ԻԳ զդ

1Եւ էր ոմն հիւա՛նդ Ղ՚ազարոս ՚ի Բեթանիայ, ՚ի գեղջէ Մարեմայ եւ Մարթայի քեռ նորա։ 2Այս ա՛յն Մարիամ էր որ օ՛ծ զՏէրն իւղով, եւ ջընջեաց զոտս նորա հերով իւրով. որոյ եղբայրն Ղ՚ազարոս հիւա՛նդ էր։ 3Առաքեցի՛ն առ նա քորքն նորա՝ եւ ասեն. Տէր՝ ահաւասիկ զոր դուն սիրէիր՝ հիւանդացեա՛լ է։ 4Իբրեւ լուաւ Յիսուս, ասէ. Այն հիւանդութիւն չէ՛ ՚ի մահ, այլ վասն փառացն Աստուծոյ. զի փառաւո՛ր լիցի Որդի Աստուծոյ այնուիկ։ 5Եւ սիրէր Յիսուս՝ զՄարիամ, եւ զՄարթա զքոյր նորա, եւ զՂազար։ 6Իբրեւ լուաւ թէ հիւանդացեալ է, զտեղի՛ կալաւ անդէն ուր էրն՝ աւուրս երկուս։ 7Ապա յետ այնորիկ ասէ ցնոսա. Եկայք երթիցո՛ւք միւսանգամ ՚ի Հրէաստան։ 8Ասեն ցնա աշակերտքն. Ռա՛բբի, ա՛յժմ եւս խնդրէին զքեզ Հրեայքն քարկո՛ծ առնել, եւ դարձեալ երթա՞ս անդրէն։ 9Պատասխանի ետ Յիսուս. Ոչ երկոտասա՞ն ժամ է յաւուր. եթէ ոք գնա՛յ ՚ի տուընջեան՝ ո՛չ գայթագղի, զի զլոյս աշխարհիս այսորիկ տեսանէ. 10ապա թէ ոք գնայ գիշերի՝ գայթագղի՛, զի լոյս ո՛չ գոյ ընդ նմա։ 11Զայս իբրեւ ասաց, յետ այսորիկ ասէ ցնոսա. Ղ՚ազարոս բարեկամ մեր ննջեա՛ց, այլ երթամ զի զարթուցի՛ց զնա։ 12Ասեն ցնա աշակերտքն. Տէր՝ եթէ ննջեաց՝ ապա ապրի՛։ 13Այլ Յիսուս վասն մահո՛ւն նորա ասէր. նոցա այսպէս թուեցաւ՝ թէ վասն ննջելոյ քնոյ ասէր։ 14Յայնժամ ասէ ցնոսա Յիսուս՝ յայտնապէս. Ղ՚ազարոս մեռաւ. 15եւ ես ուրա՛խ եմ վասն ձեր, զի դուք հաւատասջիք ինձ, զի ես չէի՛ անդ. բայց արդ եկայք երթիցո՛ւք առ նա։ 16Ասէ Թովմաս՝ անուանեալն Երկուորեակ՝ ցաշակերտակի՛ցսն. Ա՛ւն եկա՛յք եւ մեք՝ զի ընդ նմա՛ մեռցուք։ 17Եկն Յիսուս՝ եգիտ զնա չորեքօրեա՛յ ՚ի գերեզմանի։ 18Եւ էր Բեթանիա մերձ յԵրուսաղէմ, իբրեւ ասպարիսօք հնգետասան։ 19Բազումք ՚ի Հրէի՛ց անտի եկեալ էին առ Մարթա եւ Մարիամ, զի մխիթարեսցե՛ն զնոսա վասն եղբօրն։ 20Մարթա իբրեւ լուաւ՝ թէ Յիսուս գայ, ընդ առա՛ջ գնաց նորա. բայց Մարիամ նստէ՛ր անդէն ՚ի տան։ 21Ասէ Մարթա ցՅիսուս. Տէր՝ եթէ աստ լիեալ էիր, եղբայրն իմ չէ՛ր մեռեալ. 