1Եւ եղեւ յամին յորում մեռաւ Ոզիա արքայ, տեսի՛ զՏէր նստեալ յաթոռ բարձրութեան եւ վերացելոյ. եւ լի՛ էր տունն փառօք նորա։ 2Եւ սրոբէք կային շո՛ւրջ զնովաւ. վե՛ց թեւք միոյ՝ եւ վե՛ց թեւք միոյ. երկուքն ծածկէին զերեսս իւրեանց, եւ երկուքն ծածկէին զոտս իւրեանց, եւ երկուքն թռուցեալ։ 3Աղաղակէի՛ն մի առ մի՝ եւ ասէին. Սո՛ւրբ, սո՛ւրբ, սո՛ւրբ. Տէր զօրութեանց՝ լի՛ է ամենայն երկիր փառօք նորա։ 4Եւ վերացաւ դրանդն ՚ի ձայնէն զոր աղաղակէին, եւ տունն լի՛ եղեւ ծխով։ 5Եւ ասեմ. Վա՛յ է ինձ՝ ես ա՛յր տառապեալ զիա՞րդ կա՛մս, հիացեալ. զի մարդ եմ՝ եւ պի՛ղծ շրթունս ունիմ, եւ ՚ի մէջ պղծաշուրթն ժողովրդեան բնակեալ եմ ես. եւ զՏէր զօրութեանց տեսի աչօք իմովք։ 6Եւ առաքեցաւ առ իս մի ՚ի սրովբէից անտի, եւ ՚ի ձեռին իւրում ունէր կայծակն. զոր առեալ ունելեօք ՚ի սեղանոյ անտի, եբե՛ր 7մերձեցո՛յց ՚ի բերան իմ, եւ ասէ. Ահաւասիկ մերձեցաւ ա՛յդ ՚ի շրթունս քո, եւ հանցէ զանօրէնութիւնս քո, եւ զմեղս քո սրբեսցէ՛ ՚ի քէն։ 8Եւ լուայ զբարբառ Տեառն որ ասէր. Զո՞ առաքեցից ※ եւ կամ ո՞վ երթիցէ առ այն ժողովուրդ։ Եւ ասեմ. Ահաւասիկ ես՝ առաքեա՛ զիս։ 9Եւ ասէ. Ե՛րթ եւ ասա՛ ցժողովուրդն ցայն. Լսելով լուիջիք՝ եւ մի՛ իմասջիք, եւ տեսանելով տեսջիք՝ եւ մի՛ գիտասջիք։ 10Զի թանձրացա՛ւ սիրտ ժողովրդեանդ այդորիկ, եւ ակընջօք իւրեանց ծանունս լուան. եւ զաչս իւրեանց կափուցի՛ն զի մի՛ երբէք տեսանիցեն աչօք, եւ լուիցեն ակընջօք, եւ իմանայցեն սրտիւք, եւ դարձցին՝ եւ բժշկեցից զնոսա։ 11Եւ ասեմ. Մինչեւ յե՞րբ Տէր։ Եւ ասէ. Մինչեւ աւերեսցին քաղաքք ՚ի բնակչաց, եւ տունք առ ՚ի չգոյէ՛ մարդկան. եւ մնասցէ երկիրդ աւերա՛կ։ 12Եւ յետ այսորիկ յերկարեսցէ Աստուած մարդկան, եւ բազմասցին մնացեալքն յերկրի։ 13Սակայն եւ ՚ի նմանէ՛ տասանորդեսցեն. եւ դարձեալ եղիցին ՚ի գերութի՛ւն եւ յափշտակութիւն, իբրեւ զբեւեկնի տերեւաթափ, եւ իբրեւ զկաղին թօթափեալ յիւրաքանչիւր պատենից ※ զաւակն սուրբ արձանութիւն նորա։