1Զի այր կանանցածին սակաւակեա՛ց է՝ եւ լի՛ բարկութեամբ։ 2Որ իբրեւ զծաղիկ ծաղկեալ թօթափեցաւ. խո՛յս ետ իբրեւ ստուեր եւ մի՛ կացցէ։ 3Ո՛չ ապաքէն եւ ա՛յնմ համա՛ր առնիցես, եւ նմա արարեր մտանե՛լ ՚ի դատաստան առաջի քո։ 4Իսկ արդ ո՞վ իցէ սուրբ յաղտոյ, այլ եւ ո՛չ ոք. թէպէտ եւ միոյ աւուր իցեն կեանք նորա ՚ի վերայ երկրի։ 5Համարեալ են ամիսք նորա առ ՚ի նմանէ. ժամանակ եդիր՝ եւ ո՛չ անցցէ։ 6՚Ի բա՛ց լեր ՚ի նմանէ՝ զի դադարեսցէ եւ ամոքեսցէ զկեանս իբրեւ զվարձկան։ 7Զի գոյ յոյս ծառոյ անդրէն. զի թէպէտ եւ կտրեսցի՝ մի՛ւսանգամ ծաղկեսցէ, եւ շառաւիղ նորա մի՛ պակասեսցէ։ 8Եթէ ծերասցի յերկրի արմատ նորա՝ եւ ՚ի քարի վախճանեսցի բո՛ւն նորա, 9՚ի հոտո՛յ ջրոյ ծաղկեսցի, եւ արասցէ հունձս իբրեւ զնորատունկ։ 10Բայց այր վախճանեալ գնա՛ց. անկեալ մարդ եւ ո՛չ եւս իցէ։ 11Զի ժամանակաւ անօսրի ծով, եւ գետք աւերեալ ցամաքեցա՛ն. 12եւ մարդ ննջեաց՝ եւ ո՛չ յարիցէ։ Մինչեւ երկինք իցեն ո՛չ կարկատեսցին, եւ ո՛չ զարթիցեն ՚ի քնոյ իւրեանց։ 13Երանի՛ թէ ՚ի դժոխս պահէիր զիս, եւ թաքուցանէիր զիս մինչեւ անցանէր բարկութիւն քո. եւ ժամանակէիր ինձ ժամանակ յորում առնէիր ինձ յիշատակ։ 14Եթէ մեռանիցի մարդ կեցցէ՛, վախճանեալ զաւուրս կենաց իւրոց։ Սպասեցից մինչ միւսանգամ լինիցիմ. 15ապա կոչեսցես զիս, եւ ես տա՛ց քեզ պատասխանի։ Զգործս ձեռաց քոց մի՛ մերժեր. 16թուեցեր զգնացս իմ, եւ մի՛ անցցէ ինչ զքեւ ՚ի մեղաց իմոց։ 17Կնքեցեր զանօրէնութիւնս իմ ՚ի քսակի. եւ նշանակեցեր թէ ակամայ ինչ յանցեայ։ 18※ Սակայն եւ լեառն որ փլանելոց է, փլցի՛. եւ վէմ հնասցի ՚ի տեղւոջէ իւրմէ։ 19※ Զքարինս ողորկեցին ջուրք, եւ ողողեցին ջուրք զդաշտս թանձրութեան երկրի։ Եւ զակնկալութիւն մարդոյ կորուսե՛ր. 20մերժեցեր զնա ՚ի սպառ, եւ գնա՛ց. հաստատեցեր ՚ի վերայ նորա զերեսս՝ եւ արձակեցե՞ր։ 21Թէպէտ եւ բազում որդիք լինիցին նորա՝ ո՛չ գիտէ. եւ եթէ սակաւք առնիցին՝ ո՛չ ճանաչէ։ 22Այլ մարմինք նորա ախտացան ՚ի վերայ իւր, եւ ոգի նորա սգացաւ զինքն։