1Եւ տրտմեցա՛ւ Յովնան տրտմութիւն մեծ՝ եւ խռովեցաւ. 2եւ եկաց յաղօթս առ Տէր Աստուած՝ եւ ասէ. Ո՛վ Տէր՝ ո՞չ այս ա՛յն բանք են իմ մինչ էի անդէն յերկրին իմում. վասն այնորիկ աճապարեցի փախչել ՚ի Թարշիշ. զի գիտէի թէ ողորմա՛ծ ես դու՝ եւ գթած, երկայնամիտ եւ բազումողորմ, եւ զղջանա՛ս ՚ի վերայ չարեաց։ 3Եւ արդ՝ Տէր Տէր՝ ա՛ռ զոգի իմ յինէն. զի լա՛ւ է ինձ մեռանել՝ քան թէ իցեմ կենդանի։ 4Եւ ասէ Տէր ցՅունան՝ թէ արդարեւ յո՞յժ տրտմեալ իցես։ 5Եւ ել Յունան ՚ի քաղաքէ անտի, եւ նստա՛ւ յանդիման քաղաքին, եւ արա՛ր իւր հովանի, եւ նստաւ ընդ հովանեաւն. մինչեւ տեսանիցէ թէ զի՞նչ լինիցի քաղաքին։ 6Եւ հրամա՛ն ետ Աստուած դդմենւոյն, եւ ել ՚ի վերայ գլխոյն Յովնանու՝ լինել նմա հովանի ՚ի վերայ գլխոյ նորա. զովացուցանե՛լ զնա ՚ի տառապանաց իւրոց. եւ ուրախ եղեւ Յունան ՚ի վերայ դդմենւոյն ուրախութիւն մեծ։ 7Եւ հրամա՛ն ետ Աստուած որդանն՝ առաւօտուն ՚ի վաղիւ անդր. եհար զդդմենին՝ եւ ցամաքեցաւ։ 8Եւ եղեւ ՚ի ծագել արեւուն հրամայեաց Աստուած հողմոյ խորշակի տապախառնի, եւ անկաւ արեւն զգլխովն Յունանու. եւ կա՛յր ՚ի տարակուսի եւ քաղէին ոգիք նորա. եւ ասէր. Լա՛ւ էր ինձ մեռանել քան զայս կեանս իմ։ 9Եւ ասէ Տէր Աստուած ցՅովնան. թէ արդարեւ յո՞յժ տրտմեալ իցես ՚ի վերայ դըդմենւոյն։ Եւ ասէ. Յո՛յժ տրտմեալ իցեմ մինչեւ ցմահ։ 10Եւ ասէ Տէր. Դու խնայեցե՞ր ՚ի դըդմենին՝ յոր ո՛չ եղեր ինչ աշխատ, եւ ո՛չ սնուցեր զնա. որ գիշերի ել, եւ միւս գիշերի կորեա՛ւ։ 11Ես՝ ո՞չ խնայեցից ՚ի Նինուէ քաղաք մեծ. յորում բնակեալ են աւելի՛ քան զերկոտասան բե՛ւր մարդիկ որ ո՛չ ծանեան զաջ եւ զահեակ իւրեանց, եւ անասո՛ւն բազում։