1Մերձեցա՛ւ տօն բաղարջակերացն՝ որ կոչէր Պա՛սքա։ 2Եւ խնդրէին քահանայապետքն եւ դպիրք՝ թէ ո՛րպէս սպանանիցեն զնա. բայց երկնչէին ՚ի ժողովրդենէ անտի։ 3Ապա եմո՛ւտ Սատանայ՝ ՚ի Յուդա ՚ի կոչեցեալն Իսկարիովտացի, որ է՛ր ՚ի թուոյ երկոտասանիցն։ 4Չոգա՛ւ եդ բանս ընդ քահանայապետսն՝ եւ ընդ դպիրս, եւ ընդ իշխանս ժողովրդեանն, զի մատնեսցէ՛ զնա նոցա։ 5Եւ խնդացի՛ն, եւ խոստացան տա՛լ նմա արծաթ. 6եւ յա՛նձն առ՝ եւ խնդրէր պարա՛պ մատնել զնա նոցա՝ մեկուսի՛ յամբոխէն։ 7Ե՛կն օր բաղարջակերացն, յորում օրէ՛ն էր զենուլ զպասեքն։ 8Եւ առաքեա՛ց զՊե՛տրոս, եւ զՅովհա՛ննէս՝ եւ ասէ. Երթայք պատրաստեցէ՛ք մեզ զպասեքն զի կերիցո՛ւք։ 9Եւ նոքա ասեն. Ո՞ւր կամիս զի պատրաստեսցուք։ 10Եւ ասէ ցնոսա. Ահա՝ իբրեւ մտանիցէք ՚ի քաղաքն, պատահեսցէ՛ ձեզ ա՛յր մի բարձեալ սափո՛ր ջրոյ. երթիջի՛ք զհետ նորա ՚ի տո՛ւնն յոր մտանիցէ. 11եւ ասասջի՛ք ցտանուտէ՛ր տանն. Վարդապե՛տ ասէ քեզ. Ո՞ւր են վանքն իմ, յորում զպասե՛քն ուտիցեմ աշակերտօքս հանդերձ։ 12Եւ նա ցուցցէ՛ ձեզ վերնատուն մի մեծ զարդարեալ, եւ ա՛նդ պատրաստեսջի՛ք։ 13Եւ գնացեալ գտի՛ն որպէս եւ ասացն նոցա եւ պատրաստեցի՛ն զպասեքն։ 14Եւ իբրեւ ժա՛մ եղեւ՝ բազմեցա՛ւ, եւ երկոտասան առաքեալքն ընդ նմա։ 15Եւ ասէ ցնոսա. Ցանկալո՛վ ցանկացայ զայս պասեք ուտել ընդ ձեզ՝ մինչչեւ՛ չարչարեալ իցեմ։ 16Բայց ասե՛մ ձեզ, թէ ո՛չ եւս կերա՛յց ՚ի սմանէ, մինչեւ լցցի՛ յարքայութեան Աստուծոյ։ 17Եւ ընկալեալ բաժակ՝ գոհացա՛ւ եւ ասէ. Առէ՛ք զայդ՝ եւ բաժանեցէ՛ք ՚ի ձեզ։ 18Ասե՛մ ձեզ, թէ յայսմ հետէ՝ ո՛չ արբից ՚ի բերոյ որթոյ, մինչեւ եկեսցէ արքայութիւն Աստուծոյ։ 19Եւ առեալ հաց, գոհացա՛ւ, եբե՛կ եւ ետ նոցա՝ եւ ասէ. Ա՛յս է մարմին իմ, որ վասն բազմաց տուեալ. զա՛յս արասջի՛ք առ իմոյ յիշատակի։ 20Նոյնպէս եւ զբաժակն յետ ընթրեա՛ցն առ՝ եւ ասէ. Ա՛յս բաժակ է նո՛ր ուխտ՝ իմով արեամբ վասն ձեր հեղելոյ։ 21Բայց ա՛ւասիկ՝ ձեռն մատնչի իմոյ ընդ իս ՚ի սեղանս։ 22Եւ Որդի մարդոյ ըստ սահմանելոյն երթա՛յ, բայց՝ վա՛յ մարդոյն այնմիկ յոյր ձե՛ռն մատնիցի։ 23Եւ նոքա՝ սկսան խնդրել ընդ միմեանս, թէ ո՞վ է ՚ի նոցանէ՝ որ զայն գործելոց իցէ։

