1Եւ ասէ ցնա Հողոփեռնէս. Համարձակեա՛ց կին դու, եւ մի՛ երկնչիր. զի ես ո՛չ չարչարեմ զմարդ որ կամի ծառայել Նաբուքոդոնոսորայ արքայի որ տիրէ ամենայն երկրիս։ 2Եւ արդ՝ ժողովուրդ քո այդ՝ որ բնակեալդ է ՚ի լեռնակողմանդ, եթէ ո՛չ էր ապստամբեալ դոցա յինէն, ո՛չ էր իմ առեալ զնիզակ իմ ՚ի վերայ դոցա. այլ դոքա ինքեա՛նք արարին անձանց իւրեանց զայս։ 3Արդ՝ ասա՛ դու ինձ, վասն որո՞յ ես դու փախուցեալ ՚ի նոցանէն, եւ եկեալ ես առ մեզ. քաջալերեա՛ց զի ՚ի փրկութիւն եկեալ ես, զի կենդանի՛ ես ՚ի գիշերիս յայսմիկ, եւ զամենայն աւուրս քո, եւ ո՛չ ոք է որ վնասէ՛ քեզ. այլ բարի՛ լիցի քեզ, որպէս եւ լինի ծառայից տեառն իմոյ Նաբուքոդոնոսորայ։ 4Եւ ասէ ցնա Յուդիթ. Ընկա՛լ զբանս աղախնոյ քոյ, եւ խօսեսցի աղախին քո առաջի քո. եւ ո՛չ ինչ ստութիւն պատմեմ տեառն իմում ՚ի գիշերիս յայսմիկ։ Եթէ զհետ եկեսցես եւ լուիցես բանից աղախնոյ քոյ, գործ կատարեալ գործէ ընդ քեզ Աստուած, եւ ո՛չ անկցի բա՛ն քո ընդունայն. 5զի կենդանի՛ է Նաբուքոդոնոսոր արքայ ամենայն երկրի, եւ կենդանի՛ է զօրութիւն նորա որ առաքեաց զքեզ յուղղութիւն ամենայն մարդոյ. զի ո՛չ եթէ մարդիկս միայն ծառայեն նմա ՚ի ձեռն քո, այլ եւ գազանք վայրի, եւ անասունք՝ եւ թռչունք երկնից քե՛ւ կեցցեն Նաբուքոդոնոսոր եւ ամենայն տուն նորա։ 6Վասն զի լուա՛ք զիմաստութիւն եւ զհանճար անձին քոյ որ եւ պատմեալ իսկ է յամենայն երկրի, զի դու միայն ես բարերար յամենայն ՚ի թագաւորութեան նորա, եւ հզօ՛ր ես բանիւք, եւ սքանչելի՛ ես ՚ի մէջ պատերազմօղ զօրացս։ 7Արդ զբանսն զոր խօսեցաւ Աքիովր ՚ի խորհրդեան սենեկի քում, լուա՛ք եւ մեք. եւ զի խնայեցին ՚ի նա արք Բետիուղուայ՝ եւ նա պատմեաց զամենայն որպէս եւ խօսեցաւ ընդ քեզ։ Եւ արդ՝ այժմ տէր՝ մի՛ անցաներ զբանիւք նորա, այլ հաստատեա՛ զնոսա ՚ի սրտի քում. քանզի ճշմարիտ են։ 8Զի ո՛չ ոք կարէ չարչարել զազգս մեր, եւ ո՛չ սուր թշնամւոյ վնասէ մեզ. բայց յորժամ մեղանչիցեն Աստուծոյ իւրեանց։ 9Եւ արդ մի՛ վնասիցիս տէր իմ, դու եւ զօրք քո. քանզի հասեալ իսկ է ժամանակ մահու նոցա՝ վասն մեղացն զոր մեղան Աստուծոյն իւրեանց. քանզի արարին նոքա մեղս մե՛ծ անօրէնութեան։ 10Զի պակասեցին նոցա ջուրք եւ կերակուր, 11խորհեցան նոքա եւ արկին զձեռս իւրեանց յանասունս զոր ո՛չ էր հրամայեալ ուտել՝ Աստուծոյն իւրեանց. 