1՚Ի վերայ որդւոցն Ամովնայ։ Ա՛յսպէս ասէ Տէր. Միթէ որդիք ո՞չ իցեն Իսրայէլի. կամ յանձանձիչս ո՞չ իցէ նոցա. ընդէ՞ր ամփոփեաց Մեղքովմ զԳադ. եւ ժողովուրդ սոցա ՚ի քաղա՛քս նոցա բնակէ։ 2Վասն այդորիկ ահա աւուրք գան՝ ասէ Տէր, եւ լո՛ւր արարից յՌաբովթ որդւոցն Ամովնայ զգո՛յժ քաղաքացն. եւ եղիցին յանապա՛տ եւ ՚ի կորուստ, եւ բագինք նոցա հրո՛վ այրեսցին. եւ առցէ Իսրայէլ զիշխանութիւն իւր՝ ասէ Տէր։ 3Գուժեա՛ Եսեբոն՝ զի կորեաւ Գեհ. բողո՛ք բարձէք դստերք Հռաբայ. քրձազգա՛ծք եղերուք՝ եւ մոլեցարո՛ւք. սո՛ւգ առէք՝ եւ յա՛յսկոյս յայնկոյս ընթացարո՛ւք զցանկովք. զի Մեղ՚քովմ ՚ի գերութիւն երթիցէ, քուրմք նորա եւ իշխանք ՚ի միասին։ 4Զի՞ ցնծայցես ՚ի խորանս քո Զեփ, եւ ՚ի դաշտս քո դուստր ժպրհութեան. որ յուսացեալ էիր ՚ի գանձս քո եւ ասէիր. Ո՞ գայցէ ՚ի վերայ իմ։ 5Ահաւասիկ ե՛ս ածից ՚ի վերայ քո երկեւղ՝ ասէ Տէր զօրութեանց յամենայն կողմանց շուրջ զքեւ բնակելոցդ. եւ ցրուեսջիք յիւրաքանչիւր կողմ. եւ ո՛չ ոք իցէ որ ժողովիցէ զթափառականսն։ 6Եւ յետ այնորիկ դարձուցից զգերութիւն որդւոցն Ամոնայ՝ ասէ Տէր։

7՚Ի վերայ Եդովմայ։ Ա՛յսպէս ասէ Տէր զօրութեանց. Ոչ եւս գոյ իմաստութիւն ՚ի Թեման. կորեա՛ւ խորհուրդ ՚ի հանճարեղաց. գնա՛ց իմաստութիւն նորա։ 8Խաբեցաւ տեղի նորա. ծանրացուցէ՛ք ՚ի նստել բնակիչք Դեդանայ, զի դժուարինս արար. ածի ՚ի վերայ նոցա ժամանակ՝ յորում ա՛յց արարից նմա։ 9Զի կթողք հասին ՚ի վերայ քո, եւ ո՛չ թողցեն ՚ի քեզ մնացորդս. իբրեւ գողք գիշերոյ դիցեն զձեռս իւրեանց ՚ի վերայ նոցա։ 10Զի ես կործանեցի զԵսաւ. եւ յայտնեցի զծածուկս նորա, եւ թաքչել ո՛չ կարասցեն. կորեա՛ւ զաւակ նորա ՚ի ձեռանէ եղբօր եւ դրացւոյ իւրոյ. 11եւ չի՛ք մնալ որբւոյն քում թէ կեցցէ. եւ այրիք նոցա յիս յուսացան։ 12Զի ա՛յսպէս ասէ Տէր. Ահա որոց ո՛չ էր օրէն ըմպել զբաժակն՝ արբին ըմպելով. եւ դու արդարանալով արդարանայցե՞ս. ո՛չ արդարասցիս, այլ ըմպելով արբցես։ 13Զի յանձն իմ երդուայ՝ ասէ Տէր, թէ յապականութիւն եւ ՚ի նախատինս՝ եւ յանապատս, եւ յանէ՛ծս եղիցիս ՚ի մէջ բաժնի նորա, եւ ամենայն քաղաքք նոցա եղիցին աւերա՛կք յաւիտեան։ 14Լո՛ւր լուայ ՚ի Տեառէ, եւ հրեշտակս յազգս ազգս արձակեաց. ժողովեցարո՛ւք եւ հասէ՛ք ՚ի վերայ նորա. արի՛ք ելէ՛ք ՚ի պատերազմ. 