1Քանզի բազումք յօժարեցին վերըստին կարգե՛լ զպատմութիւնն վասն իրացն հաստատելոց ՚ի մեզ. 2որպէս աւանդեցի՛ն մեզ՝ որ իսկզբանէ ականատես եւ սպասաւորք եղեն բանին։ 3Կա՛մ եղեւ եւ ինձ որ իսկզբանէ զհետ երթեալ էի ամենայնի ճշմարտութեամբ, կարգաւ գրել քեզ՝ քա՛ջդ Թէոփիլէ. 4զի ծանիցե՛ս զբանիցն՝ որոց աշակերտեցար, զճշմարտութիւնն։ 5Եւ եղեւ յաւուրս Հերովդի արքայի Հրեաստանի, քահանա՛յ ոմն՝ անուն Զաքա՛րիա ՚ի դասակարգէ՛ Աբիայ. եւ կին նորա ՚ի դստերա՛ց Ահարովնի, եւ անուն նորա Եղիսաբե՛թ։ 6Եւ էին արդա՛րք երկոքին առաջի Աստուծոյ, գնային յամենայն պատուիրանս եւ յիրաւունս Տեառն՝ անարա՛տք։ 7Եւ ո՛չ գոյր նոցա որդեակ. քանզի Եղիսաբեթ ամո՛ւլ էր, եւ երկոքեան՝ անցեա՛լ էին զաւուրբք իւրեանց։ 8Եւ եղեւ ՚ի քահանայանալն նորա ըստ կարգի աւուրցն հասանելոյ առաջի Աստուծոյ, 9ըստ օրինի քահանայութեանն՝ եհաս նմա խո՛ւնկ արկանել՝ մտեալ ՚ի տաճարն Տեառն։ 10Եւ ամենայն բազմութիւն ժողովրդեանն կային յաղօ՛թս արտաքոյ՝ ՚ի ժամու խնկոցն։ 11Եւ երեւեցաւ նմա հրեշտակ Տեառն. զի կայր ընդ աջմէ սեղանոյ խընկոցն։ 12Եւ խռովեցա՛ւ Զաքարիա՝ իբրեւ ետես, եւ անկաւ ա՛հ ՚ի վերայ նորա։ 13Ասէ ցնա հրեշտակն Տեառն. Մի՛ երկնչիր Զաքարիա, զի լսելի՛ եղեն աղօթք քո, եւ կին քո Եղիսաբեթ՝ ծնցի՛ քեզ որդի՛, եւ կոչեսցես զանուն նորա Յովհա՛ննէս։ 14Եւ եղիցի քեզ ուրախութիւն եւ ցնծութիւն. եւ բազումք ՚ի ծնընդեան նորա խնդասցեն. 15զի եղիցի մեծ առաջի Տեառն. եւ գինի՛ եւ օղի՛ մի՛ արբցէ. եւ Հոգւով Սրբով լցցի անդստին յորովայնէ մօր իւրոյ. 16եւ զբազումս յորդւոցն Իսրայէլի դարձուսցէ ՚ի Տէր Աստուած իւրեանց։ 17Եւ ինքն եկեսցէ՛ առաջի նորա հոգւով զօրութեամբ Եղիայի, դարձուցանել զսիրտս հարց յորդիս, եւ զանհաւանս յիմաստութիւն արդարոց. պատրաստե՛լ Տեառն ժողովուրդ կազմեալ։ 18Եւ ասէ Զաքարիա ցհրեշտակն. Եւ ի՞ւ գիտացից զայդ. զի ես՝ ծե՛ր եմ, եւ կի՛ն իմ անցեալ զաւուրբք իւրովք։ 19Պատասխանի ետ հրեշտակն՝ եւ ասէ ցնա. Ե՛ս եմ Գաբրիէլ՝ որ կամ առաջի Աստուծոյ, եւ առաքեցայ խօսել ընդ քեզ՝ եւ աւետարանե՛լ քեզ զայդ։ 20Եւ ահա՝ եղիցես համր, եւ մի՛ կարասցես խօսել մինչեւ ցօրն՝ յորում այդ լինիցի. փոխանակ զի ո՛չ հաւատացեր բանից իմոց՝ որք լցցի՛ն ՚ի ժամանակի իւրեանց։ 21Եւ ժողովուրդն՝ ա՛կն ունէր Զաքարիայ, եւ զարմանայի՛ն ընդ յամելն նորա ՚ի տաճարին, 22եւ իբրեւ ել՝ ո՛չ կարէր խօսել ընդ նոսա. եւ իմացան՝ եթէ տեսի՛լ ետես ՚ի տաճարին. եւ նա՝ նշանացի՛ խօսէր ընդ նոսա, եւ կայր պապանձեա՛լ։ 23Եւ եղեւ իբրեւ լցան աւուրք պաշտաման նորա, գնա՛ց ՚ի տուն իւր։ 24Եւ յետ աւուրցն այնոցիկ՝ յղացա՛ւ Եղիսաբեթ կինն նորա, եւ թաքուցանէ՛ր զանձն ամիսս հինգ, եւ ասէր. 25Զի՞նչ գործ գործեաց ընդ իս Տէր, յաւուրս յոր հայեցաւ յիս բառնա՛լ զնախատինս իմ ՚ի մարդկանէ։

