1Լուարո՛ւք ինձ որ հալածէքդ զիրաւունս՝ եւ խնդրէք զՏէր։ Նայեցարո՛ւք ՚ի վէմն հաստատուն յորմէ կոփեցարուք, եւ ՚ի գո՛ւբ հորոյն յորմէ փորեցարուք։ 2Նայեցարո՛ւք յԱբրահամ հայրն ձեր, եւ ՚ի Սառա որ երկնեացն զձեզ. զի մի էր՝ եւ կոչեցի զնա. եւ օրհնեցի՛ զնա, եւ սիրեցի զնա եւ բազմացուցի զնա։ 3Եւ արդ մխիթարեցի՛ց զքեզ Սիովն, եւ մխիթարեցից զամենայն զաւերակս նորա. եւ արարից զամենայն աւերակս նորա իբրեւ զդրախտ, եւ զկողմն արեւմտից իբրեւ զդրախտ Տեառն. ուրախութի՛ւն եւ ցնծութիւն գտցեն ՚ի նմա, խոստովանութիւն եւ ձա՛յն օրհնութեան։

4Լուարո՛ւք ինձ՝ լուարո՛ւք ինձ ժողովուրդ, եւ թագաւորք ունկնդի՛ր լերուք ինձ. զի օրէնք յինէ՛ն ելցեն, եւ դատաստան իմ ՚ի լո՛յս հեթանոսաց։ 5Արագ արա՛գ մերձեսցի արդարութիւն իմ, եւ ելցէ իբրեւ զլո՛յս փրկութիւն իմ. ՚ի բազո՛ւկ իմ հեթանոսք յուսասցին. ի՛նձ կղզիք սպասեալ մնան, եւ ՚ի բազուկ իմ յուսասցին։ 6Ամբարձէ՛ք յերկինս զաչս ձեր, եւ հայեցարո՛ւք յերկիր ՚ի խոնարհ. զի երկինք իբրեւ զծո՛ւխ հաստատեալ են, եւ երկիր իբրեւ զձո՛րձս մաշեսցի. եւ բնակիչք նորա իբրեւ զնո՛յնս կորիցեն. այլ փրկութիւն իմ յաւիտեա՛ն կացցէ, եւ արդարութիւն իմ մի՛ պակասեսցէ։ 7Լուարո՛ւք ինձ որ գիտէք զիրաւունս, ժողովուրդ իմ՝ որոց օրէնք իմ ՚ի սիրտս ձեր։ Մի՛ երկնչիք ՚ի նախատանաց մարդկան. եւ բամբասանք նոցա զձեզ յամօթ մի՛ արասցեն. 8զի իբրեւ ձորձք ընդ ժամանակա՛ւ մաշեսցին, եւ իբրեւ զասր որ ուտիցի ՚ի ցեցոյ. բայց արդարութիւն իմ յաւիտեա՛ն կացցէ, եւ փրկութիւն ազգա՛ց յազգս։ 9Զարթի՛ր զարթի՛ր Երուսաղէմ, եւ զգեցի՛ր զզօրութիւն բազկի քոյ. զարթի՛ր իբրեւ յաւուրցն իսկզբանէ, իբրեւ յազգացն յաւիտենից։ ※ Ո՞չ դու այն ես որ տաշեցեր զլայնութիւնն, վանեցեր զվիշապն. 10ո՞չ դու ա՛յն ես որ աւերեցեր զծովն, զբազմութիւն ջուրցն անդնդոց. որ արարեր զխորս ծովուն ճանապարհ անցից փրկելոցն եւ ապրելոց։ 11Զի ՚ի Տեառնէ եղիցի դարձ, եւ եկեսցեն ՚ի Սիովն ցնծութեամբ եւ ուրախութեամբ յաւիտենից. զի ՚ի վերայ գլխոց նոցա օրհնութիւն, եւ ուրախութի՛ւն հասցէ նոցա. մերժեցան ցաւք եւ տրտմութիւնք եւ հեծութիւնք։ 12Ե՛ս եմ, ե՛ս եմ ※ նոյն որ մխիթարեցի զքեզ։ Ծանի՛ր զինչ ոք էիր. եւ երկեար ՚ի մահկանացո՛ւ մարդոց, եւ յորդւոյ մարդոյ որ իբրեւ զխո՛տ ցամաքեցան։ 13Եւ մոռացա՞ր զԱստուած զարարիչ քո, որ արար զերկինս եւ հաստատեաց զերկիր. եւ երկնչէիր միշտ զամենայն աւուրս յերեսաց սրտմտութեան նեղչին քոյ՝ որպէս խորհեցաւ ջնջել զքեզ։ Եւ արդ՝ ո՞ւր է սրտմտութիւն նեղչին քոյ. 14զի ՚ի փրկութեանն քում ո՛չ կարասցէ կեալ. եւ ո՛չ յամեսցէ, եւ ո՛չ սպանցէ զքեզ յապականութիւն, եւ ո՛չ պակասեսցէ հացն քո։ 15Ե՛ս եմ Տէր Աստուած քո՝ որ խռովեմ զծով, եւ գոչեցուցանեմ զալիս նորա. Տէր Սաբաւովթ անուն է իմ։ 16Եդի՛ց զբանս իմ ՚ի բերանս քո, եւ ընդ հովանեա՛ւ ձեռին իմոյ ծածկեցից զքեզ. որով կանգնեցի զերկինս, եւ արկի զհիմունս երկրի. եւ ասացի ցՍիովն. Ժողովո՛ւրդ իմ ես դու։ 17Զարթի՛ր զարթի՛ր արի՛ կա՛ց Երուսաղէմ, որ արբեր ՚ի ձեռանէ Տեառն զբաժակն բարկութեան նորա. զբաժակն կործանման, զբաժակն սրտմտութեան, զոր արբերն՝ եւ սթափեցեր։ 18Եւ ո՛չ ոք էր որ մխիթարէր զքեզ յամենայն որդւոցն քոց զոր ծնար. եւ ո՛չ ոք էր որ ձեռնտո՛ւ լինէր քեզ յամենայն որդւոցն քոց զորս բարձրացուցեր։ 19Երկո՛ւ ինչ հակառա՛կ կան քեզ. եւ ո՞վ է որ տրտմակից լինիցի քեզ. կործանո՛ւմն եւ բեկումն, սո՛վ եւ սուր. եւ ո՞ է որ մխիթարիցէ զքեզ։ 20Որդիքն քո տարակուսեալք՝ որ ննջեն ՚ի կիցս ամենայն ճանապարհաց, իբրեւ զճակնդեղ կիսեփեաց, լի՛ էին ՚ի բարկութենէ Տեառն. լուծեալք ՚ի Տեառնէ Աստուծոյ։ 21Վասն այնորիկ լո՛ւր տառապեալդ՝ որ արբեալդ ես եւ ո՛չ ՚ի գինւոյ։ 22Ա՛յսպէս ասէ Տէր Աստուած որ դատի զժողովուրդ իւր. Ահաւասիկ ՚ի բա՛ց արարի ՚ի ձեռանէ քումմէ զբաժակն կործանման, զբաժակն սրտմտութեան իմոյ ※ եւ ո՛չ եւս յաւելցես ըմպել զնա։ 23Եւ տա՛ց ՚ի ձեռս վնասակարացն քոց, եւ ՚ի ձեռս այնոցիկ որ տառապեցուցինն զքեզ. որք ասէինն ցանձն քո. Խոնարհեա՛ց՝ թո՛ղ անցցուք։ Եւ եդին հաւասա՛ր երկրի զմէջ քո, արտաքոյ անցաւորաց քոց։