1Ա՛յսպէս ասէ Տէր. Ե՛րթ եւ է՛ջ ՚ի տուն թագաւորին Յուդայ, եւ խօսեսցի՛ս անդ զբանդ զայդ, 2եւ ասասցես. Լո՛ւր զպատգամս Տեառն թագաւորդ Յուդայ, որ նստիս յաթոռ Դաւթի. դո՛ւ եւ ծառայք քո եւ ժողովուրդ քո, որ մտանեն ընդ դրունս ընդ այնոսիկ։ 3Ա՛յսպէս ասէ Տէր. Արարէ՛ք իրաւունս եւ արդարութիւն. փրկեցէ՛ք զյափշտակեալն ՚ի ձեռաց զրկողին իւրոյ, զպանդուխտն, եւ զորբն, եւ զայրին, մի՛ բռնադատէք՝ եւ մի՛ ամպարշտէք. եւ արիւն անպարտ մի՛ հեղուցուք ՚ի տեղւոջդ յայդմիկ։ 4Զի թէ առնելով առնիցէք զբանդ զայդ՝ մտցեն ընդ դրունս տանդ այդորիկ թագաւորք որ նստիցին յաթոռ Դաւթի. եւ ելանիցեն ՚ի կառս եւ յերիվարս, ինքն եւ ծառայք իւր՝ եւ ժողովուրդ իւր։ 5Ապա թէ ո՛չ առնիցէք զբանսդ զայդոսիկ, յա՛նձն իմ երդուայ՝ ասէ Տէր, զի յաւերակ եղիցի տունդ այդ։ 6Զի ա՛յսպէս ասէ Տէր ՚ի վերայ տա՛ն թագաւորիդ Յուդայ. Գաղաադ՝ դո՛ւ ես ինձ գլուխ Լիբանանու. եթէ ո՛չ եդից զքեզ յաւերակ եւ ՚ի քաղաքս չբնակեալս։ 7Եւ հանից ՚ի վերայ քո սատակիչս՝ զայր եւ զտապար իւր, եւ կոտորեսցեն զընտիր ընտիր մայրից քոց, եւ արկցեն ՚ի հուր։ 8Եւ անցցեն ազգք բազումք ընդ մէջ քաղաքիդ այդորիկ, եւ ասասցեն իւրաքանչիւր ցընկեր իւր. Ընդէ՞ր արար Տէր Աստուած այդպէս զայդ՝ քաղաքիդ մեծի։ 9Եւ ասասցեն. Փոխանակ զի թողին զուխտ Տեառն Աստուծոյ իւրեանց, եւ երկի՛ր պագին աստուածոց օտարաց՝ եւ ծառայեցի՛ն նոցա։

10Մի՛ լայք զմեռեալն՝ եւ մի՛ ողբայք զնա. այլ լացէ՛ք լալով ՚ի վերայ այնորիկ որ ելանիցէ՝ եւ այլ ո՛չ դառնայցէ, եւ ո՛չ տեսցէ զերկիր ազգի իւրոյ։ 11Զի ա՛յսպէս ասէ Տէր ՚ի վերայ Սելլենեայ որդւոյ Յովսիայ, որ թագաւորեաց փոխանակ Յովսիայ հօր իւրոյ. որ ե՛լ ՚ի տեղւոջէդ յայդմանէ, եւ ո՛չ եւս դարձցի անդրէն. 12զի ՚ի տեղւոջ յորում գերեցին զնա՝ ա՛նդ մեռցի, եւ զերկիրդ զայդ ո՛չ եւս տեսցէ։ 13Ո՛հ, որ շինէ զտուն իւր՝ եւ ո՛չ արդարութեամբ, եւ զվերնայարկս իւր՝ եւ ո՛չ իրաւամբք. եւ ՚ի մերձաւորէ իւրմէ գործի նմա գործ ձրի, եւ զվարձս իւր ո՛չ հատուցանէ նմա։ 14Զի շինեցեր քեզ տուն պատշաճօղ՝ վերնատուն հովանոց, յօրինեալ պատուհանիւք, տախտակամածս ՚ի մայրից, ծեփեալ նաւթիւ։ 15Միթէ թագաւորեսցես՝ զի զայրացար ՚ի մայրակերտս հօր քոյ. մի՛ կերիցեն եւ մի՛ արբցեն, զի զիրաւունս եւ զարդարութիւն եւ զբարութիւն ո՛չ ծանեան. 