1Եւ ասէ Յուդիթ ցնոսա. Լուարո՛ւք դուք ինձ եղբարք զոր ասեմս ձեզ. եւ առէ՛ք զգլուխս զայս, եւ կախեցէ՛ք զսա առաջի մահարձանաց պարսպաց քաղաքիս։ 2Եւ եղիցի յորժամ մերկասցի առաւօտն եւ ծագեսցէ արեգակն յերկիր, վառեցարո՛ւք ամենայն արք զօրաւորք պատերազմի, եւ կացուցանիցէք ՚ի վերայ ձեր զօրավարս, եւ ելանիցէք արտաքոյ քաղաքիս, իբրեւ թէ իջանիցէք ՚ի դաշտ անդր ՚ի թեւ մի պարսկապանա՛ց որդւոցն Ասուր. եւ անդր մի՛ իջանիցէք. 3այլ խռո՛վ հարկանիցէք նոցա. եւ նոքա առցեն զզէնս իւրեանց, եւ գնասցեն ՚ի բո՛ւն բանակն իւրեանց, եւ յարուցանիցեն զզօրագլուխսն Ասուր. եւ ժողովեալք դիմեսցեն ՚ի խորանն Հողոփեռնեայ, եւ զնա ո՛չ գտանիցեն. 4եւ անկանիցի ՚ի վերայ նոցա ա՛հ, եւ ՚ի փախուստ դարձցին նոքա յերեսաց ձերոց։ 5Եւ դուք զկնի՛ մտեալ, եւ ամենայն բնակիչք սահմանացս Իսրայէլի՝ տապա՛ստ արկեալ վանիջիք զնոսա յամենայն ճանապարհս նոցա։ Եւ արդ մինչչե՛ւ արարեալ զայս, կոչեցէ՛ք առ իս զԱքիովր Ամոնացի, զի տեսցէ՛ զայս որ ընդ ո՛տն եհար զտունս Իսրայէլի. որ կապեացն զնա, եւ ե՛տ ածել այսր ՚ի մահ։ Եւ կարդացին զԱքիովր ՚ի տանէն Ոզիայ։ Եւ իբրեւ եկն ետե՛ս նա զգլուխն Հողոփեռնեայ ՚ի ձեռն ա՛ռն միոջ ՚ի ժողովրդեանն, անկա՛ւ ՚ի վերայ երեսաց իւրոց՝ եւ թաւալեցաւ։ Եւ իբրեւ անդրէ՛ն զօրացաւ, անկեալ առ ոտս Յուդթայ՝ երկի՛ր եպագ նմա՝ եւ ասէ. Օրհնեա՛լ ես դու յամենայն բնակութիւնս Յուդայ. եւ ընդ ազգս ամենայն ուր եւ լսիցեն զանուն քո զարմասցին. եւ արդ՝ պատմեա՛ դու ինձ, ո՞րպէս արարեր յաւուր յայսմիկ։ Եւ պատմեաց նմա Յուդիթ առաջի ամենայն ժողովրդեանն իւրոյ, զոր էր նորա արարեալ յօրէ յայնմանէ յորում ել նա մինչեւ ցա՛յն ժամ։ Եւ իբրեւ դադարեա՛ց Յուդիթ ՚ի խօսից իւրոց, աղաղակեաց ժողովուրդն մեծաձայն փառաւորե՛լ զԱստուած ՚ի քաղաքին իւրեանց։ 6Եւ իբրեւ ետես Աքիովր զայն ամենայն զոր արար Աստուածն Իսրայէլի, հաւատա՛ց յԱստուած ամենայն սրտիւ իւրով. եւ թլփատէր ՚ի մարմին անթլփատութեան իւրոյ, եւ յաւելաւ նա ՚ի տունն Իսրայէլի մինչեւ ցա՛յս օր։ 7Եւ յորժամ ծագեաց առաւօտն, կախեցին զգլուխն Հողոփեռնեայ ՚ի պարսպէ՛ անտի. եւ վառեցաւ ամենայն այր զզէն իւր. եւ ելին նոքա առնել զայն ընդ անցս կողմանն ՚ի վերայ լերինն։ Եւ որդիքն Ասուր իբրեւ տեսին զնոսա՝ ա՛զդ արարին նոքա առ առաջնորդս իւրեանց, եւ եկին նոքա առ զօրագլուխս եւ առ իշխանս եւ առ հազարապետս նոցա. 8եւ դիմեցին նոքա ՚ի խորանն Հողոփեռնեայ, եւ ասեն ցսենեկապետ նորա. Արդ մուտ յարո՛ զտէրդ մեր. զի իշխեցին ծառայքն ՚ի վերայ մեր ՚ի պատերազմ. զի սատակեսցուք զնոսա ՚ի սպառ։ 13Եւ եմուտ Բագու եւ բախեա՛ց զդուրս սենեկին. քանզի կարծէր թէ ՚ի քո՛ւն իցէ հանդերձ Յուդթաւ։ 14Իբրեւ ո՛չ ոք ետ նմա պատասխանի, քաջալերեալ եմուտ ՚ի ներքս ՚ի սենեակն, եւ ետես զի անկեա՛լ կայր ՚ի վերայ գետնոյն մե՛րկ, եւ գլուխն իւր բարձեալ էր ՚ի նմանէն։ Եւ գոչեաց Բագու ձայնիւ մեծաւ, եւ լալո՛վ եւ ողբմամբ յոյժ, եւ պատառեա՛ց նա զպատմուճան իւր. 15եւ եմուտ նա ՚ի սենեակն Յուդթեայ՝ եւ ո՛չ եգիտ զնա. եւ ել ընթացա՛ւ նա առ զօրսն եւ ասէ. 16Ապստամբեցին ծառայքն, զի արար ամօթ նախատանաց կի՛ն մի Հեբրայեցի տան արքայի Նաբուքոդոնոսորայ, զի ահաւասիկ Հողոփեռն յերկի՛ր կործանեալ, եւ գլուխ իւր չէ՛ առ նմա։ 17Եւ իբրեւ լուան զայս բանս իշխանք զօրացն Ասուրայ, պատառեցին ամենեքեան զպատմուճանս իւրեանց եւ երկեա՛ն յոյժ. 18եւ գոչեցին նոքա ՚ի մէջ բանակին։