1Յա՛կովբոս Աստուծոյ եւ Տեառն Յիսուսի Քրիստոսի ծառա՛յ. երկոտասան ազգացդ որ ՚ի սփի՛ւռդ էք՝ ողջո՛յն։

2Ամենա՛յն ուրախութեան արժանի՛ համարիջիք ե՛ղբարք, յորժամ ՚ի պէսպէս փորձութեանց ՚ի մէջ անկանիցիք. 3գիտասջի՛ք զի հանդէս ձերոյ հաւատոցն յօրինեալ գործէ զհամբերութիւն։ 4Իսկ համբերութիւնն գո՛րծ կատարեալ ունիցի. զի իցէք ողջանդա՛մք եւ կատարեալք, եւ ո՛չինչ իւիք նուազեալք։ 5Ապա թէ ոք ՚ի ձէնջ իցէ նուազեալ յիմաստութենէ, խնդրեսցէ յԱստուծոյ՝ որ տայն ամենայնի առատապէս՝ եւ ո՛չ նախատէ. եւ տացի՛ նմա։ 6Բայց խնդրեսցէ հաւատովք՝ եւ մի՛ երկմտեսցէ. զի որ երկմիտն է՝ նմա՛ն է հողմակոծեալ եւ տատանեալ ալեաց ծովու. 7մի՛ ակն կալցի մարդն այն առնուլ ինչ յԱստուծոյ. 8զի այր երկմիտ՝ առանց հաստատութե՛ան է յամենայն ճանապարհս իւր։ 9Պարծեսցի՛ եղբայր խոնարհ ՚ի բարձրութիւն իւր, 10եւ որ մեծատունն իցէ ՚ի խոնարհութի՛ւն իւր. քանզի իբրեւ զծաղիկ խոտոյ անցանիցէ։ 11Զի ծագեաց արեւ հանդերձ խորշակաւ՝ եւ ցամաքեցո՛յց զխոտն, եւ թօթափեցաւ ծաղիկն նորա, եւ կորեա՛ւ վայելչութիւն երեսաց նորա. նո՛յնպէս եւ մեծատունն հանդերձ շահիւքն իւրովք թարշամեսցի։ 12Երանեա՛լ է այր որ համբերիցէ փորձանաց. զի եթէ ընտիր եւս գտանիցի, առցէ զպսակն կենաց՝ զոր խոստացաւ սիրելեաց իւրոց Տէր։ 13Մի՛ ոք որ ՚ի փորձութեան իցէ, ասիցէ՝ թէ յԱտուծոյ փորձիմ. զի Աստուած անփո՛րձ է չարեաց. փորձէ նա՝ եւ ո՛չ զոք։ 14Իւրաքանչիւրոք փորձի՝ առ ՚ի յիւրո՛ցն ցանկութեանց ձգեալ եւ պատրեալ։ 15Ապա այնուհետեւ ցանկութիւնն յղացեալ՝ զմե՛ղս ծնանի. եւ մեղքն կատարեալ՝ զմա՛հ ծնանին։ 16Մի՛ խաբիք եղբա՛րք իմ սիրելիք, 17զի ամենայն տուրք բարիք եւ ամենայն պարգեւք կատարեալք՝ ՚ի վերո՛ւստ են իջեալ առ ՚ի Հօրէ՛ն լուսոյ. յորում չի՛ք փոփոխումն՝ եւ կամ շրջելոյ ստուեր։ 18Կամեցեալ ծնա՛ւ զմեզ բանիւն ճշմարտութեա՛ն լինել մեզ պտո՛ւղ ինչ ստացուածոց նորա. 19գիտասջի՛ք ե՛ղբարք իմ սիրելիք, Եղիցի ամենայն մարդ արա՛գ առ ՚ի լսել, եւ ծա՛նր առ ՚ի խօսել, եւ ծա՛նր առ ՚ի բարկանալ։ 20Զի բարկութիւն մարդոյ զարդարութիւն Աստուծոյ ո՛չ գործէ։ 21Որով ՚ի բա՛ց թօթափեալ զամենայն աղտեղութիւն եւ զյաւելուածս չարեաց, հեզութեամբ ընդունիջի՛ք զբանն ընտաբոյս. որ կարօղն է կեցուցանե՛լ զոգիս ձեր։ 22Լինիջի՛ք առնելի՛ք բանին, եւ մի՛ լսելիք միայն համարեսջիք յանձինս։ 23Զի եթէ ոք լսօղ միա՛յն իցէ բանին՝ եւ ո՛չ առնելի, նման է նա մարդոյ որ պշուցեալ հայիցի՛ ընդ երեսս իւր՝ որ ծնանիցին ՚ի հայելւոջ. 24զի հայեցեալ ետես զինքն, եւ զա՛նց արար, եւ անդէն մոռացա՛ւ թէ որպիսի ոք էր։ 25Իսկ որ յառեալ ՚ի կատարեա՛լ օրէնս ազատութեանն հայիցի, եւ ՚ի նմին կացցէ, ո՛չ եղեւ նա լսօղ մոռացութեան, այլ առնելի՛ գործոյն. նա՝ յառնելն իւրում լիցի երանելի՛։ 26Եթէ ոք կամիցի կրօնաւոր լինել, եւ ո՛չ սանձահարեսցէ զլեզու իւր, այլ զբաղեցուցանիցէ զսիրտն իւր, այնպիսւոյն վայրապա՛ր է կրօնաւորութիւնն։ 27Կրօնաւորութիւն սո՛ւրբ եւ անարատ՝ առ ՚ի յԱստուծոյ եւ ՚ի Հօրէ՝ ա՛յս է. Այցելո՛ւ լինել որբոց եւ այրեաց ՚ի նեղութեան իւրեանց, անարա՛տ պահել զանձն յաշխարհէ։