1Եւ էին մե՛րձ առ նա ամենայն մաքսաւո՛րք եւ մեղաւորք՝ լսե՛լ ՚ի նմանէ։ 2Տրտնջէին փարիսեցիքն եւ դպիրք՝ եւ ասէին. Ընդէ՞ր սա՝ զմեղաւորս ընդունի՝ եւ ուտէ՛ ընդ նոսա։

3Ասա՛ց առ նոսա զառա՛կս զայս։ 4Ո՞վ ոք իցէ ՚ի ձէնջ մարդ՝ որոյ իցէ հարեւր ոչխար, եւ կորուսանիցէ մի ՚ի նոցանէ. ո՞չ թողուցու զիննսո՛ւն եւ զինն յանապատի, եւ երթիցէ զհետ կորուսելոյն՝ մինչեւ գտանիցէ զնա։ 5Եւ իբրեւ գտանէ՝ դնէ՛ զնա ՚ի վերայ ուսոց իւրոց խնդալով, 6եւ երթա՛յ ՚ի տուն. կոչէ զբարեկա՛մս եւ զդրացիս՝ եւ ասէ ցնոսա. Ուրա՛խ եղերուք ընդ իս, զի գտի՛ զոչխա՛րս իմ զկորուսեալ։ 7Ասե՛մ ձեզ. զի այսպէս է ուրախութիւն յերկինս վասն միոյ մեղաւորի որ ապաշխարիցէ, քան վասն իննսո՛ւն եւ ինն արդարոյ՝ որոց չիցէ՛ պիտոյ ապաշխարութիւն։ 8Կամ ո՞վ իցէ կին, որոյ իցեն դրամք տասն. եւ եթէ կորուսանիցէ դրա՛մ մի, ո՞չ լուցանէ ճրա՛գ, եւ ածիցէ աւե՛լ ՚ի տան, եւ խնդրիցէ՛ ստէպ՝ մինչեւ գտանիցէ։ 9Եւ իբրեւ գտանէ, կոչէ՛ զբարեկամս եւ զդրացիս՝ եւ ասէ. Ուրա՛խ լերուք ընդ իս, զի գտի՛ զդրամն իմ զոր կորուսի։ 10Ա՛յնպէս՝ ասեմ ձեզ, ուրախութիւն եղիցի առաջի հրեշտակա՛ց Աստուծոյ՝ ՚ի վերայ միոյ մեղաւորի որ ապաշխարիցէ։

11Եւ ասէ. Ա՛ռն միոջ էին երկո՛ւ որդիք. 12ասէ կրտսերն ՚ի նոցանէ ցհայրն. Հա՛յր՝ տո՛ւր ինձ բաժին որ անկանի յընչիցդ։ Եւ նա՝ բաժանեա՛ց նոցա զկեա՛նսն։ 13Եւ յետ ո՛չ բազում աւուրց՝ ժողովեալ զամենայն կրսերոյն՝ գնա՛ց յաշխարհ հեռի. եւ անդ վատնեա՛ց զինչս իւր, զի կեա՛յր անառակութեամբ։ 14Եւ իբրեւ սպառեա՛ց զամենայն, եղեւ սո՛վ սաստիկ յաշխարհին յայնմիկ, եւ սկսա՛ւ ինքն չքաւորե՛լ։ 15Եւ գնացեալ յարեցա՛ւ ՚ի մի՛ ոմն քաղաքացւոց աշխարհին այնորիկ. եւ յղեա՛ց զնա յագարա՛կ իւր՝ արածե՛լ խոզս։ 16Եւ ցանկա՛յր լնուլ զորովայն իւր յեղջերէն զոր խո՛զքն ուտէին, եւ ո՛չ ոք տայր նմա։ 17Եւ եկեալ ՚ի մի՛տս իւր՝ ասէ. Քանի՞ վարձկանք իցեն ՚ի տան հօ՛ր իմոյ հացալիցք, եւ ես աստ՝ սովամահ կորնչիմ. 18յարուցեալ գնացից առ հա՛յր իմ, եւ ասացի՛ց ցնա. Հայր՝ մեղա՛յ յերկինս՝ եւ առաջի քոյ, 19եւ ո՛չ եւս եմ արժանի կոչել որդի քո. արա՛ զիս իբրեւ զմի ՚ի վարձկանա՛ց քոց։ 20Եւ յարուցեալ ե՛կն առ հայր իւր. եւ մինչ դեռ հեռագո՛յն էր, ետե՛ս զնա հայրն՝ եւ գթացա՛ւ. յարեաւ եւ ընթացա՛ւ ընդ առաջ, անկա՛ւ զպարանոցաւն նորա, եւ համբուրեա՛ց զնա։ 21Եւ ասէ ցնա որդին. Հայր՝ մեղա՛յ յերկինս՝ եւ առաջի քոյ, եւ ո՛չ եւս եմ արժանի կոչել որդի քո։ 22Ասէ հայրն ցծառայսն իւր. Վաղվաղակի հանէ՛ք զպատմուճանն առաջին, եւ ագուցէ՛ք նմա, եւ տո՛ւք զմատանին ՚ի ձե՛ռն նորա, եւ կօշի՛կս յո՛տս նորա. 23եւ ածէ՛ք զե՛զն պարարակ, զենէ՛ք կերիցո՛ւք եւ ուրա՛խ լիցուք. 24զի այս որդի իմ մեռեա՛լ էր՝ եւ եկեա՛ց, կորուսեալ էր՝ եւ գտա՛ւ. եւ սկսան ուրա՛խ լինել։ 25Եւ է՛ր երէ՛ց որդի նորա յագարակի. եւ մինչ դեռ գա՛յր՝ եւ մե՛րձ եղեւ ՚ի տունն, լուա՛ւ զձայն երգո՛ց եւ զպարուց. 26եւ կոչեցեալ առ ինքն զմի ՚ի ծառայիցն՝ հարցանէր թէ զի՞նչ իցէ այն։ 27Եւ նա՝ ասէ ցնա. Զի եղբայր քո եկեալ է, եւ եզե՛ն հայր քո զե՛զն պարարակ, զի ողջա՛մբ ընկալաւ զնա։ 28Բարկացաւ՝ եւ ո՛չ կամէր մտանել. եւ հայրն ելեալ արտաքս՝ աղաչէ՛ր զնա։ 29Պատասխանի՛ ետ՝ եւ ասէ ցհայրն. Այս քանի ամք են՝ զի ծառայեմ քեզ, եւ երբէք զպատուիրանա՛ւ քով ո՛չ անցի. ո՛ւլ մի երբէք ո՛չ ետուր ինձ՝ զի ուրա՛խ եղէց ընդ բարեկամս իմ։ 30Յորժամ եկն որդի՛դ քո այդ, որ եկե՛ր զկեանս քո ընդ պոռնիկս, զենե՛ր դմա զե՛զն պարարակ։ 31Եւ ասէ ցնա. Ո՛րդեակ, դու հանապա՛զ ընդ իս ես, եւ ամենայն որ ինչ ի՛մ է՝ քո՛ է. 32այլ ուրա՛խ լինել եւ խնդալ պա՛րտ էր, զի եղբայր քո այս՝ մեռեա՛լ էր, եւ եկեա՛ց. կորուսեալ, եւ գտաւ։