ԿԹ էբ

1Եւ եղեւ ՚ի միո՛ւմ աւուրցն յայնցանէ, մինչ դեռ ուսուցանէ՛ր զժողովուրդն ՚ի տաճարի անդ՝ եւ աւետարանէր, հասի՛ն ՚ի վերայ քահանայապետքն եւ դպիրք ծերո՛վքն հանդերձ, 2եւ ասեն ցնա. Ասա՛ մեզ՝ որո՞վ իշխանութեամբ գործես դու զայդ, կամ ո՞վ է որ ետ քեզ զա՛յդ իշխանութիւն։ 3Պատասխանի ետ՝ եւ ասէ ցնոսա. Հարցից եւ ես ցձեզ բա՛ն մի, եւ ասացէ՛ք ինձ։ 4Մկրտութիւնն Յովհաննու՝ յերկնի՞ց էր՝ եթէ ՚ի մարդկանէ։ 5Եւ նոքա խորհեցա՛ն ՚ի միտս իւրեանց՝ եւ ասեն. 6Եթէ ասեմք յերկնից, ասէ. Իսկ ընդէ՞ր ոչ հաւատացէք նմա. եւ եթէ ասեմք ՚ի մարդկանէ, ամենայն ժողովուրդն քարկո՛ծ առնեն զմեզ. զի հաստատեա՛լ է ՚ի միտս զՅովհաննէ թէ մարգարէ՛ է։ 7Եւ պատասխանի ետուն՝ չգիտե՛լ թէ ուստի իցէ։ 8Եւ Յիսուս ասէ ցնոսա. Եւ ո՛չ ե՛ս ասեմ ձեզ, որո՛վ իշխանութեամբ առնեմ զայս։

9Սկսաւ ասել առ ժողովուրդն՝ զառա՛կս զայս. Ա՛յր ոմն տնկեաց այգի, եւ ե՛տ զնա մշակաց. եւ ինքն գնաց ճանապա՛րհ ժամանա՛կս բազումս։ 10Եւ ՚ի ժամու՝ առաքեա՛ց առ մշակսն ծառայ, զի ՚ի պտղո՛յ այգւոյն տացեն նմա. եւ մշակքն գա՛ն հարին զնա՝ եւ արձակեցին ունա՛յն։ 11Եւ յաւե՛լ մեւս եւս ծառայ յղել. նոքա՝ եւ զնա՛ եւս գա՛ն հարին, անարգեցին, եւ առաքեցին ունա՛յն։ 12Եւ յաւել՝ զերրո՛րդն առաքել. նոքա՝ եւ զնա՛ վիրաւորեցին, եւ հանին արտաքս։ 13Ասէ տէր այգւոյն. Զի՞նչ արարից, առաքեցից զորդի իմ սիրելի, թերեւս ՚ի սմանէ պատկառեսցե՛ն։ 14Իբրեւ տեսին զնա մշակքն, խորհեցա՛ն ընդ միմեանս՝ եւ ասեն. Սա՛ է ժառանգն, սպանցո՛ւք զսա, զի մե՛ր լինիցի ժառանգութիւնն։ 15Եւ հանի՛ն զնա արտաքս քան զայգին՝ եւ սպանին։ Արդ՝ զի՞նչ արասցէ ընդ նոսա տէ՛ր այգւոյն. 16ո՛չ ապաքէն գայցէ եւ կորուսանիցէ զմշակսն զայնոսիկ, եւ տայցէ զայգին՝ այլո՛ց։ Իբրեւ լուան՝ ասեն. Քա՛ւ՝ մի՛ լիցի։ 17Եւ նա հայեցեալ ընդ նոսա՝ ասէ. Իսկ զի՞նչ իցէ ա՛յն որ գրեա՛լն է՝ եթէ վէմն զոր անարգեցին շինօղքն, նա եղեւ գլո՛ւխ անկեան։ * 18Ամենայն՝ որ ընդհարցի ընդ վէ՛մս ընդ այս, խորտակեսցի, եւ յորո՛յ վերայ անկցի՝ հոսեսցէ՛ զնա։ 19Եւ խնդրէին դպիրքն եւ քահանայապետք արկանե՛լ ՚ի նա ձեռս ՚ի նմին ժամու, եւ երկեա՛ն ՚ի ժողովրդենէն. զի գիտէին՝ թէ առ նոսա՛ ասաց զառակն զայն։

