1Եւ լուաւ յաւուր յայնմիկ Յուդիթ դուստր Մերարեայ. որդւոյ Ոքոզեայ. որդւոյ Յովսեփու. որդւոյ Ոզիելեայ. որդւոյ Եղ՚կիեայ. որդւոյ Եղ՚իեսու. որդւոյ Քեղկեայ. որդւոյ Եղիաբու. որդւոյ Նաթանայելի. որդւոյ Սամամիեղեայ. որդւոյ Սարա Սադդէ. որդւոյ Իսրայէլի։ 2Եւ այր նորա Մանասէ՝ յազգէ նորուն, եւ ՚ի հայրենեաց նորա։ Եւ մեռա՛ւ այր նորա յաւուրս հնձոց գարեաց. 3զի կա՛յր նա ՚ի վերայ հնձողաց իւրոց ՚ի դաշտին. զի յընթանալ խորշակին եւ գա՛լ հասանել ՚ի վերայ գլխոյ նորա. յորմէ եւ մեռաւ իսկ ՚ի Բետիղուա ՚ի քաղաքի իւրում. եւ թաղեցաւ նա առ հարս իւր յագարակին որ մե՛րձ էր առ Դովթայիմն, եւ ՚ի Բաղսովն։ 4Եւ նստէր Յուդիթ այրի՛ ՚ի տան իւրում ա՛մս երիս եւ ամիսս չորս։ 5Եւ արար նա տաղաւար ՚ի տանիս տանն իւրոյ. եւ ած քուրձ ՚ի վերայ միջոյ իւրում. եւ է՛ր արկեալ զիւրեւ հանդերձ այրութեան. 6եւ պահէր նա՝ զամենայն աւուրս այրութեանն իւրոյ. բայց միայն զօր շաբաթուն եւ զամսամտից եւ զտարեկանացն, եւ զուրախութեան տանն Իսրայէլի։ 7Եւ է՛ր նա գեղեցիկ յոյժ տեսանելով. եւ եթող նմա Մանասէ այր նորա ոսկի եւ արծաթ, ծառայս եւ աղախնայս, եւ ա՛նդս եւ ագարակս, եւ անասուն. եւ ինքն Յուդիթ դարմանէ՛ր զայն։ 8Եւ ո՛չ ոք ինչ ասէր վասն նորա բա՛ն չարութեան. զի երկիւղա՛ծ էր նա յոյժ ՚ի Տեառնէ։ 9Եւ իբրեւ լուաւ նա զբանն ժողովրդեանն զոր խօսեցան ապիրատութեամբ ընդ իշխանին. զի պակասեալ էին նոքա ՚ի ծարաւոյ. եւ լուաւ Յուդիթ զբանսն Ոզիայ զոր խօսեցաւ ընդ ժողովուրդսն, եւ որպէս վկայեա՛ց նոցա՝ մատնել զքաղաքն յետ հինգ աւուրն ՚ի ձեռս Ասորեստանեացն։ Եւ առաքեաց զնաժիշտն իւր՝ որ էր ՚ի վերայ ամենայն ընչից իւրոց, եւ կոչեաց զՈզիայ, եւ զՔաբրին, եւ զՔարմին, եւ զծերս ամենայն քաղաքին իւրոյ. 10եւ եկին առ նա։ Եւ ասէ ցնոսա. Լուարուք ինձ բնակիչք Բետիղուայ, զի ո՛չ ուղիղ են բանք ձեր զոր խօսեցարուք առաջի ժողովրդեանդ յաւուրս յայսմիկ. եւ երդմամբ հաստատեցէք զոր խօսեցարուքն առաջի Աստուծոյ ՚ի միջի ձերում, եւ ասացէք մատնել զքաղաքս ՚ի ձեռս թշնամեաց մերոց, եւ եթէ ո՛չ Տէր առաքէ զօգնականութիւն մեզ։ 11Եւ արդ դուք որ փորձէքդ զԱստուած յաւուրս յայսմիկ. արդ հաստատեալ կայ այդ ՚ի մէջ որդւոց մարդկան։ 12Եւ ահա այժմ զՏէր զամենակալ ո՛չ հարցէք, եւ ո՛չ ինչ գիտացէք. 13զի խորութիւն սրտի մարդոյ ո՛չ գտանի, եւ բանից սրտից նոցա ո՛չ հասանէք. զիա՞րդ զԱստուած որ արա՛ր զայս ամենայն քննել մարթիցէք, եւ զկամս նորա գիտիցէք, եւ կամ ՚ի խորհուրդս նորա հայիցիք. քա՛ւ լիցի ձեզ եղբարք. մի՛ բարկացուցանիցէք զՏէր Աստուած մեր։ 14Եթէ ո՛չ կամիցի յաւուրս հինգ օգնել մեզ. նա ունի զիշխանութիւնն. յորս կամի պաշտպա՛ն լինի մեզ յորում եւ իցէ, եւ կամ սատակե՛լ զմեզ առաջի թշնամեաց մերոց։ 15Այլ դուք մի՛ գրաւէք ՚ի ձեզ զխորհուրդս Տեառն Աստուծոյ ձերոյ. զի ո՛չ որպէս մարդո՛յ է Աստուծոյ սպառնալիք, եւ ո՛չ որպէս որդւոյ մարդոյ զի տանջէ։ 16Այլ այժմ կացեալ ա՛կնկալցուք գտանե՛լ ՚ի նմանէ զողորմութիւն, աղաչեսցո՛ւք եւ կարդասցուք առ նա յօգնականութիւն մեզ. եւ լուիցէ՛ ձայնի աղօթից մերոց՝ եթէ իցէ նմա հաճոյ։ 