1※ Ուխտ եդի ընդ աչս իմ եւ ո՛չ հայեցաւ ՚ի կոյս. 2եւ բաժանեաց Աստուած ՚ի վերուստ, եւ ժառանգութիւն Բաւականին ՚ի բարձանց։ 3※ Ոչ ապաքէն կորո՛ւստ անիրաւին, ※ եւ տարագրութիւն այնոցիկ ոյք գործեն զանօրէնութիւն։ 4※ Ոչ ապաքէն Ինքն տեսցէ զճանապարհս իմ. եւ ամենայն գնացք իմ թուեսցին։ 5Եթէ գնացեա՛լ իցեմ ընդ այպանօղս. եթէ վաղվաղեա՛ց ոտն իմ ՚ի նենգութիւն։ 6Զի կշռեա՛լ եմ ՚ի կշի՛ռս արդարութեան, եւ գիտէ Տէր զանմեղութիւն իմ։ 7Եթէ թիւրեցա՛ւ ոտն իմ ՚ի ճանապարհէ. եթէ չոգաւ սիրտ իմ զկնի ակա՛ն իմոյ. եթէ հպեցայ ձեռօ՛ք իմովք ՚ի կաշառս։ 8Ապա ես սերմանեցից՝ եւ ա՛յլք կերիցեն. եւ անարմա՛տ եղէց յերկրի։ 9Եթէ գնա՛ց սիրտ իմ զհետ կնոջ ա՛ռն այլոյ. եթէ դարանակա՛լ եղէ առ դրունս տան նորա։ 10Ապա լիցի հաճոյ եւ ի՛մ կինն այլում, եւ մանկունք իմ տառապեսցին։ 11Զի սրտմտութիւն անժո՛յժ բարկութեան է պղծել զկին առն։ 12Հո՛ւր վառեալ է յամենայն անդամս նորա. զի յոր կոյս հասցէ յարմատո՛յ խլեսցէ։ 13Եթէ խոտեցի՛ երբէք զիրաւունս ծառայի կամ աղախնոյ մատիցելոյ առ իս յատեան. 14եւ զի՞նչ գործեցից եթէ հարցուփո՛րձ արասցէ ինձ Տէր. եւ եթէ այցելութիւն, զի՞նչ պատասխանի արարից։ 15Ոչ ապաքէն որպէս եղէ յարգանդի՝ եւ նոքա եղեն, ՚ի նմին որովայնի եղաք։ 16Իսկ տկարք որոց պէտք ինչ էին, ո՞չ արդեւք երբէք վճարեցի։ Զակն այրւոյ ո՛չ կողկողեցուցի։ 17※ Եթէ կերա՞յ արդեւք զպատառն իմ միայն՝ եւ որբոյն ո՛չ կարկառեցի։ 18※ Զի ՚ի մանկութենէ իմմէ սնուցի իբրեւ զհայր, եւ յարգանդէ մօր իմոյ առաջնորդեցի։ 19Եթէ արարի՞ անտես զմերկն կորուսեալ՝ եւ ո՛չ զգեցուցի։ 20※ Եթէ ո՛չ օրհնեցին զիս տկարք. եւ ՚ի կտրոց խաշանց իմոց ջեռան թիկունք նոցա։ 21Եթէ վերացուցի ձեռն ՚ի վերայ որբոյն՝ յուսացեալ թէ բազում է իմ օգնականութիւն. 22ապա թափեսցի յանրակէ ուս իմ, եւ բազուկ իմ յարմկանէ իմմէ խորտակեսցի։ 23※ Զի ա՛հ Տեառն կալաւ զիս, եւ առաջի նորա ո՛չ հանդարտեցի։ 24※ Եթէ կարգեցի զոսկի ՚ի հող իմ. եթէ յականս պատուականս յուսացայ։ 25Եթէ ուրա՛խ եղէ ՚ի բազում մեծութեան եկելոց ինձ. եթէ ՚ի վերայ անթուոց եդի՛ զձեռն իմ։ 26Կամ թէ ո՞չ տեսանիցեմք զարեգակն լուսաւորիչ նուաղեալ, եւ զլուսին մաշեալ. 27եւ ո՛չ ՚ի նոցանէ։ Եթէ խաբեցաւ գա՛ղտ սիրտ իմ. եթէ ձեռն եդեալ ՚ի վերայ բերանոյ իմոյ համբուրեցի։ 28Ապա այն ՚ի մե՛ծ անօրէնութիւն համարեսցի ինձ, զի ստեցի առաջի Տեառն բարձրելոյ. ՚ի նմանէ՛ է զօրութիւն եւ կար, իմաստութիւն եւ հանճար։ 29Եթէ ոտնհա՛ր եղէ ՚ի վերայ գլորման թշնամւոյ իմոյ, եւ ասացի ՚ի սրտի իմում թէ՝ վա՛շ. 30ապա լուիցէ՛ ունկն իմ զանէծս իմ. զզուեցայց ապա եւ ես ՚ի ժողովրդենէ իմմէ դսրովեալ։ 31Եթէ ասացին զինէն բազում անգամ աղախնայք իմ. Ո՛ տայր մեզ յագել ՚ի մարմնոց նորա. զի յո՛յժ քաղցր էի նոցա։ 32Արտաքոյ ո՛չ ագանէր օտար, զի դուռն իմ բա՛ց էր ամենայն եկելոց։ 33Եթէ թաքուցի զմեղս իմ ակամա՛յ մեղուցեալ. 34զի ո՛չ ամաչէի ՚ի բազմակոյտ ամբոխէ, առ ՚ի չպատմելոյ առաջի նոցա։ Եթէ արձակեցի՛ երբէք զտկարն՝ ունայն գոգով ելանել ՚ի դրաց իմոց։ 35Ո՛ տացէ ինձ լսել եթէ ձեռն Տեառն չէ՛ր զարհուրեցուցեալ։ Կամ թէ մուրհակ՝ զոր ունէի զումեքէ, 36իբրեւ զպսակ ՚ի վերայ ուսոց եդեալ ընթեռնուի. 37եւ ո՞չ պատառէի զայն եւ անդրէն դարձուցանէի, ո՛չ ինչ առեալ ՚ի պարտականէն։ 38Եթէ հեծեաց երբէք երկիր վասն իմ. եթէ ակօսք նորա լացի՞ն առ հասարակ. 39եւ եթէ զզօրութիւն նորա կերա՞յ միայն առանց գնոց։ Եթէ զանձն տեառն երկրին զայրացուցեալ տրտմեցուցի՞. 40ապա փոխանակ ցորենոյ բուսցի եղի՛ճ, եւ փոխանակ գարւոյ՝ մորենի՛։