26Եւ յամսեանն վեցերորդի, առաքեցա՛ւ Գաբրիէլ հրեշտակ յԱստուծոյ ՚ի քաղաք մի Գալիլեացւոց, որում անուն էր Նազարեթ, 27առ կոյս խօսեցեա՛լ առն՝ որում անուն էր Յովսէ՛փ՝ ՚ի տանէ Դաւթի. եւ անուն կուսին Մարիա՛մ։ 28Եւ եկեալ առ նա՝ ասէ. Ուրա՛խ լեր բերկրեալդ, Տէ՛ր ընդ քեզ։ 29Եւ նա՝ ընդ բանսն խռովեցա՛ւ, եւ խորհէր ընդ միտս՝ թէ ո՞րպիսի ինչ իցէ ողջոյնս այս։ 30Եւ ասէ ցնա հրեշտակն. Մի՛ երկնչիր Մարիամ, զի գտեր շնորհս յԱստուծոյ։ 31Եւ ահա՝ յղասջիր՝ եւ ծնցե՛ս որդի. եւ կոչեսցեն զանուն նորա Յիսուս։ 32Նա եղիցի մեծ, եւ Որդի՛ Բարձրելոյ կոչեսցի. եւ տացէ նմա Տէր Աստուած զաթոռն Դաւթի հօրն նորա. եւ թագաւորեսցէ ՚ի վերայ տանն Յակովբայ ՚ի յաւիտեանս. 33եւ թագաւորութեան նորա՝ վախճան մի՛ լիցի։ 34Եւ ասէ Մարիամ ցհրեշտակն. Զիա՞րդ լինիցի ինձ այդ, քանզի զայր ո՛չ գիտեմ։ 35Պատասխանի ետ հրեշտակն եւ ասէ ցնա. Հոգի՛ Սուրբ եկեսցէ ՚ի քեզ, եւ զօրութիւն Բարձրելոյ հովանի՛ լիցի ՚ի վերայ քո. քանզի եւ որ ծնանելոցն է ՚ի քէն՝ սո՛ւրբ է, եւ Որդի՛ Աստուծոյ կոչեսցի։ 36Եւ ահա՝ Եղիսաբեթ ազգական քո, եւ նա՛ յղի՛ է ՚ի ծերութեան իւրում. եւ այս՝ վեցերո՛րդ ամիս է նորա՝ որ ամուլն կոչեցեալ էր. 37զի ո՛չ տկարասցի առ յԱստուծոյ ամենայն բան։ 38Եւ ասէ Մարիամ. Ահա՛ւասիկ՝ կա՛մ աղախին Տեառն, եղիցի՛ ինձ ըստ բանի քում։ Եւ գնա՛ց ՚ի նմանէ հրեշտակն։

39Յարուցեալ Մարիամ յաւուրսն յայնոսիկ, գնա՛ց ՚ի լեռնակողմ փութապէս ՚ի քաղաքն Յուդայ. 40եւ եմուտ ՚ի տուն Զաքարիայ, եւ ետ ողջո՛յն Եղիսաբեթի։ 41Եւ եղեւ իբրեւ լուաւ զողջոյնն Մարիամու Եղիսաբեթ, խաղա՛ց մանուկն յորովայնի նորա։ Եւ լցա՛ւ Եղիսաբեթ Հոգւով Սրբով. 42եւ ՚ի ձայն բարձր աղաղակեա՛ց եւ ասէ. Օրհնեա՛լ ես դու ՚ի կանայս, եւ օրհնեա՛լ է պտուղ որովայնի քոյ։ 43Եւ ուստի՞ է ինձ այս, զի եկեսցէ մայր Տեառն իմոյ առ իս։ 44Զի ահաւասիկ՝ իբրեւ եղեւ ձա՛յն ողջունի քոյ յականջս իմ, խաղա՛ց ցնծալով մանուկս յորովայնի իմում։ 45Եւ երանի՛ որ հաւատայցէ՝ եթէ եղիցի կատարումն ասացելոցս նմա ՚ի Տեառնէ։ 46Եւ ասէ՛ր Մարիամ. Մեծացուսցէ՛ անձն իմ զՏէր. 47եւ ցնծացա՛ւ հոգի իմ յԱստուած Փրկիչ իմ։ 48Զի հայեցա՛ւ ՚ի խոնարհութիւն աղախնոյ իւրոյ։ Զի ահա՝ յայսմ հետէ երանեսցե՛ն ինձ ամենայն ազգք։ 49Զի արար ինձ մեծամե՛ծս Հզօրն, եւ սո՛ւրբ է անուն նորա։ 50Եւ ողորմութիւն նորա ազգա՛ց յազգս երկիւղածաց իւրոց։ 51Արար զօրութիւն բազկաւ իւրով. ցրուեա՛ց