16եւ ո՛չ արարին իրաւունս տնանկին, եւ զաղքատն ո՛չ իրաւացուցին. ո՞չ այն իսկ է չճանաչելն զիս՝ ասէ Տէր։ 17Ահաւադիկ ո՛չ իսկ են քո աչք. եւ սիրտ քո ո՛չ է ՚ի բարութիւն, այլ յագահութիւն, եւ ՚ի հեղուլ զարիւն անպարտ, եւ յանիրաւութիւն՝ եւ յառնել սպանումն։ 18Վասն այդորիկ ա՛յսպէս ասէ Տէր ՚ի վերայ Յովակիմայ որդւոյ Յովսիայ արքայի Յուդայ. Զայրդ զայդ մի՛ կոծեսցեն, եւ մի՛ ասասցեն. Վա՛յ վա՛յ եղբայր. մի՛ կոծեսցեն՝ եւ ասասցեն վա՛յ վա՛յ Տէր. վա՛յ վա՛յ սիրելի։ 19Զթաղո՛ւմն իշոյ թաղեսցի. նեխեալ ընկեսցի արտաքոյ դրանն Երուսաղեմի։ 20Ել ՚ի Լիբանան՝ եւ գուժեա՛, եւ ՚ի Բասա՛ն տաջիր զձայն քո. աղաղա՛կ բարձ յայնկոյս ծովուն, զի խորտակեցան ՚ի միասին ամենայն հոմանիք քո։ 21Խօսեցա՛յ ընդ քեզ ՚ի սխալելն քում. եւ ասացեր թէ ո՛չ լուայց քեզ. ա՛յդ է ճանապարհ քո ՚ի մանկութենէ քումմէ, զի ո՛չ լուար բարբառոյ իմոյ։ 22Զամենայն հովիւս քո հո՛ղմք արածեսցեն, եւ ամենայն հոմանիք քո ՚ի գերութիւն գնասցեն. զի յայնժամ ամաչեսցես եւ անարգեսցիս յամենայն սիրելեաց քոց։ 23Բնակեալդ ՚ի Լիբանան՝ ամրացեալդ ՚ի մէջ մայրից, հեծեծեսցե՛ս ՚ի հասանել քեզ ցաւոց եւ երկանց իբրեւ ծննդականի։ 24Կենդանի՛ եմ ես՝ ասէ Տէր, եթէ լինելով լինիցի Յեքոնիա որդի Յովակիմայ արքայի Յուդայ՝ կնիք յաջոյ ձեռին իւրում, եւ անտի՛ կորզեցից զքեզ. 25եւ մատնեցից զքեզ ՚ի ձեռս խնդրողաց անձին քոյ, եւ ՚ի ձեռս այնոցիկ յորոց զարհուրէիր յերեսաց նոցա. եւ ՚ի ձեռս Նաբուքոդոնոսորայ արքայի Բաբելացւոց, եւ ՚ի ձեռս Քաղդէացւոց. 26եւ ընկեցից զքեզ՝ եւ զմայր քո յերկիր օտար՝ յոր ո՛չ իջեր, եւ ա՛նդ մեռջիք։ 27Եւ յերկիրս յոր ուխտադի՛ր լինիցին ոգւովք իւրեանց դառնալ այսրէն, մի՛ դարձցին. 28զի անկա՛ւ ինքն եւ զաւակ իւր. եւ եղեւ տարագիր բերանն արհամարհեալ. թօթափեալ անարգեցաւ այրն Յեքոնիա իբրեւ զաման մի անպիտան. անկաւ յերկիր զոր ո՛չ գիտէր։ 29Երկի՛ր, երկի՛ր, երկի՛ր, լո՛ւր զպատգամս Տեառն։ 30Ա՛յսպէս ասէ Տէր. Գրեա՛ զայրդ զայդ՝ ա՛յր տարագիր. զի մի՛ աճեսցէ յաւուրս իւր, եւ մի՛ աճեսցէ ՚ի զաւակէ դորա այր՝ որ նստիցի յաթոռն Դաւթի իշխան տանն Յուդայ։