15զի ահաւադիկ ես փոքր մեւս եւս՝ եւ տա՛ց զքեզ ՚ի մէջ ազգաց արհամարհեալ ՚ի մէջ մարդկան։ 16Այպանութիւն քո հասոյց քեզ զայդ. լրբութիւն սրտի քոյ արար զքեզ ծակամուտ վիմաց, եւ ա՛ռ զզօրութիւն բարձրացեալ բլրոյն քոյ. զի եթէ բարձրացուսցես իբրեւ զարծուի զբոյն քո, եւ անտի՛ իջուցից զքեզ՝ ասէ Տէր։ 17Եւ եղիցի Եդովմ յանապատ. եւ ամենայն որ անցանիցէ ընդ նա՝ զարմասցի՛, եւ շչեսցէ ՚ի վերայ ամենայն հարուածոց նորա. 18որպէս կործանեցաւ Սոդոմ եւ Գոմոր եւ բնակիչք նորա ասէ Տէր. եւ մի՛ նստցի ՚ի նա մարդ՝ եւ մի՛ բնակեսցէ ՚ի նմա որդի մարդոյ։ 19Ահաւասիկ իբրեւ զառեւծ ելցէ ՚ի միջոյ Յորդանանու ՚ի տեղին Եթեմմա. զի վաղվաղակի հալածական արարից զնոսա ՚ի նմանէ. եւ ո՞վ է ընտրեալ ՚ի նմա, եւ ա՛յց արարից նմա, կամ ո՞վ ընդդէմ դառնայցէ ինձ. կամ ո՞վ իցէ այն հովիւ որ ընդդէմ կայցէ երեսաց իմոց։ 20Վասն այդորիկ լուարո՛ւք զխորհուրդ Տեառն զոր խորհեցաւ ՚ի վերայ Եդովմայեցւոց, եւ զխորհուրդ նորա զոր խորհեցաւ ՚ի վերայ բնակչաց Թեմանայ։ Եթէ ո՞չ հարցին յետինք ոչխարացն, բայց եթէ յաւիտեան կայցեն քակտումն նոցա։ 21՚Ի ձայնէ կործանման նորա շարժեցաւ երկիր. գո՛յժ քո եհաս ՚ի ծով Կարմիր, եւ լսելի՛ եղեւ աղաղակ քո։ 22Ահաւանիկ իբրեւ զարծուի երեւեսցի, եւ սլասցի, եւ տարածեսցէ զթեւս իւր ՚ի վերայ ամրոցացն նորա։ Եւ եղիցի սիրտ զօրաւորացն Եդովմայ յաւուր յայնմիկ իբրեւ զսիրտ կանանց յերկունս։

23՚Ի վերայ Դամասկոսի։ Յամօ՛թ եղեւ Եմա՛թ՝ եւ Արփաթ. զի լուր չարեաց լուան, յիմարեցա՛ն ՚ի ծովուն. զայրացան՝ եւ հանգչել ո՛չ կարասցեն։ 24Լքա՛ւ Դամասկոս. դարձաւ ՚ի փախուստ եւ կործանեցաւ. դողո՛ւմն կալաւ զնա, եւ երկունք ճեպեցին զնա իբրեւ զծննդականի։ 25Եւ զիա՞րդ է. զի ո՛չ թողոյր զքաղաքն իմ, զաւանն զոր սիրեցի։ 26Վասն այնորիկ անկցի՛ն երիտասարդք ՚ի հրապարակս քո, եւ ամենայն արք պատերազմօղք կործանեսցին յաւուր յայնմիկ՝ ասէ Տէր զօրութեանց։ 27Ե՛ս վառեցից հուր ՚ի պարիսպն Դամասկոսի, եւ կերիցէ՛ զհրապարակս որդւոցն Ադերայ։

