1Եւ եղեւ իբրեւ զօրս զայս. եւ եկին հրեշտակք Աստուծոյ կա՛լ առաջի Աստուծոյ. եկն եւ Սատանայ ՚ի մէջ նոցա ※ ընդ նոսա կա՛լ ※ առաջի Տեառն։ 2Եւ ասէ Տէր ցՍատանա՛յ. Դու ուստի՞ գաս։ Յայնժամ ասէ Սատանայ առաջի Տեառն. Սահեալ ՚ի ներքոյ երկնից՝ եւ շրջեալ ընդ ամենայն, եկեալ կամ։ 3Եւ ասէ Տէր ցՍատանայ. Ապաքէն հայեցա՞ր ընդ ծառայ իմ ընդ Յոբ. զի ո՛չ գոյ իբրեւ զնա ՚ի վերայ երկրի, ա՛յր ճշմարիտ անարատ, աստուածապաշտ, մեկնեալ յամենայն չարութենէ. եւ տակաւին կա՛յ յանմեղութեան. եւ դու տարապա՛րտ խօսեցար կորուսանել զինչս նորա։ 4Կրկնեա՛ց անդրէն Սատանայ՝ եւ ասէ ցՏէր. Մորթ ընդ մորթոյ, եւ որ ինչ իցէ մարդոյ ընդ անձի՛ն իւրոյ տուժեսցի. 5ապա թէ ոչ՝ աղէ առաքեա՛ զձեռն քո, եւ ա՛րկ զոսկերօք եւ զմարմնովք նորա. եթէ ո՞չ յերեսս իսկ օրհնեսցէ զքեզ։ 6Եւ ասէ Տէր ցՍատանայ. Ահա մատնե՛մ զնա քեզ, բայց միայն զոգի նորա պահեսցե՛ս։ 7Եւ ել Սատանայ յերեսաց Տեառն. եւ եհա՛ր զՅոբ չարաչար կեղով յոտից մինչեւ ցգլուխ։ 8Եւ առեալ խեցի քերէր զթարախն. եւ նստէր յաղբեւս արտաքոյ քաղաքին։ Եւ իբրեւ բազում ժամանակք անցանէր ՚ի վերայ. 9ասէ ցնա կինն իւր. Մինչեւ յե՞րբ ժուժկալեալ ասիցես՝ թէ ահա համբերեցից տակաւին՝ սակա՛ւ ինչ ժամանակ ա՛կն կալեալ յուսոյ փրկութեան իմոյ։※ Ահաւադիկ ապականեալ է յիշատակ քո ՚ի վերայ երկրի. ※ ուստերք քո եւ դստերք՝ իմո՛յ որովայնի երկք եւ երկունք. ※ յորս տարապարտուց վաստակեցի տառապանօք։ ※ Դու ինքնին ՚ի զազրութիւն որդանց նստիս օթագացեալ բացական. ※ եւ ես մոլորեալ եւ հարկահա՛ր, տո՛ւն ՚ի տանէ, եւ տեղի ՚ի տեղւոջէ. ※ սպասեմ թէ ե՞րբ մտանիցէ արեգակն՝ զի հանգեա՛յց ՚ի տառապանաց իմոց՝ որ այժմ պատեալ են զինեւ։ Աղէ՝ ասա՛ բան ինչ ՚ի Տէր, եւ վախճանեաց։ 10Եւ նորա հայեցեալ ընդ նա՝ ասէ. Իբրեւ զմի ՚ի կանանց անզգամաց խօսեցար. եթէ զբարիսն ընկալա՛ք ՚ի ձեռանէ Տեառն՝ չարեացս ո՞չ համբերիցեմք։ Եւ յայսմ ամենայնի որ ինչ ա՛նցք անցին ընդ նա, ո՛չ մեղաւ Յոբ շրթամբք իւրովք առաջի Տեառն. եւ ո՛չ ետ անզգամութիւն Աստուծոյ։ 11Եւ լուեալ երից բարեկամացն զչարիսն ամենայն որ հասին ՚ի վերայ նորա, եկին յիւրաքանչի՛ւր աշխարհէ առ նա. Եղիփազ արքայ Թեմնացւոց. Բաղդատ բռնաւոր Սաւքեցւոց. Սովփար արքայ Մինեցւոց. եւ եկին առ նա միաբան մխիթարել եւ սփոփել զնա։ 12Եւ տեսեալ զնա ՚ի բացուստ՝ ո՛չ ծանեան. եւ բարբառեալ մեծաձայն լացին. եւ պատառեցին իւրաքանչիւր զպատմուճան իւր, եւ ցանեցին հո՛ղ ՚ի վերայ գլխոց իւրեանց ընդ երկի՛նս հայելով։ 13Եւ նստան շուրջ զնովաւ յերկրի զեւթն օր եւ զեւթն գիշեր. եւ ո՛չ ոք ՚ի նոցանէ խօսեցաւ ընդ նմա բան. քանզի տեսանէին զանհնարին հարուածսն եւ զմեծամեծս յոյժ։