1Ասա՛ց եւ առ աշակերտսն իւր. Ո՛չ է մարթ չգա՛լ գայթագղութեան. բայց վա՛յ ա՛յնմիկ է՝ յոյր ձեռն գայցէ։ 2Լա՛ւ էր նմա՝ թէ վէ՛մ երկանաքա՛ր կախէր զպարանոցէ նորա, եւ անկանէր ՚ի ծո՛վ, քան թէ գայթագղեցուցանիցէ զմի ոք ՚ի փոքրկանցս յայսցանէ։ 3Զգո՛յշ կացէք անձանց. եթէ մեղիցէ եղբա՛յր քո, սաստեա՛ նմա. եւ եթէ ապաշխարիցէ, թո՛ղ նմա։ 4Եւ եթէ եւթն անգամ մեղիցէ քեզ, եւ եւթն անգամ դարձցի ՚ի քեզ եւ ասիցէ՝ ապաշխարեմ, թողցե՛ս նմա։ 5Եւ ասեն առաքեալքն ցՏէր. Յաւե՛լ մեզ հաւատս։ 6Եւ ասէ՛ Տէր. Եթէ ունիցիք հաւատս քան զհա՛տ մանանխոյ, եւ ասիցէք թըթենւո՛յս այսմիկ. Խլեա՛ց եւ տնկեաց ՚ի ծովու, եւ հնազանդեսցի՛ ձեզ։ 7Իսկ ո՞վ ոք ՚ի ձէնջ որ ունիցի ծառա՛յ հողագործ կամ հովիւ, որ իբրեւ մտանիցէ՛ յագարակէ՝ ասիցէ ցնա վաղվաղակի, թէ ա՛նց բազմեաց. 8այլ ո՛չ ասիցէ ցնա, թէ պատրաստեա՛ զինչ ընթրելո՛ց իցեմ, եւ գօտի ածեալ պաշտեա՛ զիս՝ մինչեւ կերա՛յց եւ արբից, եւ ապա կերիցե՛ս եւ արբցե՛ս դու։ 9Միթէ շնո՞րհ ունիցի ծառային այնմիկ, զի արար զամենայն հրամանսն։ 10Նոյնպէս եւ դուք՝ յորժամ առնիցէք զամենայն հրամայեալսն ձեզ, ասասջի՛ք՝ թէ ծառայք անպիտա՛նք եմք, զոր պարտեա՛քն առնել՝ արարա՛ք։

11Եւ եղեւ մինչեւ երթա՛յր նա յԵրուսաղէմ, եւ ինքն անցանէր ընդ մէջ Սամարեա՛յ եւ Գալիլեացւոց։ 12Եւ մինչդեռ մտանէր ՚ի գեղ ուրեմն, պատահեցան նմա տա՛սն այր բորո՛տ, որք կացի՛ն ՚ի հեռաստանէ, 13բարձին զձա՛յնս՝ եւ ասեն. Յիսուս վարդապետ՝ ողորմեա՛ց մեզ։ 14Եւ իբրեւ ետե՛ս զնոսա, ասէ ցնոսա. Երթայք ցուցէ՛ք զանձինս քահանայիցն։ Եւ եղեւ իբրեւ գնացին, առժամա՛յն սրբեցան։ 15Մի՛ ոմն ՚ի նոցանէ իբրեւ ետես՝ թէ բժշկեցաւ, դարձա՛ւ անդրէն՝ ՚ի ձա՛յն մեծ փառաւո՛ր առնէր զԱստուած. 