1Մի՛ բազում վարդապետս լինե՛լ եղբա՛րք իմ, գիտասջի՛ք՝ զի մե՛ծ դատաստան ընդունելոց եմք. 2քանզի բազո՛ւմ ինչ յանցանեմք ամենեքեան։ Եթէ ոք բանիւ ո՛չ յանցանիցէ՝ նա՛ է մարդ կատարեալ, որ կարօղն է սանձահարե՛լ զամենայն մարմին իւր։ 3Տե՛ս՝ զի ձիոյ սանձս ՚ի բերան դնեմք՝ առ անսալո՛յ նոցա մեզ, եւ զամենայն մարմինս նոցա նուաճեմք։ 4Ահաւասիկ եւ նաւք՝ որպիսի՞ ինչ են, եւ ՚ի սաստիկ հողմոց վարին. եւ փո՛քր թեւովն շրջին՝ յո՛ր կոյս եւ միտք ուղղչին կամիցին։ 5Սոյնպէս եւ լեզու՝ փոքր ինչ անդա՛մ է՝ եւ մեծամեծս բարբառի. ահա եւ սակաւ ինչ հուր զորպիսի՛ անտառս հրդեհէ։ 6Եւ լեզու հուր՝ զա՛րդ անիրաւութեան, լեզու հաստատեալ է յանդամս մեր, որ զամենայն մարմինն ապականէ, եւ վառէ հրով զանիւ ծննդեան, եւ բորբոքեալ տոչորի՛ ՚ի գեհենի։ 7Ամենայն բնութիւն գազանա՛ց, եւ թռչնոց, եւ սողնոց, եւ որ ՚ի ծովու են, հնազանդեա՛լ է՝ եւ հնազանդի՛ մարդկեղէն բնութեան։ 8Բայց զլեզու մարդկան ո՛չ ոք կարէ հնազանդել, զչարն եւ զանկարգն՝ եւ զլի՛ թունօք մահաբերին։ 9Նովաւ օրհնեմք զՏէրն եւ զՀայր. եւ նովաւ անիծանեմք զմարդիկ որ ըստ նմանութեան Աստուծոյ արարան։ 10՚Ի նմի՛ն բերանոյ ելանեն օրհնութիւնք եւ անէծք. ո՛չ է պարտ եղբարք իմ այսմ այսպէս լինել։ 11Միթէ՝ աղբե՛ւր անտստին ՚ի միոյ ականէ բղխիցէ քաղցր եւ դառն։ 12Միթէ մա՛րթ ինչ իցէ եղբա՛րք իմ՝ թզենւոյ ձէ՛թ բերել, կամ որթոյ թուզ, եւ ո՛չ աղտաղտին տեղւոյ ջուր քաղցր առնել։ 13Ո՞վ իցէ իմաստուն եւ հանճարեղ ՚ի ձեզ, ցուցցէ՛ ՚ի բարւոք գնացից իւրոց զգործս իւր հեզութեա՛մբ իմաստութեան։ 14Ապա թէ նախա՛նձ՝ եւ դառնութիւն եւ հակառակութի՛ւն ունիցիք ՚ի սիրտս ձեր, մի՛ պարծիք սուտ առնել զճշմարտութիւն։ 15Ո՛չ է իմաստութիւնս այս իջեալ ՚ի վերուստ. այլ երկրաւո՛ր՝ շնչաւոր՝ եւ դիւակա՛ն։ 16Զի ուր հեռ եւ նախանձ, ա՛նդ է անկարգութիւն՝ եւ ամենայն իրք չարք։ 17Իսկ վերին իմաստութիւնն, նախ՝ զի սո՛ւրբ է, եւ ապա խաղաղարա՛ր, հե՛զ, դիւրահաւա՛ն, լի՛ ողորմութեամբ եւ պտղովք բարեաց, անխի՛ղճ, առանց կեղծաւորութեան. 18պտո՛ւղ արդարութեան խաղաղութեամբ սերմանի այնոցիկ՝ որ առնեն զխաղաղութիւն։