ԾԸ զբ

1Եւ ասէ առ աշակերտսն. Ա՛յր մի էր մեծատուն, որոյ էր՝ տնտե՛ս. եւ եղեւ զնմանէ ամբաստանութիւն, որպէս թէ վատնիցէ՛ զինչս նորա։ 2Կոչեաց՝ եւ ասէ ցնա. Զի՞նչ է այս զոր լսեմս զքէն, տո՛ւր զհամա՛ր տնտեսութեան քոյ, զի ո՛չ եւս կարես լինել տնտես։ 3Ասէ՛ ընդ միտս իւր տնտեսն. Զի՞նչ գործեցից, զի տէր իմ հանէ՛ զտնտեսութիւնս. գործել՝ ո՛չ կարեմ. մուրանալ՝ ամաչե՛մ։ 4Գիտե՛մ զինչ արարից. զի յորժամ ՚ի բա՛ց լինիցիմ ՚ի տնտեսութենէս, ընկալցի՛ն զիս ՚ի տո՛ւնս իւրեանց։ 5Եւ կոչեցեալ առ ինքն մի ըստ միոջէ ՚ի պարտապանաց տեա՛ռն իւրոյ. ասէ ցառաջինն. Քանի՞ ինչ պարտիս տեա՛ռն իմում։ 6Եւ նա ասէ. Հարեւր մա՛ր ձիթոյ։ Ասէ ցնա. Կա՛ զգիր քո, եւ նի՛ստ գրեա վաղվաղակի յիսո՛ւն։ 7Դարձեալ՝ ասէ ցմեւսն. Դու՝ քանի՞ ինչ պարտիս։ Եւ նա ասէ. Հարեւր քոռ ցորենոյ։ Եւ ասէ ցնա. Կա՛ զգիր քո՝ եւ նի՛ստ գրեա ութսո՛ւն։ 8Եւ գովեա՛ց տէրն զտնտե՛սն անիրաւութեան, զի իմաստութեամբ արար. զի որդիք աշխարհիս այսորիկ իմաստնագո՛յնք են քան զորդիս լուսոյ յա՛զգս իւրեանց։ 9Եւ ե՛ս ձեզ ասեմ. Արարէ՛ք ձեզ բարեկա՛մս ՚ի մամոնայէ անիրաւութեան. զի յորժամ պակասիցէ՛ այն, ընկալցին զձեզ ՚ի յա՛րկսն յաւիտենականս։ 10Որ ՚ի փոքուն հաւատարի՛մ է, եւ ՚ի բազմի՛ն հաւատարիմ է. եւ որ ՚ի փոքուն՝ անիրաւ, եւ ՚ի բազմին անիրաւ է՛։ 11Իսկ արդ՝ եթէ յանիրա՛ւ մամոնային չեղէ՛ք հաւատարիմք, զճշմարիտն ձեզ՝ ո՞ հաւատասցէ։ 12Եւ եթէ յօտարին չեղէ՛ք հաւատարիմք, զձերն՝ ո՞ տայցէ ձեզ։ 13Ո՛չ ոք կարէ երկո՛ւց տերանց ծառայել. զի եթէ զմին՝ ատիցէ, զմեւսն սիրէ՛. կամ զմին՝ մեծարիցէ, եւ զմեւսն արհամարհիցէ՛. ո՛չ կարէք Աստուծո՛յ ծառայել եւ մամոնայի։ 14Իբրեւ լսէին զայս ամենայն փարիսեցիքն՝ քանզի արծաթասէրք էին, անկոսնէին զնա։ 15Եւ ասէ ցնոսա. Դուք՝ որ արդարացուցանէք զանձինս առաջի մարդկան, սակայն Աստուած գիտէ՛ զսիրտս ձեր. զի որ առաջի մարդկան բարձր է, պի՛ղծ է առաջի Աստուծոյ։ 16Օրէնքն եւ մարգարէք մինչեւ ցՅովհա՛ննէս. յայնմ հետէ արքայութիւն Աստուծոյ աւետարանի, եւ ամենա՛յն ոք զնա բռնաբարէ։ 17Դիւրի՛ն իցէ երկնից եւ երկրի անցանել, քան յօրինացն միո՛յ նշանախեցի անկանել։ 18Ամենայն որ արձակէ զկին իւր, եւ առնէ այլ՝ շնա՛յ. եւ որ զարձակեալն առնէ՝ շնայ։

19Այր ոմն էր մեծատուն, եւ ագանէր բեհե՛զս եւ ծիրանիս, եւ ուրա՛խ լինէր հանապազ առատապէս։ 20Եւ աղքա՛տ ոմն անուն Ղ՚ա՛զարոս, անկեալ դնէր առ դրան նորա վիրաւորեա՛լ. 21եւ ցանկա՛յր լնուլ զորովա՛յն իւր ՚ի փշրանացն՝ որ անկանէին ՚ի սեղանոյ մեծատանն. այլ եւ շո՛ւնք եւս՝ գային եւ լիզուին զվէրս նորա։ 22Եղեւ մեռանել աղքատին, եւ տանել հրեշտակացն զնա ՚ի գո՛գ Աբրահամու. մեռա՛ւ եւ մեծատունն՝ եւ թաղեցաւ։ 23Եւ ՚ի դժոխսն՝ ամբա՛րձ զաչս իւր մինչ ՚ի տանջանսն էր. ետե՛ս զԱբրահամ ՚ի հեռաստանէ, եւ զՂազարոս ՚ի գո՛գ նորա հանգուցեալ։ 24Եւ նա՝ աղաղակեա՛ց եւ ասէ. Հա՛յր Աբրահամ՝ ողորմեա՛ց ինձ, եւ առաքեա՛ զՂազարոս, զի թացցէ զծագ մատին իւրոյ ՚ի ջուր, եւ զովացուսցէ՛ զլեզու իմ, զի պապակի՛մ ՚ի տապոյ աստի։ 25Եւ ասէ ցնա Աբրահամ. Որդեակ՝ յիշեա՛ զի ընկալա՛ր անդէն զբարիս քո ՚ի կեանսն քում, եւ Ղ՚ազարոս նոյնպէս զչարչարա՛նս. արդ՝ սա աստ մխիթարի, եւ դու այդր՝ պապակի՛ս։ 26Եւ ՚ի վերայ այսր ամենայնի՝ վիհ մե՛ծ է ընդ մեզ եւ ընդ ձեզ. եթէ կամիցին աստի՝ առ ձեզ անցանել, ո՛չ կարեն. եւ ո՛չ այտի ոք՝ առ մեզ անցանել։ 27Եւ ասէ. Արդ աղաչեմ զքեզ հա՛յր, զի արձակեսցես զդա ՚ի տուն հօր իմոյ. 28են իմ անդ եղբա՛րք հինգ, որպէս զի տայցէ նոցա վկայութիւն. զի մի՛ եւ նոքա գայցեն յայս տեղի տանջանաց։ 29Եւ ասէ Աբրահամ. Ունին զՄովսէ՛ս եւ զմարգարէսն, նոցա լուիցեն։ 30Եւ նա՛ ասէ. Ո՛չ՝ հա՛յր Աբրահամ, բայց թէ ՚ի մեռելոց ոք երթիցէ առ նոսա, եւ ապաշխարիցեն։ 31Եւ ասէ ցնա. Եթէ Մովսիսի եւ մարգարէիցն ո՛չ լսեն, եւ ո՛չ թէ ՚ի մեռելոց ոք յառնիցէ՝ հաւանեսցին։