնչիք։ Ահաւասիկ Աստուած մեր հատուցանէ դատաստան՝ եւ հատուսցէ. ինքնի՛ն եկեսցէ՝ եւ փրկեսցէ զմեզ։ 5Յայնժամ աչք կուրաց բացցին՝ եւ ականջք խլից լուիցե՛ն։ 6Յայնժամ վազեսցէ կաղն իբրեւ զեղջերու, եւ պա՛րզ լիցի լեզու ծանրախօսաց։ Զի ջուր բղխեաց յանապատի, եւ գե՛տ ՚ի ծարաւուտ երկրի։ 7Եւ եղիցի անջուրն յեղտեւրս եւ աղբեւր ջուրց ՚ի ծարաւո՛ւտ երկրի։ Ա՛նդ եղիցի ուրախութիւն հաւուց, եւ մակաղատեղք խաշանց. ա՛նդ մարգագետինք եւ խաղք։ 8Անդ եղիցին ճանապարհ մաքրեալ, եւ ճանապարհ սո՛ւրբ կոչեսցի. մի՛ անցցէ ընդ նա պիղծ, եւ մի՛ եղիցի անդ ճանապարհ պղծոյ. այլ ցրուեալքն գնասցեն ընդ նա՝ եւ մի՛ մոլորեսցին։ 9Մի՛ եղիցի անդ առեւծ, եւ մի՛ ՚ի գազանաց չարաց ընդ այն մի՛ անցանիցէ. եւ մի՛ ամենեւին գտցի ՚ի նմա. այլ ընդ նա գնասցեն փրկեալքն եւ ժողովեալքն վասն Տեառն։ 10Դարձցին՝ եւ եկեսցեն ՚ի Սիովն ցնծութեամբ՝ եւ ուրախութիւն յաւիտենից ՚ի վերայ գլխոց նոցա. զի ՚ի վերայ գլխոց նոցա օրհնութիւն եւ ցնծութիւն, եւ ուրախութիւն հասցէ նոցա. մերժեցան ցա՛ւք՝ եւ տրտմութիւնք եւ հեծութիւնք։