12եւ զպտուղ ցորենոյ՝ եւ զտասանորդս գինւոյ եւ իւղոյ որ էր սրբեալ քահանայիցն որ պաշտօնեայքն են յԵրուսաղէմ, առաջի Աստուծոյն մերոյ. սկսան ուտել զայն՝ զոր ո՛չ էր օրէն ուտել նոցա՝ բայց միայն քահանայիցն։ Եւ առաքեցին յԵրուսաղէմ, զի որք անդն իցեն՝ արասցեն ա՛յնպէս. վասն որոյ լինէր նոցա թողութիւն յԱստուծոյ ՚ի ձեռն քահանայիցն։ Եւ արդ յորժամ արարին զայս մեղս, եւ մատնին ՚ի սատակումն։ 13Արդ՝ ե՛ս աղախին քո՝ յորժամ գիտացի զայս՝ փախեայ ՚ի նոցանէն։ Եւ առաքեաց զիս առնել ընդ քեզ գո՛րծ մեծ՝ զորմէ զարմասցի ամենայն երկիրս որ միանգամ լուիցեն զայն։ 14Զի աղախին քո աստուածապա՛շտ է, եւ աղաչեմ զցայգ եւ զցերեկ զՏէր Աստուած երկնից։ Եւ արդ մնացի՛ց ես առ քեզ տէր իմ. եւ ելցէ աղախին քո ՚ի գիշերիս յայսմիկ ՚ի ծործորն հովտին, եւ կացից յաղօթս առ Տէր Աստուած իմ. եւ պատմէ՛ ինձ յորժամ մեղանա՛ն նմա. 17եւ ես գա՛մ եւ պատմեմ քեզ. եւ դու ելցես ամենայն զօրօք քովք հանդերձ, եւ ո՛չ իցէ ՚ի նոցանէն որ ապրիցէ ՚ի քէն. եւ տարա՛յց զքեզ ընդ մէջ Հրէաստանի, մինչեւ տարայց զքեզ յԵրուսաղէմ, եւ արկցես զաթոռ քո ՚ի միջի նորա, եւ ժողովեսցես զնոսա որպէս զհօտ՝ որոց ո՛չ իցէ հովիւ. եւ ո՛չ հաջեսցէ շո՛ւն մի լեզուաւ իւրով ընդդէ՛մ քո։ Եւ ինձ պատմեցա՛ւ այս լինել յԱստուծոյ, եւ եկի՛ ցուցանել քեզ։ 18Եւ հաճո՛յ թուեցան բանք նորա առաջի Հողոփեռնեայ՝ եւ առաջի ամենայն ծառայից նորա, եւ զարմանային ընդ իմաստութիւն նորա, եւ ասեն. 19Ո՛չ գտանի կի՛ն գեղեցիկ համեմա՛տ սմա, ՚ի ծագաց երկրի մինչեւ ՚ի ծագս՝ իմաստութեամբ բանիւք եւ գեղեցկութեամբ երեսաց իւրոց։ 20Եւ ասէ ցնա Հողոփեռնէս. Բարի՛ արար Աստուած զի առաքեա՛ց զքեզ առաջնորդել ժողովրդեանս. զի լիցի հզօրացեալ տէրութիւնս մեր՝ եւ որք ապստամբեցին ՚ի մէնջ կորիցե՛ն։ Եւ արդ տեսանե՛մ զքեզ կայտա՛ռ տեսլեամբ, եւ բարի՛ զամենայն բանս քո. 21զի թէ արասցէ որպէս խօսեցար՝ Աստուածն քո եղիցի՛ նա եւ ի՛մ Աստուած. եւ դու ՚ի տան Նաբուքոդոնոսորայ նստցիս, եւ եղիցիս անուանի քան զամենայն երկիր։