զամբարտաւանս մտօք սրտից իւրեանց։ 52Քակեա՛ց զհզօրս յաթոռոց, եւ բարձրացո՛յց զխոնարհս։ 53Զքաղցեալս լցոյց բարութեամբ, եւ զմեծատունս արձակեա՛ց ունայնս։ 54Պաշտպանեաց Իսրայէլի ծառայի իւրում, յիշել զողորմութիւնս։ 55Որպէս խօսեցաւ առ հարս մեր՝ Աբրահամու եւ զաւակի նորա ՚ի յաւիտեան։ 56Եկաց Մարիամ առ նմա իբրեւ ամիսս երիս, եւ դարձա՛ւ ՚ի տուն իւր։ 57Եւ Եղիսաբեթի լցա՛ն ժամանակք ծնանելոյ, եւ ծնա՛ւ որդի։ 58Եւ լուա՛ն որ շուրջ զնովաւ էին, եւ ազգատոհմ նորա, զի մե՛ծ արա՛ր Տէր զողորմութիւն իւր ընդ նմա. եւ խնդացին ընդ նմա։ 59Եւ եղեւ յաւուրն ութերորդի՝ եկին թլփատե՛լ զմանուկն, եւ կոչէին զնա յանուն հօր իւրոյ Զաքա՛րիա։ 60Պատասխանի ետ մայր նորա՝ եւ ասէ. Ո՛չ, այլ կոչեսցի Յովհա՛ննէս։ 61Եւ ասեն ցնա. Քանզի ո՛չ ոք է յազգի քում՝ որոյ կոչի անուն Յովհաննէս։ 62Ակն արկէին հօրն նորա՝ թէ զի՞նչ կամիցի կոչել զնա։ 63Եւ խնդրեաց տախտակ՝ գրեա՛ց եւ ասէ. Յովհա՛ննէս է անուն դորա։ Եւ զարմացան ամենեքին։ 64Եւ բացա՛ւ բերան նորա վաղվաղակի՝ եւ լեզու նորա, եւ խօսէր՝ եւ օրհնէ՛ր զԱստուած։ 65Եւ եղեւ ա՛հ ՚ի վերայ ամենեցուն որ լսէին զայս, եւ որ շուրջ բնակեալն էին զնոքօք. եւ ընդ ամենայն լեռնակողմնն Հրէաստանի, պատմէի՛ն ամենայն բանքս այսոքիկ։ 66Եւ եդին ամենեքեան որ լսէին՝ ՚ի սիրտս իւրեանց՝ եւ ասեն. Զի՞նչ լինիցի մանուկս այս։ Եւ ձե՛ռն Տեառն էր ընդ նմա։ 67Եւ Զաքարիա հայր նորա լցա՛ւ Հոգւով Սրբով, մարգարեացաւ եւ ասէ. 68Օրհնեա՛լ Տէր Աստուած Իսրայէլի, զի յա՛յց ել մեզ՝ եւ արար փրկութիւն ժողովրդեան իւրում։ 69Եւ յարո՛յց եղջեւր փրկութեան մեզ ՚ի տանէ Դաւթի ծառայի իւրոյ. 70որպէս խօսեցաւ բերանով սրբոց՝ որ յաւիտենից մարգարէքն նորա էին։ 71Փրկութիւն ՚ի թշնամեաց մերոց, եւ ՚ի ձեռաց ամենայն ատելեաց մերոց. 72առնել ողորմութիւն ընդ հարս մեր, եւ յիշել զուխտն իւր սուրբ։ 73Զերդումնն զոր երդուաւ Աբրահամու հօր մերում, տալ մեզ 74առանց երկիւղի, ՚ի ձեռաց թշնամեաց փրկեալս։ Պաշտել զնա 75սրբութեամբ եւ արդարութեամբ առաջի նորա՝ զամենայն աւուրս կենաց մերոց։ 76Եւ դո՛ւ մանուկ՝ մարգարէ՛ Բարձրելոյ կոչեսջի՛ր. զի երթիցե՛ս առաջի երեսաց Տեառն՝ պատրաստել զճանապարհս նորա։ 77Տալ գիտութիւն փրկութեան ժողովրդեան նորա, ՚ի թողութիւն մեղաց նոցա։ 78Վասն գթութեանց ողորմութեան Աստուծոյ մերոյ, որովք ա՛յց արասցէ մեզ Արեգակն ՚ի բարձանց, 79երեւե՛լ որոց ՚ի խաւարի եւ ՚ի ստուերս մահու նստէին. ուղղե՛լ զոտս մեր ՚ի ճանապարհս խաղաղութեան։ 80Եւ մանուկն աճէ՛ր եւ զօրանա՛յր հոգւով. եւ էր յանապա՛տս մինչեւ յօր երեւելոյ նորա Իսրայէլի։