1Եւ եղեւ ՚ի ժամանակին յայնմիկ հիւանդանա՛լ Եզեկիայ մինչեւ ՚ի մահ. եւ ե՛կն առ նա Եսայի որդի Ամովսայ՝ եւ ասէ ցնա. Ա՛յսպէս ասէ Տէր. Հրաման տուր վասն տան քոյ՝ զի մեռանիս եւ ո՛չ կեաս։ 2Եւ դարձոյց Եզեկիա զերես իւր յորմն անդր, յաղօթս եկաց 3եւ ասէ. Ո՛ Տէր. յիշեա՛ զիս Տէր զի գնացի առաջի քո արդարութեամբ եւ ճշմարտութեամբ սրտիւ, եւ զհաճոյս առաջի քո արարի։ Եւ ելաց Եզեկիա լալի՛ւն մեծ։ 4Եւ եղեւ բան Տեառն առ Եսայի՝ եւ ասէ. 5Երթ՝ եւ ասա՛ ցԵզեկիա. Ա՛յսպէս ասէ Տէր Աստուած Դաւթի հօր քո. Լուայ բարբառոյ աղօթից քոց, եւ տեսի զարտասուս քո. ահաւադիկ յաւելո՛ւմ ՚ի ժամանակս քո ա՛մս հինգետասան. 6եւ ՚ի ձեռաց արքային Ասորեստանեայց ապրեցուցի՛ց զքեզ եւ զքաղաքդ զայդ. եւ վերակացո՛ւ եղէց քաղաքիդ այդմիկ։ 7Եւ ա՛յս քեզ նշան ՚ի Տեառնէ, թէ առնիցէ Աստուած զբանդ զայդ զոր խօսեցաւ. 8Ահաւասիկ ես դարձուցանեմ զստուեր աշտիճանացդ, ընդ որ իջեալ է շողդ, զտասն աշտիճանաւ տան քոյ. եւ դարձուցից զշողդ զտասնեքումք աշտիճանօքդ։ Եւ ել շողն զտասնեքումք աստիճանօք՝ ընդ որ իջեալ էր ստուերին։

9Աղօթք Եզեկիայ արքայի Հրէաստանի ՚ի ժամանակի յորում հիւանդացաւ՝ եւ յարեա՛ւ ՚ի հիւանդութենէ իւրմէ։ 10Ես ասացի. ՚Ի վերանալ աւուրց իմոց գնացի՛ց ՚ի դրունս դժոխոց։ Թողի՛ զմնացորդս ամաց իմոց։ 11Ասացի թէ ո՛չ եւս տեսից զփրկութիւն Աստուծոյ ՚ի վերայ երկրի, եւ ո՛չ եւս տեսից զմարդն բնակչօք իւրովք։ 12Պակասեցա՛յ ես յազգատոհմէ իմմէ. թողի զմնացորդս կենաց իմոց. ելին եւ գնացին յինէն՝ որպէս որ քակէ զտաղաւար կանգնեալ. եղեւ հոգի իմ առ յինէն իբրեւ ոստայն սատարա՛ց մե՛րձ ՚ի հատանել։ 13Յաւուր յայնմիկ մատնեցա՛յ մինչեւ յառաւօտ. իբրեւ զառեւծ ա՛յնպէս խորտակեաց զոսկերս իմ, զի ՚ի տունջենէ մինչեւ ՚ի գիշեր մատնեցայ։ 14Իբրեւ զծիծառն ա՛յնպէս ճչեցի, եւ իբրեւ զաղաւնի ա՛յնպէս մնչեցի. զի նուաղեցան աչք իմ ՚ի հայելոյ ՚ի բարձունս երկնից առ Տէր որ փրկեացն զիս, եւ փարատեցոյց զցաւս անձին իմոյ. 15եւ ինքն կարգեաց զամենայն ամս իմ ՚ի դառնութիւն անձին իմոյ։ 16Տէր վասն այսորիկ պատմեցաւ քեզ, զարթուցեր զհոգի իմ, մխիթարեցայ՝ եւ կեցի։ 17Ահաւասիկ ՚ի խաղաղութիւն դարձաւ դառնութիւն իմ. փրկեցեր զանձն իմ զի մի՛ կորեայց, եւ ընկեցեր յետո՛յ իմ զամենայն զմեղս իմ։ 18Զի ո՛չ թէ որ ՚ի դժոխս են՝ խոստովան առնիցին առ քեզ. եւ ո՛չ մեռեալք օրհնեսցեն զքեզ, եւ ո՛չ յուսասցին յողորմութիւնս քո՝ ոյք իջանեն ՚ի գուբ։ 19Այլ կենդանի՛ք օրհնեսցեն զքեզ. որպէս եւ եսս այսուհետեւ մանկունս ծնայց, որ պատմեսցեն զարդարութիւն քո, 20Տէր փրկութեան իմոյ։ Եւ ո՛չ դադարեցից օրհնել զքեզ սաղմոսարանաւ զամենայն աւուրս կենաց իմոց, յանդիման տաճարիդ Աստուծոյ։ 21Եւ ասէ Եսայի ցԵզեկիա. Ա՛ռ դու պաղատիտս թզոյ՝ մանրեա՛ եւ դի՛ր ՚ի վերայ վիրիդ՝ եւ ողջասցի՛ս։ 22Եւ ասէ. Ա՛յդ եղիցի նշան եթէ ելանիցեմ ՚ի տունն Աստուծոյ։