ՀԱ էդ

20Եւ ապա սպասեցին, եւ առաքեցին դաւաճա՛նս կեղծաւորեալս՝ զանձինս առ արդա՛րս ունել. զի ըմբռնեսցե՛ն զնա բանիւք, առ ՚ի մատնե՛լ զնա պետութեան եւ իշխանութեան դատաւորին։ 21Հարցի՛ն ցնա՝ եւ ասեն. Վարդապետ՝ գիտեմք եթէ ուղի՛ղ խօսիս եւ ուսուցանես, եւ ո՛չ առնուս ակն. այլ ճշմարտութեամբ զճանապարհն Աստուծոյ ուսուցանես. 22արժա՞ն է մեզ՝ կայսեր հա՛րկս տալ՝ թէ ո՛չ։ 23Եւ նայեցեալ ընդ խորամանկութիւն նոցա՝ ասէ ցնոսա. 24Ցուցէ՛ք ինձ զդահեկանն։ Եւ նոքա՝ ցուցի՛ն. եւ ասէ. Զո՞յր պատկեր եւ զգի՛ր ունի։ Պատասխանի ետուն՝ եւ ասեն. ԶԿայսե՛ր։ 25Եւ նա՝ ասէ ցնոսա. Արդ՝ երթա՛յք տո՛ւք զկայսերն՝ կայսե՛ր, եւ զԱստուծոյն՝ Աստուծոյ։ 26Եւ ո՛չ կարացին զնա ըմբռնել բանիւք առաջի ժողովրդեանն. եւ զարմացեալ ընդ պատասխանին նորա՝ լռեցի՛ն։

ՀԲ էե

27Մատուցեալ ոմանք ՚ի սադուկեցւոցն, որք հակառակէին չլինե՛լ յարութեան, հարցին ցնա՝ 28եւ ասեն. Վարդապե՛տ՝ Մովսէս գրեաց մեզ. Եթէ ուրուք եղբայր մեռանիցի՝ որոյ իցէ կին, եւ նա անորդի՛ իցէ, զի առնուցո՛ւ եղբայր նորա զկինն, եւ յարուսցէ զաւա՛կ եղբօր իւրում։ * 29Արդ՝ եւթն եղբարք էին. եւ առաջնոյն առեալ կին, մեռաւ անորդի՛։ 30Ա՛ռ զնա եւ երկրորդն, մեռաւ եւ նա՛ անորդի։ 31Ա՛ռ զնա եւ երրո՛րդն, նոյնպէս եւ իւթանեքին, եւ ո՛չ թողին որդիս։ 32Մեռաւ եւ կինն։ 33Արդ՝ ՚ի յարութեանն ո՞ւմ ՚ի նոցանէ լինիցի կին. զի իւթանեքին կալան զնա կին։ 34Պատասխանի ետ նոցա Յիսուս՝ եւ ասէ. Որդիք աշխարհիս այսորիկ կանա՛յս առնեն՝ եւ արանց լինին. 35իսկ որ արժանի լինիցին ա՛յնմ աշխարհի հասանել, եւ յարութեանն որ ՚ի մեռելոց՝ ո՛չ կանայս առնեն, եւ ո՛չ արա՛նց լինին։ 36Քանզի եւ ո՛չ մեռանել եւս կարեն, զի հաւասար հրեշտակա՛ց են՝ եւ որդիք Աստուծոյ. քանզի յարութեան որդիք են։ 37Այլ զի յառնեն մեռեալք, եւ Մովսէս գուշակեաց ՚ի մորենւոջն, որպէս ասէ զՏեառնէ Աստուծոյ Աբրահամու, եւ զԱստուծոյ Սահակայ, եւ զԱստուծոյ Յակովբայ։ * 38Եւ Աստուած չէ՛ մեռելոց՝ այլ կենդանեա՛ց. զի ամենեքի՛ն նմա կենդանի են։ 39Պատասխանի՛ ետուն նմա ոմանք ՚ի դպրացն՝ եւ ասեն. Վա՛րդապետ՝ բարւո՛ք ասացեր։ 40Եւ ո՛չ եւս ոք իշխէր հարցանել զնա՝ եւ ո՛չինչ։

ՀԳ էզ

41Ասէ եւ առ նոսա. Զիա՞րդ ասեն զՔրիստոսէ՝ թէ որդի է Դաւթի. 42եւ ինքն Դաւիթ ասէ ՚ի գիրս Սաղմոսաց. Ասաց Տէր ցՏէր իմ. Նի՛ստ ընդ աջմէ իմմէ, 43մինչեւ եդից զթշնամիս քո պատուանդա՛ն ոտից քոց։ * 44Իսկ արդ՝ եթէ Դաւիթ զնա Տէր կոչէ, զիա՞րդ որդի նորա իցէ։ 45Եւ լո՛ւ ՚ի լո՛ւ ամենայն ժողովրդեանն, ասէ ցաշակերտսն. 46զգո՛յշ լերուք ՚ի դպրացն, որ կամին պատմուճանօք շրջել, եւ սիրեն ողջո՛յնս ՚ի հրապարակս, եւ զնախաթո՛ռս ՚ի ժողովուրդս, եւ զբարձերէ՛ցս յընթրիս։ 47Որ ուտե՛ն զտունս այրեաց, եւ պատճառանօ՛ք յերկարեն զաղօթս. նոքա՛ ընկալցին աւելի՛ դատաստանս։