1Եթէ դարձցի՛ առ իս Իսրայէլ՝ ասէ Տէր Տէր, դարձցի՛. եւ եթէ ընկեսցէ զգարշելիս իւր ՚ի բերանոյ իւրմէ. վասն Աստուծոյ Երուսաղեմի, եւ յերեսաց իմոց երկիցէ. 2եւ երդնուցու՝ թէ կենդանի է Տէր ճշմարտութեամբ՝ եւ իրաւամբք՝ եւ արդարութեամբ. օրհնեսցի՛ն նովաւ ազգք, եւ նոքիմբք գովեսցին։ 3Զի ա՛յսպէս ասէ Տէր ցա՛րսդ Յուդայ եւ ցբնակիչսդ Երուսաղեմի. Հերկեցէ՛ք ձեզ հերկս, եւ մի՛ սերմանէ՛ք ՚ի վերայ փշոց։ 4Թլփատեցարո՛ւք Աստուծոյ ձերում, եւ թլփատեցէ՛ք զանթլփատութիւն սրտից ձերոց արք Յուդայ եւ բնակիչք Երուսաղեմի. գուցէ ելանիցէ իբրեւ զհո՛ւր սրտմտութիւն իմ. բորբոքեսցի, եւ ո՛չ ոք իցէ որ շիջուցանիցէ յերեսաց չար գործոց ձերոց։ 5Գո՛յժ տուք ՚ի Հրէաստան. լո՛ւ լիցի յԵրուսաղէմ. եւ ասացէ՛ք. Փո՛ղ հարէք ՚ի վերայ երկրին. զաղաղա՛կ բարձէք. գոգէ՛ք. Ժողովեցարո՛ւք եւ մտէք ՚ի քաղաքս պարսպաւորս։ 6Առէ՛ք՝ փախերո՛ւք ՚ի Սիովն. փութացարո՛ւք՝ մի՛ կայք. զի ածից ես չարիս ՚ի հիւսւսոյ, եւ բեկումն մեծ։ 7Ե՛լ առեւծ ՚ի մորւոյ իւրմէ սատակե՛լ զազգս. խաղաց եւ ել ՚ի տեղւոջէ իւրմէ՝ առնել զերկիր քո աւերակ. եւ քաղաքք քո քակտեսցին առ ՚ի չգոյէ բնակչաց ՚ի նոսա։ 8՚Ի վերայ այդորիկ քրձազգա՛ծ եղերուք՝ կոծեցարո՛ւք, ճի՛չ բարձէք. զի ո՛չ դարձաւ սրտմտութիւն բարկութեան Տեառն ՚ի ձէնջ։ 9Եւ եղիցի յաւուր յայնմիկ՝ ասէ Տէր. կորիցէ՛ սիրտ թագաւորին՝ եւ սիրտ իշխանացն. քահանայքն յիմարեսցին, եւ մարգարէքն զարմասցին։ 10Եւ ասեմ. Ո՛ Տէր Տէր, խաբելով ուրեմն խաբեցեր զժողովուրդն զայն՝ եւ զԵրուսաղէմ. զի ասացեր թէ խաղաղութիւն եղիցի ձեզ, եւ հասանիցէ սուր մինչեւ յանձինս նոցա։ 11՚Ի ժամանակին յայնմիկ ասասցես ցժողովուրդդ ցայդ՝ եւ ցԵրուսաղէմ. Ա՛յս մոլորութեան յանապատի։ Ճանապարհ դստեր ժողովրդեան իմոյ՝ ո՛չ ՚ի մաքրութիւն եւ ո՛չ ՚ի սրբութիւն. 12ոգի՛ լրութեան ՚ի նոցանէ եկեսցէ ինձ։ Այսուհետեւ ե՛ս խօսեցայց ընդ նոսա դատաստանօք իմովք։ 13Ահա իբրեւ զա՛մպ ելցէ՝ եւ իբրեւ զմրրիկ կառք նորա. արագագոյն քան զարծուիս երիվարք նորա։ Վա՛յ մեզ՝ զի չուառացաք։ 14Լուա՛ ՚ի չարեաց զսիրտ քո Երուսաղէմ՝ զի ապրեսցի՛ս. մինչեւ ցե՞րբ գտանիցին ՚ի քեզ խորհուրդք ցաւոց քոց։ 15Զի ձա՛յն գուժկանի ՚ի Դանայ, եւ լուիցին ցաւք ՚ի լեռնէ Եփրեմի։ 16Գո՛յժ արկէք զայս ազգաց. ահաւադիկ հասեալ են յԵրուսաղէմ. պատմեցէ՛ք թէ գունդք գան յերկրէ հեռաստանէ, ձա՛յն ետուն ՚ի քաղաքս Հրէաստանի. 