22այլ եւ արդ գիտե՛մ, թէ զոր ինչ խնդրեսցե՛ս յԱստուծոյ՝ տացէ՛ քեզ Աստուած։ 23Ասէ ցնա Յիսուս. Յարիցէ՛ եղբայրն քո։ 24Ասէ ցնա Մարթա. Գիտեմ զի յարիցէ՛ ՚ի յարութեան՝ յաւո՛ւրն յետնում։ 25Ասէ ցնա Յիսուս. Ե՛ս եմ յարութիւն եւ կեանք. որ հաւատայ յիս, թէպէտ եւ մեռանի՝ կեցցէ՛. 26եւ ամենայն որ կենդանի՛ է՝ եւ հաւատա՛յ յիս, մի՛ մեռցի ՚ի յաւիտեան. հաւատա՞ս այսմիկ։ 27Ասէ ցնա. Ա՛յո, Տէր. ես հաւատացի՝ եթէ դո՛ւ ես Քրիստոսն Որդի՛ Աստուծոյ, որ յաշխարհ գալո՛ց էիր։ 28Եւ զայս իբրեւ ասաց, գնա՛ց կոչեա՛ց զՄարիամ զքոյր իւր լռելեայն՝ եւ ասէ. Վարդապետն եկեա՛լ է՝ եւ կոչէ՛ զքեզ։ 29Նա՝ իբրեւ լուաւ, յարեաւ վաղվաղակի, եւ ե՛կն առ Յիսուս։ 30Չեւ՛ եւս էր եկեալ Յիսուս ՚ի գեղն. այլ է՛ր անդրէն ՚ի տեղւոջն՝ ուր ընդ առաջ եղեւ նմա Մարթա։ 31Իսկ Հրեայքն որ էին ընդ նմա ՚ի տա՛ն անդ, եւ մխիթարէին զնա, իբրեւ տեսին զՄարիամ՝ թէ յարեաւ վաղվաղակի եւ գնաց, գնացի՛ն եւ նոքա զհետ նորա. համարէին թէ ՚ի գերեզմա՛նն երթայ՝ զի լացցէ անդ։ 32Իսկ Մարիամ իբրեւ եկն ուր է՛րն Յիսուս՝ եւ ետես զնա, անկա՛ւ առ ոտս նորա՝ եւ ասէ. Տէր՝ եթէ ա՛ստ էիր դիպեալ՝ ո՛չ էր մեռեալ եղբայրն իմ։ 33Յիսուս իբրեւ ետես զնա զի լայր. եւ որ ընդ նմայն էին Հրեայքն՝ լային, խռովեցա՛ւ յոգի իւր իբրեւ զայրացեալ, 34եւ ասէ. Ո՞ւր եդիք զնա։ Ասեն ցնա. Տէր՝ ե՛կ եւ տե՛ս։ 35Եւ արտասուեա՛ց Յիսուս։ 36Ասէին Հրեայքն. Տեսէ՛ք, ո՞րչափ սիրէր զնա։ 37Կէ՛սքն ՚ի նոցանէ ասէին. Ո՞չ կարէր սա, որ եբաց զա՛չս կուրին, առնել զի եւ սա՝ մի՛ մեռցի։ 38Յիսուս դարձեալ զայրացեալ ընդ մի՛տս իւր, գա՛յ ՚ի գերեզմանն. եւ էր ա՛յր մի, եւ վէ՛մ մի եդեալ ՚ի վերայ նորա։ 39Եւ ասէ Յիսուս. ՚Ի բա՛ց արարէք զվէմդ։ Ասէ ցնա Մարթա քոյր մեռելոյն. Տէր՝ արդ հոտեա՛լ իցէ, քանզի չորեքօրեա՛յ է։ 40Ասէ ցնա Յիսուս. Ո՞չ ասացի քեզ եթէ հաւատասցես՝ տեսցե՛ս զփա՛ռսն Աստուծոյ։ 41Եւ իբրեւ ՚ի վե՛ր առին զվէմն, Յիսուս ամբարձ զաչս իւր ՚ի վեր եւ ասէ. Հայր՝ գոհանա՛մ զքէն զի լուար ինձ։ 42Եւ ես