1Հա՛պա նախ զայդ ա՛րբ, վաղվաղակի հե՛տ արա. երկիր Զաբուղովնի՝ եւ երկիր Նեփթաղեմի՝ ճանապարհ ծովու. եւ ա՛յլք որ բնակեալ էք զծովեզերբդ, եւ յա՛յն կոյս Յորդանանու. Գալիլեա հեթանոսաց, կողմանք Հրէաստանի։ 2Ժողովուրդ որ գնայր ընդ խաւար՝ ետես լոյս մեծ. եւ որ բնակեալ էք յաշխարհի եւ ՚ի ստուերս մահու, լո՛յս ծագեսցէ ձեզ։ 3Զմե՛ծ մասն ժողովրդեանդ զոր իջուցեր յուրախութիւն քո. եւ ուրա՛խ եղիցին առաջի քո որպէս ուրախ լինիցին ՚ի հունձս, եւ որպէս որ բաժանիցենն զաւար. 4զի վերացա՛ւ ՚ի նոցանէ լո՛ւծն՝ որ կայր ՚ի վերայ, եւ գաւազանն որ ՚ի վերայ պարանոցի՛ նոցա։ Զի զգաւազանն պահանջողաց մերժեաց՝ որպէս եւ յաւուրն Մադիամու. 5զի զամենայն պատմուճան եւ զհանդերձ ժողովեալ նենգութեամբ, տուգանօ՛ք տուժեսցին։ Այլ նոքա կամէին թէ հրձի՛գ լեալ էին։ 6Զի մանուկ ծնա՛ւ մեր, որդի՛ տուաւ մեզ. որոյ իշխանութիւն իւր եղեւ ՚ի վերայ ուսոց իւրոց. եւ անուն կոչեցաւ նմա Հրեշտա՛կ մեծի՛ խորհրդոյ. Սքանչելի խորհրդակից, Աստուած հզօր. Իշխան. Հա՛յր հանդերձելոյ աշխարհին։ 7Եւ ես ածից զխաղաղութիւն ՚ի վերայ իշխանաց նորա, եւ առողջութիւն նմա. մե՛ծ է իշխանութիւն նորա, եւ խաղաղութեան նորա չի՛ք սահման։ Յաթոռն Դաւթի նստցի, եւ զարքայութիւն նորա յաջողեսցէ. եւ զօրացուսցէ զնա իրաւամբք եւ արդարութեամբ, յայսմհետէ եւ յաւիտեա՛նս ժամանակաց. նախա՛նձ Տեառն զօրութեանց արասցէ զայս։ 8Մա՛հ արձակեաց Տէր ՚ի վերայ Յակվոբայ, եկն եհաս ՚ի վերայ Իսրայէլի։ 9Եւ ծանիցե՛ն ամենայն ժողովուրդն Եփրեմեան՝ եւ որ նստինն ՚ի Սամարիա, որ հպարտութեամբ եւ ամբարտաւանութեամբ սրտից խօսեցան՝ եւ ասեն. 10Աղիւսք անկան, այլ եկայք վէ՛մս տաշեսցուք. զմա՛յրս եւ զեղեւնափայտս հարցուք, եւ շինեսցուք մեզ աշտարա՛կ։ 11Եւ կործանեսցէ Աստուած զյարուցեալսն ՚ի վերայ լերին Սիովնի, եւ զթշնամիս Յուդայ ցրուեսցէ. 12զԱսորեստան յելիցն արեւու, եւ զՅոյնս ՚ի մտիցն արեւու. ոյք ուտէին զԻսրայէլ բերանալիր ամենայն բերանով։ ՚Ի վերայ այսր ամենայնի ո՛չ դարձաւ բարկութիւն նորա, այլ տակաւին ձեռն իւր բարձրացեալ է։ 13Եւ ժողովուրդն ո՛չ դարձաւ՝ մինչեւ վիրաւորեցաւ. եւ զՏէր ※ զօրութեանց ո՛չ խնդրեցին։ 14Եւ բարձ Տէր յԻսրայէլէ զգլուխն եւ զվերջն, զմեծն եւ զփոքր ՚ի միում աւուր։ 15Զծերն եւ զակնառուն՝ այն առա՛ջն է. եւ զմարգարէն որ զանօրէնութիւնն ուսուցանէր՝ այն վե՛րջն է։ 16Եւ եղիցի որ երանիցեն ժողովրդեանս այսմիկ՝ մոլորեալք եւ մոլորեցուցանիցեն. որպէս զի կլանիցեն զդոսա եւ ապա յայտնեսցին։ 17Վասն այսորիկ ՚ի վերայ երիտասարդաց նոցա ո՛չ եղիցի ուրախ Աստուած, եւ որբո՛ց նոցա եւ այրեաց մի՛ ողորմեսցի. զի ամենեքին անօրէ՛նք են եւ չա՛րք, եւ ամենայն բերան խօսի զանիրաւութիւն։ ՚Ի վերայ այսր ամենայնի ո՛չ դարձաւ բարկութիւնն, այլ տակաւին ձեռն իւր բարձրացեալ է։ 18Եւ վառեսցի՛ իբրեւ զհուր անօրէնութիւն, եւ իբրեւ զսէզ չորացեալ այրեսցի՛ ՚ի հրոյ, եւ վառեսցի յանտառս մայրեաց. եւ շուրջ զամենայն բլրովք նոցա հո՛ւր ճարակեսցի։ 19Վասն սրտմտութեան բարկութեան Տեառն հրձիգ լիցի երկիրն ամենայն. եւ եղիցի ժողովուրդն այրեցեա՛լ իբրեւ ՚ի հրոյ։ Այր՝ եղբօր իւրում մի՛ ողորմեսցի. 20այլ խոտորեսցի յաջակողմն իւր առ քաղցի, եւ կերիցէ զձախակողմն իւր, եւ մի՛ յագեսցի մարդ՝ ուտելով զմարմինս բազկաց իւրոց. զի կերիցէ Մանասէ զԵփրեմ, եւ Եփրեմ զՄանասէ. 21եւ ՚ի միասին պաշարեսցեն զՅուդայ։ ՚Ի վերայ այսր ամենայնի ո՛չ դարձաւ բարկութիւնն, այլ տակաւի՛ն ձեռն իւր բարձրացեալ է։