1՚Ի ժամանակին յայնմիկ՝ ասէ՛ Տէր, հանցեն զոսկերս թագաւորացն Յուդայ՝ եւ զոսկերս իշխանաց նոցա, եւ զոսկերս քահանայից, եւ զոսկերս մարգարէից, եւ զոսկերս բնակչացն Երուսաղեմի՝ ՚ի գերեզմանաց իւրեանց. 2եւ ցամաքեցուսցեն յարեւու, եւ ընդ լուսնով, եւ ընդ ամենայն աստեղբք, եւ առաջի ամենայն զօրութեանց երկնից զոր սիրեցինն՝ եւ որոց ծառայեցինն, եւ որոց զհե՛տն գնացին, եւ յորս ապաստա՛ն լինէին, եւ երկի՛ր պագանէին նոցա. ո՛չ կոծեսցին, եւ ո՛չ լայցեն, այլ ՚ի նշաւա՛կ եղիցին ՚ի վերայ երեսաց երկրի. 3զի ախորժեցին զմահ՝ եւ ո՛չ զկեանս։ Եւ զմնացորդս որ մնացեալ իցեն յազգէ անտի չարէ. ընդ ամենայն տեղիս մնացելոցն ուր եւ մերժեցից զնոսա անդր՝ ասէ՛ Տէր զօրութեանց։ 4Եւ ասասցես ցնոսա. Ա՛յսպէս ասէ Տէր. Միթէ որ գլորին՝ ո՞չ յառնիցէ. կամ որ խոտորին՝ ո՞չ եւս դառնայցէ։ 5Արդ՝ ընդէ՞ր խոտորեցաւ ժողովուրդդ այդ եւ Երուսաղէմ՝ խոտորումն ժպիրհ. եւ պնդեցան կամօք իւրեանց՝ եւ ո՛չ կամեցան դառնալ։ 6Ո՛ւնկնդիք եւ լուարո՛ւք, ո՛չ այդպէս խօսին. եւ ո՛չ գոյ մարդ որ զղջանայ ՚ի վերայ չարեաց իւրոց, եւ ասէ թէ զինչ գործեցի. կասեաց ընթացօղն յընթացից իւրոց՝ իբրեւ զձի՛ ընդ քիրտն մտեալ ՚ի խըխնջել իւրում։ 7Արդ՝ արսինն յերկինս ծանեաւ զժամանակ իւր. տատրակ եւ ծիծա՛ռն թռչունք վայրի՝ պահեցին զժամանակս մտից իւրեանց. եւ ժողովուրդ իմ ո՛չ ծանեաւ զիրաւունս Տեառն։ 8Զիա՞րդ ասիցէք՝ թէ իմաստունք եմք, եւ օրէնք Աստուծո՛յ են ՚ի մեզ. վասն այդորիկ զո՛ւր եղեւ սուտ վիճակն դպրացն։ 9Յամօթ եղեն իմաստունքն. զարհուրեցա՛ն եւ պարտեցան. զի զբան Տեառն անարգեցին. զի՞նչ իմաստութիւն իցէ ՚ի նոսա։ 10Վասն այնորիկ տա՛ց զկանայս նոցա այլոց, եւ զագարակս նոցա օտա՛ր ժառանգաց. զի ՚ի փոքուէ մինչեւ ՚ի մեծամեծս նոցա ամենայն ոք ագահէ՛ զագահութիւն. ՚ի մարգարէէ մինչեւ ցքահանայն՝ ամենայն ոք առնէ անիրաւութիւն։ 11Եւ բժշկէին զբեկումն դստեր ժողովրդեան իմոյ ընդ արհամարհանս. եւ ասէին խաղաղութիւն խաղաղութիւն, եւ ո՛չ գոյր խաղաղութիւն։ 12Ամաչեսցե՛ն զի արարին զպղծութիւն. սակայն եւ այնպէս ո՛չ ամաչեցին ամօթով, եւ զպատկառանս ո՛չ առին ՚ի միտ. վասն այնորիկ անկցին ընդ անկեալսն ՚ի ժամանակի այցելութեան իւրեանց, եւ տկարասցին՝ ասէ Տէր։ 13Եւ ժողովեսցեն զարդիւնս իւրեանց՝ ասէ Տէր. չի՛ք խաղող յայգիս նոցա, եւ ո՛չ թուզ ՚ի թզենիս նոցա. եւ տերեւն թօթափեցաւ. ետու նոցա՝ եւ ա՛նց զնոքօք։ 14Արդ մեք՝ զի՞ նստիցիմք. այլ ժողովեցարո՛ւք՝ եւ մտցո՛ւք ՚ի քաղաքս ամուրս, եւ ա՛նդր անկցուք. զի Տէր Աստուած մեր ընկէց զմեզ, եւ արբոյց մեզ ջուր դառնութեան, զի մեղաք առաջի նորա։ 15Ժողովեցա՛ք ՚ի խաղաղութիւն, եւ ո՛չ գոյր բարութիւն. ՚ի ժամանակի բժշկութեան՝ եւ ահա տագնա՛պ։ 16՚Ի Դանա՛յ լուիցուք զձայն երագութեան երիվարաց նորա. ՚ի ձայնէ խըխնջելոց հեծելոց նորա շարժեցաւ երկիր ամենայն. եկեսցէ եւ կերիցէ զերկիր լրիւ իւրով, զքաղաքս եւ զբնակիչս նորա։ 17Քանզի ես աւասիկ արձակե՛մ ՚ի ձեզ օձս կոտորիչս, յորս ո՛չ մտանիցեն թովչութիւնք, եւ հարկանիցե՛ն զձեզ՝ ասէ Տէր. 18եւ յանբժշկական ցաւս սրտից ձերոց տարակուսելոց։ 19Ահա ձա՛յն գուժի դստեր ժողովրդեան իմոյ յերկրէ՛ հեռաստանէ. Միթէ Տէր ո՞չ գուցէ ՚ի Սիովն, կամ Թագաւո՛ր անդ՝ ո՞չ իցէ. ընդէ՞ր բարկացուցին զիս դրօշելովք իւրեանց, եւ սնոտւովք օտարոտւովք։ 20Անցի՛ն հունձք, ա՛նց ամառն. եւ մեք ո՛չ փրկեցաք։ 21՚Ի վերայ բեկման դստեր ժողովրդեան իմոյ խորտակեցա՛յ. խաւարեցա՛յ տարակուսանօք. յաղթահարեցի՛ն զիս երկունք իբրեւ ծննդականի։ 22Միթէ դեղ ո՞չ գուցէ ՚ի Գաղաադ, կամ բժիշկ ո՞չ կայցէ անդ. ընդէ՞ր ո՛չ եղեւ բժշկութիւն դստեր ժողովրդեան իմոյ։