ալիփ

1Զիա՞րդ շլացաւ ոսկին. այլագունեաց արծաթն սպիտակ. հալեցան սփռեցան ականք նոցա ՚ի գլուխ անցից ճանապարհաց նոցա։ 2Որդիք Սիոնի պատուականք, որ առաւել քան զականս պատուականս. զիա՞րդ համարեցան իբրեւ ամանք խեցեղէնք ձեռագործք որդւոց բրտից։

գամիլ

3Մերկացուցին իբրեւ վիշապք զստինս իւրեանց, եւ դիեցուցին զկորիւնս իւրեանց. եղեն ուստերք ժողովրդեան իմոյ ՚ի տանջանս հարուածոց, զի չի՛ք նոցա բժշկութիւն. եւ տառապեցան իբրեւ ջայլամունք յանապատի։

դալէթ

4Կցեցան լեզուք դիեցիկ մանկանց ՚ի քիմս իւրեանց ՚ի ծարաւս իւրեանց. տղայք հա՛ց խնդրեցին, եւ ո՛չ ոք էր որ բրդէր նոցա։ 5Որ ուտէին զկերակուր՝ եղծա՛ն ՚ի վերայ անցից ճանապարհաց. որ ՚ի գիրկս գրգեալք եւ գգուեալք էին, գիրկս արկեալ աղբեւաց թաթաւեալ թաւալէին։ 6Բազմացա՛ւ անիրաւութիւն դստեր ժողովրդեան իմոյ, քան զանօրէնութիւնս Սոդոմայ կործանելոյ. ՚ի ճեպս ՚ի փոյթս յառնէին. եւ ո՛չ ուրեք էր վաստակ ձեռաց իւրեանց։ 7Սրբեցա՛ն ուխտաւորք նոցա, իբրեւ զձիւն սպիտակացան. իբրեւ զկա՛թն զտեցան, իբրեւ զականս շափիղայ ՚ի հատուցման իւրեանց։ 8Թխացա՛ն քան զածուխ տեսիլք իւրեանց՝ եւ ո՛չ ոք ճանաչէր զնոսա, զի դնէին յանցս ճանապարհաց. մածեալ էր մորթ նոցա յոսկերս նոցա. բրտացա՛ն նոքա, եւ եղեն իբրեւ զփայտ չորացեալ։ 9Գեղեցի՛կ էին վիրաւորքն դիականց անկելոց ՚ի սրոյ, քան զանկեալսն ՚ի սովոյ. երթային վիրաւորք ազգք ազգք յարանց։ 10Ձեռք կանանց ողորմածաց եփեցին զմանկունս իւրեանց, եւ եղեւ նոցա ՚ի կերակուր, առ ՚ի բեկումն դստեր ժողովրդեան իմոյ։ 11Ա՛ծ եւ կատարեաց Տէր զսրտմտութիւն բարկութեան իւրոյ. եհե՛ղ զսրտմտութիւն բարկութեան իւրոյ, եւ բորբոքեցոյց հուր ՚ի Սիոն, եւ եկե՛ր զհիմունս նորա։

լամէթ

12Ո՛չ հաւատացին թագաւորք ամենայն երկրի որ բնակեալ էին ընդ տիեզերս, եթէ մտցէ թշնամի ընդ դրունս Երուսաղեմի։ 13՚Ի մեղս մարգարէիցն իւրեանց, եւ ՚ի մեղս քահանայիցն իւրեանց, որ հեղոյին զարի՛ւն արդարոցն ՚ի միջի իւրեանց։

նուն

14Շարժեցա՛ն սասանեցան զօրութիւնք նոցա յելս ճանապարհաց. պղծեցան թաթաւեցան յարեան մեռելոտւոց. զի ո՛չ կարէին զհանդերձս նոցա անարատ հանել ՚ի նոցանէ։

սամքաթ

15՚Ի բա՛ց կացէք՝ պի՛ղծս կարդացէք զնոսա. ՚ի բա՛ց կացէք, ՚ի բա՛ց կացէք, մի՛ մերձենայք՝ զի շարժեցա՛ն բորբոքեցան. ասացէ՛ք ՚ի հեթանոսս՝ զի մի՛ եւս յաւելցին բնակիլ ՚ի նոսա։ 16Կենդանութեամբ մերով նուաղեցին աչք մեր յօգնականութենէ մերմէ. զի տարապարտո՛ւց կացուցեալ էր մեր զնոսա դէտս ՚ի սնոտիս։ 17Երեսք Տեառն բաժանեալ են ՚ի նոցանէ, եւ ո՛չ եւս յաւելցի հայել ՚ի նոսա. երեսք քահանայից ակն ո՛չ առին ծերոց. ո՛չ ողորմեցան ՚ի վերայ տղայոց նոցա. դէ՛տ ակն կալեալ հայէաք յազգս որ ո՛չ փրկէին զմեզ.

ծադէ

18որսացան զմեզ, փոքր մեւս եւս սատակել ջնջեալ էր զմեզ ՚ի քաղաքաց մերոց։ Հաս ժամ, հասեալ է ժամանակ, կատարեցան աւուրք մեր, լցան ժամանակք։ 19Թեթեւացան հալածիչք մեր ՚ի վերայ լերանց. իբրեւ զարծուիս երկնի՛ց ՚ի վերայ լերանց բարձանց ճախրեցին, եւ յանապատի ՚ի դարան մտեալ պաշարեցին զմեզ։ 20Հոգի երեսաց մերոց Տէր Քրիստոս, պատեցան զնովաւ յապականութեան իւրեանց. մինչդեռ մեք խորհէաք թէ ընդ հովանեա՛ւ նորա նստցուք եւ կեցցուք ՚ի մէջ հեթանոսաց։ 21Ցնծա՛ դու եւ ուրա՛խ լեր դուստր Եդոմայեցւոց. որ բնակեալդ ես յերկրիդ Աւստացւոց. եկեսցէ բաժակս այս ՚ի վերայ քո. յարիցես եւ արբցես, արբեսցիս եւ անդրէ՛ն դարձուսցես։

ԱՂՕԹՔ ԵՐԵՄԻԱՅ ՄԱՐԳԱՐԷԻ։ [98]

22Պակասեցին անօրէնութիւնք քո Սիոն, եւ ո՛չ եւս յաւելցէ խրատել զքեզ. ա՛յց արար անօրէնութեանդ քոյ դուստր Եդոմայ. յայտնեաց զամենայն ամպարշտութիւնս քո։