16անկա՛ւ ՚ի վերայ երեսաց իւրոց առ ո՛տս նորա՝ եւ գոհանա՛յր զնմանէ. եւ ի՛նքն էր Սամարացի՛։ 17Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ. Ոչ տա՞սն սոքա սրբեցան, իսկ արդ՝ ինունքն ո՞ւր են. 18զի ո՛չ գտան դառնալ տա՛լ փա՛ռս Աստուծոյ, բայց միայն այլազգի՛ս այս։ 19Եւ ասէ ցնա. Արի՛ գնա, զի հաւա՛տք քո կեցուցին զքեզ։ 20Իբրեւ հարցա՛ւ ՚ի փարիսեցւոցն՝ թէ ե՞րբ գայցէ արքայութիւնն Աստուծոյ. պատասխանի ետ նոցա՝ եւ ասէ. Ո՛չ գայ արքայութիւն Աստուծոյ խտրանօ՛ք. 21եւ չասիցե՛ն թէ ահաւասիկ ա՛ստ է՝ կամ անդ, զի ահա արքայութիւն Աստուծոյ ՚ի նե՛րքս ՚ի ձեզ է։ 22Ասա՛ց եւ առ աշակերտսն. Եկեսցե՛ն աւուրք ցանկանալո՛յ ձեզ մի յաւո՛ւրցն Որդւոյ մարդոյ տեսանել, եւ ո՛չ տեսանիցէք։ 23Եւ եթէ ասիցեն ձեզ՝ եթէ ահաւասի՛կ է՝ կամ անդ, մի՛ երթայցէք զհետ։ 24Զի որպէս փայլա՛կն փայլատակեալ ՚ի ներքոյ երկնից՝ ընդ երկնի՛ւք ծագիցէ, նո՛յնպէս եւ Որդի մարդոյ յաւո՛ւրն իւրում։ 25Բայց նախ պա՛րտ է նմա բազումս չարչարել՝ եւ խոտել յազգէս յայսմանէ։ 26Եւ որպէս եղեւ յաւուրսն Նոյի, նոյնպէս եղիցի եւ յաւուրս Որդւոյ մարդոյ։ 27Ուտէի՛ն՝ ըմպէի՛ն՝ կանա՛յս առնէին՝ եւ արա՛նց լինէին, մինչեւ յօրն յորում եմո՛ւտ Նո՛յ ՚ի տապանն, եւ ե՛կն ջրհեղեղն՝ եւ կորո՛յս զամենեսին։ 28Նոյնպէս՝ եւ որպէս յաւո՛ւրսն Ղովտա՛յ եղեւ, ուտէին ըմպէին, գնէին վաճառէին, տնկէին շինէի՛ն. 29եւ յորո՛ւմ աւուր ե՛լ Ղովտ ՚ի Սոդովմայ, տեղաց հո՛ւր եւ ծծո՛ւմբ յերկնից՝ եւ կորո՛յս զամենեսին։ 30Ըստ նմին օրինակի եղիցի եւ յաւո՛ւրն՝ յորում Որդի մարդոյ յայտնելո՛ց է։ 31Յա՛յնմ աւուր որ կայցէ ՚ի տանիս՝ եւ կարասի՛ իւր ՚ի տան, մի՛ իջցէ առնուլ զայն. եւ որ յանդի՛ իցէ, նոյնպէս մի՛ դարձցի յետս։ 32Յիշեցէ՛ք զկինն Ղովտայ։ 33Որ խնդրիցէ զա՛նձն իւր ապրեցուցանել, կորուսցէ՛ զնա. եւ որ կորուսցէ, ապրեցուսցէ՛ զնա։ 34Ասե՛մ ձեզ. Յա՛յնմ գիշերի՝ թէ եղիցին երկո՛ւ ՚ի մի՛ մահիճս, մին՝ առցի, եւ մեւսն թողցի՛. 35եւ եթէ եղիցին երկու՝ աղա՛լ ՚ի միասին, մին՝ առցի, եւ մեւսն թողցի՛. եւ եթէ իցեն երկո՛ւ յանդի, մին՝ առցի, եւ մեւսն թողցի՛։ 36Պատասխանի ետուն եւ ասեն ցնա. Յո՞ Տէր։ 37Եւ նա՝ ասէ ցնոսա. Ուր մարմին է, ա՛նդր եւ արծուի՛ք ժողովեսցին։