24Եղեւ՝ եւ հակառակութիւն ՚ի մէջ նոցա, թէ ո՞վ ՚ի նոցանէ համարիցի մեծ։ 25Եւ նա՝ ասէ ցնոսա. Թագաւորք ազգաց տիրե՛ն նոցա, եւ որ իշխենն նոցա՝ բարերա՛րք կոչին. 26այլ դուք՝ ո՛չ այնպէս. այլ որ մեծն է ՚ի ձեզ՝ եղիցի իբրեւ զկրտսե՛րն, եւ առաջնորդն իբրեւ զսպասաւո՛րն։ 27Ո՞վ է մեծ, բազմեա՞լն՝ եթէ սպասաւորն. ո՞չ ապաքէն՝ բազմեա՛լն. բայց ես եմ ՚ի միջի ձերում իբրեւ զսպասաւո՛ր։ 28Եւ դուք էք՝ որ ցանգ կայի՛ք ընդ իս ՚ի փորձութիւնս իմ. 29եւ ես ուխտե՛մ ձեզ՝ որպէս եւ Հա՛յր իմ ուխտեաց ինձ զարքայութիւն. 30զի ուտիցէք եւ ըմպիցէք ՚ի սեղան իմ յարքայութեանն իմում. եւ նստիցի՛ք յերկոտասան աթոռ՝ դատե՛լ զերկոտասան ազգ Իսրայէլի։

31Եւ ասէ Տէր. Սիմովն Սիմո՛վն, ահա՝ Սատանայ խնդրեաց զքեզ խարբալե՛լ իբրեւ զցորեան. 32այլ ես աղաչեցի վասն քո՝ զի մի՛ պակասեսցեն հաւատք քո. եւ դու երբեմն դարձցիս՝ եւ հաստատեսցես զեղբարս քո։ 33Եւ նա՝ ասէ ցնա. Տէր՝ ընդ քե՛զ պատրա՛ստ եմ եւ ՚ի բանտ եւ ՚ի մահ երթալ։ 34Եւ նա՝ ասէ ցնա. Ասե՛մ քեզ Պետրէ՝ չիցէ՛ այսօր հաւու խօսեալ, մինչեւ երիցս ուրասցիս զիս չգիտել։ 35Եւ ասէ ցնոսա. Յորժամ առաքեցի զձեզ առանց քսակի եւ մախաղի եւ կօշկաց, միթէ՝ կարօտացա՞յք իմիք։ 36Եւ նոքա ասեն. Եւ ո՛չ իմիք։ Ապա՝ ասէ. Այլ այժմ որ ունի քսակ՝ բարձցէ, նոյնպէս եւ մախա՛ղ. եւ որ ոչն ունիցի, վաճառեսցէ զձորձս իւր՝ եւ գնեսցէ իւր սուսե՛ր։ 37Բայց ասե՛մ ձեզ. զի այս եւս որ գրեալ է՝ պա՛րտ է՝ զի կատարեսցի՛ յիս, թէ ընդ անօրէնս համարեցաւ. զի որ վասն իմ ինչ է՝ վճարեա՛լ է։ * 38Եւ նոքա ասեն. Տէր՝ ահաւասիկ են աստ երկո՛ւ սուրք։ Եւ նա ասէ ցնոսա. Բաւակա՛ն են։ 39Եւ ելեալ գնա՛ց ըստ սովորութեանն ՚ի լեառն Ձիթենեաց. գնացին զհետ նորա եւ աշակերտքն։ 40Իբրեւ եհաս ՚ի տեղին՝ ասէ ցնոսա. Յաղօ՛թս կացէք չմտանե՛լ ՚ի փորձութիւն։ 41Եւ ինքն մեկնեցաւ ՚ի նոցանէ իբրեւ քարընկէց մի, ե՛դ ծունր՝ կայր յաղօ՛թս, 42եւ ասէր. Հա՛յր՝ եթէ կամիս՝ անցո՛ զբաժակս զայս յինէն. բայց ո՛չ իմ կամք՝ այլ քո՛յդ լիցին։ 43Եւ երեւեցաւ նմա հրեշտակ յերկնից՝ եւ զօրացուցանէ՛ր զնա. եւ էր ՚ի տագնապի՛, եւ մտադիւրութեամբ եւս կայր յաղօթս։ 44Եւ հոսէին ՚ի նմանէ քրտունք իբրեւ զկայլակս արեան՝ ոլոռն ոլո՛ռն հեղեալ ՚ի յերկիր։ 45Եւ յարուցեալ յաղօթիցն, եկն առ աշակերտսն՝ եգիտ զնոսա ՚ի քո՛ւն ՚ի տրտմութենէն. 46եւ ասէ ցնոսա. Զի՞ ննջէք, արի՛ք կացէ՛ք յաղօթս՝ զի մի՛ մտանիցէք ՚ի փորձութիւն։ 47Եւ մինչ դեռ խօսէր, ահաւասիկ ամբո՛խ. եւ որ կոչէրն Յուդա՝ մի յերկոտասանիցն առաջնորդէ՛ր նոցա։ Իբրեւ մերձեցաւ առ Յիսուս՝ համբուրեա՛ց զնա. քանզի զա՛յն նշան տուեալ էր նոցա. թէ ընդ որում ես համբուրեցից՝ նա՛ է, զնա՛ ունիցիք։ 48Ասէ ցնա Յիսուս. Յո՛ւդա՝ համբուրելո՞վ մատնես զՈրդի Աստուծոյ։ 49Իբրեւ տեսին որ զնովաւն էին՝ որ ինչ եղեւն, ասեն ցնա. Տէր՝ հարցո՛ւք զնոսա սրով։ 50Եւ եհար մի ոմն ՚ի նոցանէ զքահանայապետին ծառայ, եւ ՚ի բա՛ց եհան զաջոյ ունկն նորա։ 51Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ. Թո՛յլ տուր մինչեւ ցայդ վայր։ Եւ մատուցեալ յունկն՝ բժշկեաց զնա։ 52Եւ ասէ ցեկեալսն ՚ի վերայ նորա ցքահանայապետսն, եւ ցիշխանս տաճարին եւ ցծերսն. Իբրեւ ՚ի վերայ աւազակի՞ ելէք սուսերօք եւ բրօք։ 53Հանապազ ընդ ձե՛զ էի ՚ի տաճարին, եւ ո՛չ ձգեցէք ձեռս յիս. այլ ա՛յս է ձեր ժամ, եւ իշխանութիւն խաւարի։ 54Եւ կալեալ զնա՝ ածին եւ մուծի՛ն ՚ի տուն քահանայապետին. եւ Պե՛տրոս երթա՛յր զկնի նորա հեռագոյն։ 55Իբրեւ լուցին կրա՛կ ՚ի մէջ գաւթին՝ եւ նստան շուրջ, նստաւ եւ Պե՛տրոս ՚ի մէջ նոցա։ 56Ետես զնա աղախի՛ն ոմն՝ զի նստէ՛ր առ լոյսն. հայեցա՛ւ ընդ նա՝ եւ ասէ. Եւ սա՛ ընդ նոսա էր որ ընդ նմայն էին։ 57Իսկ Պե՛տրոս ուրացա՛ւ եւ ասէ. Ո՛չ գիտեմ զնա կի՛ն դու։ 58Եւ յետ սակաւ միոյ՝ ա՛յլ ոմն ետես զնա՝ եւ ասէ. Եւ դո՛ւ ՚ի նոցանէ ես։ Եւ Պետրոս ասէ. Ա՛յր դու՝ չե՛մ ՚ի նոցանէ։ 59Եւ իբրեւ ժամ մի ա՛նց ՚ի վերայ, ա՛յլ ոմն վիճէր եւ ասէր. Ստո՛յգ եւ սա ընդ նմա էր, քանզի Գալիլեացի՛ է։ 60Ասէ Պետրոս. Ա՛յր դու՝ չգիտե՛մ զի՛նչ խօսիսդ։ Եւ առժամայն մինչդեռ նա զայն ասէր, խօսեցա՛ւ հա՛ւ։ 61Դարձա՛ւ Տէր՝ եւ հայեցա՛ւ ՚ի Պետրոս. եւ յիշեա՛ց Պե՛տրոս զբանն Տեառն՝ զոր ասաց ցնա. Մինչչեւ՛ հաւու խօսեալ իցէ, երիցս ուրասցիս՝ չգիտել զիս։ 62Եւ ելեալ արտաքս՝ ելա՛ց դառնապէս։ 63Եւ արքն, որ պահէին զնա. ա՛յպն առնէին զնովաւ, եւ հարկանէին։ 64Ծածկէին զերեսս նորա՝ եւ տանջէի՛ն. եւ հարցանէին ցնա՝ եւ ասէին. Մարգարեա՛ց՝ ո՞վ է որ եհարն զքեզ։ 65Եւ ա՛յլ բազում ինչ հայհոյութեամբ խօսէին ՚ի նա։ 66Եւ իբրեւ ա՛յգ եղեւ, ժողովեցաւ ծերակոյտ ժողովրդեանն՝ քահանայապետքն եւ դպիրք, եւ հանին ածին զնա յատեանն իւրեանց՝ եւ ասեն. Եթէ դու ես Քրիստոսն, ասա՛ մեզ։ 67Ասէ ցնոսա. Թէ ասացից ձեզ, սակայն ո՛չ հաւատայք. 68եւ եթէ հարցից ինչ զձեզ՝ չտա՛յք ինձ պատասխանի՝ կամ արձակիցէք։ 69Բայց յայսմ հետէ նստցի՛ Որդի մարդոյ ընդ աջմէ զօրութեանն Աստուծոյ։ * 70Եւ ասեն ամենեքեան. Ուրեմն դո՛ւ ես Որդին Աստուծոյ։ Եւ նա՝ ասէ ցնոսա. Դո՛ւք ասէք թէ ես եմ։ 71Եւ նոքա ասեն. Զի՞նչ եւս պիտոյ է մեզ վկայութիւն, զի մեզէ՛ն իսկ լուաք ՚ի բերանոյ դորա։