17իբրեւ պահապանք ագարակի շուրջ պատեցան զնովաւ։ Զի անփոյթ արարեր զինէն՝ ասէ Տէր։ 18Ճանապարհք քո եւ գնա՛ցք քո արարին քեզ զայդ ամենայն. ա՛յդ իսկ է չարութիւն քո՝ եւ դառնութիւն, զի եհաս ՚ի սրտի քում։ 19Որովա՛յն իմ, որովայն իմ ցաւէ՛, եւ ճաշակելիք սրտի իմոյ հեծէ՛. սիրտ իմ գելու, եւ անձն իմ ո՛չ դադարեսցէ. զի ձայն փողո՛յ լուաւ անձն իմ, զգո՛յժ պատերազմի եւ զթշուառութեան։ 20Բեկո՛ւմն ՚ի վերայ բեկման. բողո՛ք բարձէք, զի թշուառացաւ ամենայն երկիր յանկարծակի. չուառացաւ խորանն, եւ քակտեցան փեղկք խորանի իմոյ։ 21Մինչեւ յե՞րբ տեսանիցեմ փախստականս. լսիցեմ զձայն փողոյ։ 22Զի իշխանք ժողովրդեան իմոյ զիս ո՛չ ծանեան. զի որդիք անմիտք են, եւ ո՛չ հանճարեղք. իմաստունք են ՚ի չա՛ր գործել, եւ զբարի ինչ առնել ո՛չ գիտացին։ 23Հայեցայ յերկիր՝ եւ ահա թափուր, եւ ո՛չ ինչ գոյր, եւ յերկինս՝ եւ ո՛չ էր լոյս նոցա։ 24Տեսի զլերինս՝ եւ կային յերերի, եւ զամենայն բլուրս խռովեալս. 25հայեցայ՝ եւ ահա ո՛չ գոյր մարդ. եւ ամենայն թռչունք երկնից սարսեցին։ 26Տեսի՝ եւ ահա աւերա՛կ էր Կարմելոս, եւ ամենայն քաղաքք նորա հրձիգք. յերեսաց Տեառն, եւ յերեսաց բարկութեան սրտմտութեան նորա ապականեցան։ 27Ա՛յսպէս ասէ Տէր. Աւերեսցի երկիր ամենայն. եւ վախճան ո՛չ արարից։ 28՚Ի վերայ այսր ամենայնի սո՛ւգ առցէ երկիր՝ եւ խաւարեսցին երկինք ՚ի վերուստ. զի խօսեցայ՝ եւ ո՛չ զղջացայց, դիմեցի՝ եւ ո՛չ դարձայց ՚ի նոցանէն։ 29՚Ի ձայնէ հեծելոց եւ ՚ի գրկալիր աղեղանց խուսեաց աշխարհն ամենայն, եւ սորեցին յայրս, եւ թաքեան յանտառս, եւ ելին ՚ի քարանձաւս. ամենայն քաղաքք լքա՛ն՝ եւ ո՛չ բնակէր ՚ի նոսա մարդ։ 30Եւ դու թշուառական զի՞ գործեսցես. եթէ կարմիր զգեցցիս, եւ զարդու ոսկւով զարդարեսցիս, եւ ամասցես ծիրանիս յաչս քո. ՚ի զո՛ւր են զարդարանքն քո. մերժեցին զքեզ հոմանիքն քո, եւ խնդրեն զքեզ։ 31Զի զձայն իբրեւ զերկանց անդրանկածնի լուայ զհեծութեան քոյ. ձա՛յն դստեր Սիոնի մեղկասցի, եւ լքցէ զձեռս իւր. Վա՛յ ինձ, զի պակասեաց անձն իմ ՚ի վերայ սպանելոցն։