գիտէի՝ զի յամենայն ժամ լսես ինձ. այլ վասն ժողովրդեանս որ շո՛ւրջ կան առնեմ՝ զի հաւատասցե՛ն թէ դու առաքեցեր զիս։ 43Զայս իբրեւ ասաց, ՚ի ձայն մեծ աղաղակեա՛ց եւ ասէ. Ղ՚ազարէ՝ արի ե՛կ արտաքս։ 44Եւ ե՛լ մեռեալն ոտիւք կապելո՛վք, եւ ձեռօքն՝ երիզապընդօք, եւ երեսօքն՝ վարշամակապատօք. եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Լուծէ՛ք զդա՝ եւ թողէ՛ք երթա՛լ։ 45Բազումք ՚ի Հրէիցն՝ որ եկեալ էին առ Մարեմանս, իբրեւ տեսին զոր արարն՝ հաւատացի՛ն ՚ի նա։ 46Եւ ոմանք ՚ի նոցանէ գնացին առ փարիսեցիսն, եւ պատմեցին նոցա զոր արարն Յիսուս։ 47Ժողովեցին քահանայապետքն եւ փարիսեցիքն ատեան, եւ ասեն. Զի՞նչ արասցուք, զի այրն այն բազում նշանս առնէ։ 48Եթէ թողումք զնա այնպէս, ամենեքի՛ն հաւատան ՚ի նա. եւ գայցեն Հոռոմք՝ եւ բառնայցեն զազգս մեր եւ զտեղի։ 49Մի ոմն ՚ի նոցանէ՝ անուն Կայիափա, որ քահանայապե՛տ էր տարւոյն այնորիկ, ասէ ցնոսա. Դուք՝ ո՛չի՛նչ գիտէք, 50եւ ո՛չ բնաւ խորհել իսկ, թէ լա՛ւ է մեզ, զի ա՛յր մի մեռանիցի ՚ի վերայ ժողովրդեանս, եւ մի՛ ամենայն ազգս կորիցէ։ 51Զայս՝ ո՛չ յանձնէ ինչ ասաց, այլ քանզի քահանայապե՛տ էր տարւոյն այնորիկ, մարգարեացա՛ւ՝ եթէ մեռանելո՛ց էր Յիսուս ՚ի վերայ ազգին. 52եւ ո՛չ ՚ի վերայ ազգին միայն, այլ զի եւ զորդի՛սն Աստուծոյ զցրուեալսն ժողովեսցէ ՚ի մի։ 53Ապա յա՛յնմ օրէ խորհուրդ արարին՝ զի սպանցե՛ն զնա։ 54Եւ Յիսուս այնուհետեւ ո՛չ եթէ համարձակ շրջէր ՚ի մէջ Հրէիցն. այլ գնա՛ց անտի յերկիր մի՝ որ մե՛րձ էր յանապատ, ՚ի քաղաք մի՝ որում անո՛ւն էր Եփրայիմ, եւ ա՛նդ լինէր աշակերտօքն հանդերձ։ 55Եւ էր մե՛րձ զատիկն Հրէից. եւ բազումք ելին յԵրուսաղէմ ՚ի գաւառէ անտի յառաջագո՛յն քան զզատիկն, զի սրբեսցեն զանձինս իւրեանց։ 56Խնդրէին զՅիսուս, եւ ասէին ընդ միմեանս մինչ կային ՚ի տաճարին. Զիա՞րդ թուի ձեզ՝ եթէ ո՞չ գայցէ՛ ՚ի տօն այսր։ Պատուէ՛ր տուեալ էր քահանայապետիցն եւ փարիսեցւոց, զի թէ ոք գիտասցէ թէ ո՛ւր է, գուշակեսցէ՛ զնմանէ, զի կալցի՛ն զնա։