28՚Ի վերայ Կեդարու։ ՚Ի վերայ տիկնոջ հանգրուանին զոր եհար Նաբուքոդոնոսոր արքայ Բաբելացւոց։ Ա՛յսպէս ասէ Տէր. Արի՛ք ելէ՛ք ՚ի վերայ Կեդարու, եւ հարէ՛ք զորդիսն Կեդեմայ։ 29Զխորանս նոցա եւ զխաշինս նոցա. առցե՛ն զհանդերձս նոցա եւ զամենայն կահ եւ զկարասի նոցա. եւ զուղտերամակս նոցա առցեն իւրեանց. եւ կոչեցէ՛ք ՚ի վերայ նոցա կորո՛ւստ շուրջանակի։ 30Փախուցէ՛ք սաստիկ. խորեցէ՛ք ՚ի նստել բնակիչք հանգրուանիդ՝ ասէ Տէր. զի խորհո՛ւրդ խորհեցաւ ՚ի վերայ ձեր Նաբուքոդոնոսոր արքայ Բաբելացւոց. խորհեցաւ ՚ի վերայ քո խորհուրդ։ 31Արի ե՛լ ՚ի վերայ ազգին դադարելոյ որ նստի ՚ի հանգստեան՝ ասէ Տէր. որոց ո՛չ դրունք, եւ ո՛չ նիգք, առանձինն բնակեալք։ 32Եւ եղիցին ուղտերամակք նոցա յաւար, եւ բազմութիւն խաշանց նոցա ՚ի կորուստ. եւ հոսեցից ընդ ամենայն հողմս զյապաւեալսն առ երեսօք, եւ յամենայն կողմանց նոցա ածից նոցա կործանումն՝ ասէ Տէր։ 33Եւ եղիցի հանգրուանն բնակութիւն ջայլամանց, եւ անապատ մինչեւ յաւիտեան. եւ մի՛ բնակեսցէ ՚ի նմա մարդ, եւ մի՛ նստցի ՚ի նմա որդի հողածնի։

34՚Ի վերայ Ելամայ։ Բանն Տեառն՝ որ եղեւ առ Երեմիա մարգարէ վասն Ելամայ յիսկզբան թագաւորութեանն Սեդեկիայ արքայի Յուդայ՝ եւ ասէ. 35Ա՛յսպէս ասէ Տէր զօրութեանց Աստուած Իսրայէլի. Ահաւադիկ խորտակեցա՛ւ աղեղն Ելամայ, իշխանութիւն բռնաւորութեան նոցա։ 36Եւ ածից ՚ի վերայ Ելամայ չորս հողմս ՚ի չորից կողմանց երկնից, եւ ցրուեցից զնոսա ընդ ամենայն հողմս ընդ այնոսիկ. եւ ո՛չ իցէ ազգ յոր ո՛չ հասանիցեն թափառականքն Ելամայ։ 37Եւ զարհուրեցուցից զնոսա առաջի թշնամեաց նոցա որք խնդրէին զանձինս նոցա. եւ ածից ՚ի վերայ նոցա ըստ բարկութեան սրտմտութեան իմոյ՝ ասէ Տէր. եւ արձակեցից զսուր իմ զկնի նոցա մինչեւ սպառեսցէ՛ զնոսա։ 38Արկից զաթոռ իմ յԵլամ, եւ կորուսի՛ց անտի զթագաւորս՝ եւ զմեծամեծս՝ ասէ Տէր։ 39Եւ եղիցի յաւուրս յետինս դարձուցից զգերութիւն Ելամայ՝ ասէ Տէր։ Իսկզբան թագաւորութեան Սեդեկիայ արքայի եղեւ բանս այս ՚ի վերայ Ելամայ։