17Զի ո՛չ երբէք յարուցեալ է այդպիսի ՚ի վերայ ազգիս մերոյ, եւ ո՛չ լեա՛լ է այդպիսի մինչեւ ցայսօր, ո՛չ յազգիս մերում, եւ ո՛չ ՚ի տոհմի մերում, եւ ո՛չ ՚ի ժողովրդեան մերում, եւ ո՛չ ՚ի քաղաքս մեր։ Ո՛չ պագանեն երկիր ձեռագործաց 18որպէս եղեւ յաւուրսն առաջինս. վասն որոյ մատնեցան ՚ի սո՛ւր եւ ՚ի յափշտակութիւն հարքն մեր, եւ կործանեցան կործանումն մե՛ծ առաջի թշնամեաց իւրեանց։ 19Այլ մեք զա՛յլ Աստուած ո՛չ գիտացաք բա՛ց ՚ի նմանէ յոր յուսամքն զի ո՛չ անտես առնէ զմեզ. 20եւ ո՛չ զազգս մեր մատնել այսպէս՝ որպէս եւ ուխտեցէք դուք. եւ կամ աւա՛ր հարկանել զսրբութիւնս մեր. եւ կամ թէ չխնդրիցէ զվրէժ անարգանաց թշնամեաց սրբութեանս, եւ զմա՛հ զեղբարցս մերոց, եւ զգերութիւն երկրիս, եւ զաւերումն ժառանգութեանս մերոյ դարձուցանէ ՚ի գլուխս մեր, յամենայն հեթանոսս՝ ուր եւ ծառայիցեմք նոցա. եւ եղիցուք յամօթ եւ ՚ի նախատինս առաջի այնոցիկ որոց ստացեալն իցէ զմեզ։ Զի ո՛չ ուղղեսցի ծառայութիւնս մեր նոցա յուրախութիւն, այլ յանարգութիւն եւ ՚ի կործանումն նոցա արասցէ զմեզ Տէր Աստուած մեր։ 21Եւ արդ եղբարք՝ ցուցցո՛ւք մեք եղբարց մեր, զի ՚ի մե՛զ կան կախեալ ոգիք նոցա, եւ սրբութիւնքն եւ սեղանն՝ եւ տաճարն հաստատեալ կայ ՚ի մեզ։ Եւ արդ՝ ՚ի վերայ ամենայնի այսորիկ գոհացարուք զԱստուծոյ մերմէ, որ փորձէն զմեզ, որպէս եւ զհարսն մեր։ 22Յիշեցէ՛ք՝ ո՞րչափ արար ընդ Աբրահամուն, եւ ո՞րպէս արար ընդ Սահակայ, եւ կամ ընդ Յակոբայ ՚ի Միջագետս Ասորւոց, ՚ի հովուել նորա խաշանցն Ղ՚աբանու եղբօր մօր իւրոյ։ 23Զի ո՛չ եթէ որպէս զնոսայն փորձեաց առ ՚ի ճանաչել զխորհուրդս սրտից նոցա, եւ զմեր մեղս ո՛չ խնդրեսցէ. այլ ՚ի խրատե՛լ եւ ուսուցանե՛լ տանջէ Տէր զմերձաւորս իւր։ 28Եւ ասէ ցնա Ոզիա. Զամենայն զոր ինչ ասացերդ՝ ՚ի լրութենէ սրտի եւ ՚ի բարւոք մտէ խօսեցար, եւ ո՛չ ոք է որ ընդդէմ դառնայ բանից քոց. զի ո՛չ միայն այսօր յայտնեցաւ իմաստութիւնդ քո, այլ յաւուրցն առաջնոց գիտաց ամենայն ժողովուրդդ զհանճարդ քո. վասն զի բարւոք են ստեղծուածք սրտի քոյ։ Այլ ժողովուրդս ծարաւեաց յոյժ, եւ հա՛րկ եղեւ մեզ առնել՝ որպէս եւ խօսեցաք ընդ դոսա. եւ ածել ՚ի վերայ մեր զերդումն զորով ո՛չ կարեմք անցանել։ 29Արդ աղաչեա՛ դու խնդրուածովք զԱստուած, զի կին արդա՛ր ես դու, եւ առաքեսցէ՛ Տէր զանձրեւ՝ եւ լցցին գուբքս, եւ ո՛չ եւս պակասեսցուք։ 30Եւ ասէ ցնոսա Յուդիթ. Լուարո՛ւք դուք ինձ. եւ արարից ես իրս մի, որ պատմեսցի ազգաց մինչեւ յազգս, եւ որդւոց մինչեւ յորդիս։ 32Դուք կացջի՛ք առ դրան քաղաքիս՝ զգիշերս զայս, եւ ելից ես նաժշտաւս իմով. եւ յաւուրս յայս յոր ուխտեցէք մատնել զքաղաքս զայս ՚ի ձեռս թշնամեաց մերոց, այցելո՛ւ լիցի Տէր Աստուած ՚ի ձեռն իմ։ 33Եւ դուք մի՛ քննէք զգործսն իմ զոր գործելոց եմ. քանզի ո՛չ իսկ ասացից ձեզ, մինչեւ կատարեսցի այն զոր ե՛սն առնեմ։ 34Եւ ասէ Ոզիա՝ իշխանօքն հանդերձ ցնա. Գնա՛ դու ՚ի խաղաղութիւն. եւ Տէր Աստուած Իսրայէլի եղիցի ընդ քեզ խնդրե՛լ զվրէժ ՚ի թշնամեաց մերոց։ Եւ նոքա դարձան ՚ի տաղաւարէ անտի Յուդթայ յիւրաքանչիւր տեղիս պահպանութեան պարսպացն։