1Զի է՛ տեղի արծաթոյ՝ ուստի լինի, եւ տեղի ոսկւոյ ուստի կղկղի։ 2Երկաթ ՚ի հողոյ լինի, եւ պղինձ հանգոյն քարի տաշի։ 3※ Կա՛րգ եդ խաւարի. եւ զամենայն վախճան ի՛նքն ճշմարտէ, զքա՛ր եւ զխաւար՝ եւ զստուերս մահու. 4զխրամ հեղեղատի ՚ի փոշւոյ։ ※ Եւ որ մոռանան զճանապարհս արդարութեան՝ տկարասցի՛ն ՚ի մարդկանէ։ 5※ Երկիր՝ ՚ի նմանէ՛ ելցէ հաց, եւ ՚ի ներքոյ նորա իբրեւ զհուր շրջեցաւ։ 6※ Տեղի շափիղ՚այի քարինք նորա՝ եւ հող նորա ոսկի՛։ 7Շաւի՛ղ է զոր ո՛չ ծանեաւ թռչուն, եւ ո՛չ դիտեաց զնա ա՛կն անգեղ։ 8Եւ ո՛չ կոխեցին զնա որդիք ամբարտաւանից. ո՛չ անց ՚ի նա առեւծ։ 9Յապառաժն ձգեաց զձեռն իւր. տապալեա՛ց զլերինս ՚ի հիմանէ։ 10Զպոյտ գետոց պատառեաց. զամենայն պատուականս ետես ակն իմ։ 11Զխորս գետոց յայտնեա՛ց. եւ եցոյց զզօրութիւն իւր ՚ի լոյս։ 12Իսկ իմաստութիւն ուստի՞ գտաւ, կամ զի՞նչ տեղի իցէ հանճարոյ։ 13Ո՛չ գիտէ մարդ զճանապարհս նորա, եւ ո՛չ գտաւ ՚ի մէջ մարդկան։ 14※ Անդունդք ասացին թէ չէ՛ առ իս, եւ ծով ասաց թէ չէ՛ ընդ ինեւ։ 15※ Ո՛չ տացի գրաւական ընդ նորա, եւ ո՛չ կշռեսցի արծաթ ընդ գնոց նորա։ 16※ Եւ ո՛չ բարձցի ընդ ոսկւոյն Սովփերայ. ընդ եղնգանն պատուականի՝ եւ ընդ շափիղ՚այի։ 17※ Ո՛չ զուգեսցի ընդ նմա ոսկի եւ ապակի. եւ ՚ի գինս նորա անօթք ոսկեղէնք։ 18Բարձրութիւնք եւ խորութիւնք ո՛չ յիշեսցին. ※ եւ ձգեաց զիմաստութիւն քան զներքսագոյնս։ 19Ո՛չ հաւասարեսցէ նմա տպազիոնն Եթւովպացւոց. ընդ ոսկւոյ սրբոյ ո՛չ բարձցի։ 20※ Իսկ իմաստութիւն ուստի՞ գտաւ, եւ զի՞նչ իցէ տեղի հանճարոյ։ 21Ղօղեա՛լ է ՚ի մարդկանէ, եւ ՚ի թռչնոց երկնից ծածկեցաւ։ 22Կորուստ եւ մահ ասացին. Լուա՛ք զփառաւորութենէ նորա։ 23Եւ Տէր դիւրաւ ընծայեցոյց զճանապարհս նորա։ 24Քանզի ինքն գիտէ զտեղի նորա, եւ ինքն տեսանէ զամենայն առ ՚ի ներքոյ երկնից։ Քանզի ինքն գիտէ զամենայն 25զոր արար յերկրի, զկշիռ հողմոյ, եւ զչափ ջրոց զոր արար։ 26Ինքն ետես եւ համարեցաւ. եւ զճանապարհ նորա արձակմամբ բարբառոյ։ 27Յայնժամ ետես զնա՝ եւ պատմեա՛ց զնմանէ։ Պատրաստեալ քննեաց, 28եւ ասէ՛ ցմարդ. Ահա աստուածպաշտութի՛ւն է իմաստութիւն, եւ մեկնե՛լ ՚ի չարեաց է հանճար։