1Բանն որ եղեւ առ Երեմիա ՚ի Տեառնէ՝ եւ ասէ. 2Արի՛ է՛ջ ՚ի տուն բրտին, եւ ա՛նդ լուիցես զբանս իմ։ 3Իջի՛ ՚ի տուն բրտին, եւ ահա նա գործէր ՚ի վերայ վիմաց։ 4Եւ անկաւ աման մի՝ զոր ինքն գործէր ՚ի կաւոյն՝ ՚ի ձեռաց նորա. եւ դարձեալ արար զնա ա՛յլ աման, որպէս հաճոյ եղեւ առաջի նորա առնել։ 5Եւ եղեւ բան Տեառն առ իս՝ եւ ասէ. 6Եթէ իբրեւ զբրուտդ զայդ ո՞չ կարիցեմ առնել ձեզ տունդ Իսրայէլի՝ ասէ Տէր. ահաւադիկ իբրեւ զկաւդ ՚ի ձեռս բրտիդ, ա՛յդպէս էք ՚ի ձեռս իմ տունդ Իսրայէլի։

7Եթէ վախճա՛ն խօսեցայց ՚ի վերայ ազգի՝ կամ թագաւորութեանց, բառնալ զնոսա՝ եւ քակել եւ կորուսանել. 8եւ դարձցի ազգն այն ՚ի չարեաց իւրեանց զոր խօսեցայ ՚ի վերայ նոցա. զղջացայց եւ ես ՚ի վերայ չարեացն զոր խորհեցայ առնել նոցա։ 9Եւ եթէ վախճան խօսեցայց ազգի եւ թագաւորութեան՝ շինե՛լ եւ տնկել. 10եւ արասցեն չարիս առաջի իմ, չլսե՛լ բարբառոյ իմոյ. զղջացայց եւ ե՛ս ՚ի վերայ բարեացն զոր խօսեցայ առնել նոցա։ 11Եւ արդ՝ խօսեա՛ց ընդ արսդ Յուդայ՝ եւ ընդ բնակիչսդ Երուսաղեմի, եւ ասասցես. Ա՛յսպէս ասէ Տէր. Ահաւանիկ ես նիւթե՛մ ՚ի վերայ ձեր չարիս, եւ խորհիմ ՚ի վերայ ձեր խորհուրդ. արդ դարձցի՛ իւրաքանչիւրոք ՚ի ճանապարհէ իւրմէ չարէ. եւ ուղի՛ղ արարէք զգնացս ձեր եւ զճանապարհս ձեր։ 12Եւ ասեն. Քաջացարուք, զհետ ապստամբութեանց մերոց գնասցուք, եւ իւրաքանչիւրոք զհաճո՛յս սրտի իւրոյ չարի արասցուք։

13Վասն այդորիկ ա՛յսպէս ասէ Տէր. Արդ՝ ա՛ղէ հարցէ՛ք ընդ ազգս՝ ո՞վ ոք լուաւ այնպիսի արհաւիրս զոր արար յոյժ կո՛յսդ Իսրայէլի։ 14Միթէ պակասեսցե՞ն ստինք ՚ի վիմէ, կամ ձի՛ւն ՚ի Լիբանանէ. կամ թէ դառնայցե՞ն ջուրք բռնութեամբ ՚ի սաստկութենէ հողմոյ։ 15Զի մոռացաւ զիս ժողովուրդ իմ. տարապարտո՛ւց արկին խունկս. եւ տկարասցին ՚ի ճանապարհս իւրեանց ՚ի վիճակս յաւիտենից. ելանել ՚ի շաւիղս որ ո՛չ իցէ ճանապարհ գնալոյ 16կարգել զերկիր նոցա յապականութիւն եւ ՚ի շչիւն յաւիտենից. ամենեքին որ անցանեն ընդ այն՝ զարմասցին, եւ շարժեսցեն զգլուխս իւրեանց։ 17Իբրեւ հո՛ղմ տապախառն ցրուեցից զնոսա առաջի թշնամեաց իւրեանց, ՚ի պարանոցս եւ ո՛չ յերեսս. ցուցից նոցա զօր կորստեան իւրեանց։ 18Եւ ասացին. Եկա՛յք խորհեսցուք խորհուրդ ՚ի վերայ Երեմիայի՛. զի ո՛չ կորնչին օրէնք ՚ի քահանայէ, եւ խորհուրդ յիմաստնոց, եւ բան ՚ի մարգարէէ. եկա՛յք եւ հարցուք զնա լեզուաւ, եւ ո՛չ լուիցուք զամենայն բանս նորա։ 19Լո՛ւր ինձ Տէր, եւ անսա՛ բարբառոյ իրաւանց իմոց։ 20Իցէ՞ թէ հատուցանիցի չար փոխանակ բարւոյ. զի խորհեցան ՚ի միասին բանս զանձնէ իմմէ, եւ զտանջանս իւրեանց թաքուցին. յո՛ւշ լիցի քեզ ՚ի կալն իմում առաջի քո, խօսել վասն նոցա բարութիւն, դարձուցանել զսրտմտութիւն քո ՚ի նոցանէ։ 21Վասն այնորիկ տո՛ւր զորդիս նոցա ՚ի սո՛վ, եւ ժողովեա՛ զնոսա ՚ի ձեռս սրոյ. եղիցին կանայք նոցա անորդիք եւ այրիք, եւ արք նոցա եղիցին կոտորեալք մահուամբ, եւ երիտասարդք նոցա անկեալք սրով ՚ի պատերազմի։ 22Եղիցի գո՛յժ ՚ի տունս նոցա. զի ածիցես ՚ի վերայ նոցա յանկարծակի աւազակս. զի բանս ՚ի գո՛րծ արարին ունե՛լ զիս, եւ որոգայթս թաքուցին ինձ։ 23Եւ դու Տէր գիտացեր զամենայն խորհուրդս նոցա զինէն ՚ի մահ. մի՛ քաւեսցես զանօրէնութիւնս նոցա, եւ զմեղս նոցա յերեսաց քոց մի՛ ջնջեսցես. եղիցի հիւանդութիւն նոցա առաջի քո. ՚ի ժամանակի սրտմտութեան քո արա՛ ՚ի նոսա։