1Եւ եղեւ ՚ի խռնել զնովաւ ժողովրդեանն, եւ լսել զբանն Աստուծոյ, եւ ինքն կա՛յր առ ծովակին Գէննէսարեթայ։ 2Եւ ետես երկուս նաւս զի կային առ ծովակին, եւ ձկնորսքն ելեալ ՚ի նոցանէ՝ լուանայի՛ն զգործիսն։ 3Ե՛լ նա՝ ՚ի մի՛ նաւուցն որ էր Սիմովնի, եւ աղաչեաց զնա՝ սակաւի՛կ մի տանել ՚ի ներքս ՚ի ցամաքէն. նստաւ՝ եւ ուսուցանէ՛ր ՚ի նաւէ անտի զժողովուրդսն։

4Եւ իբրեւ լռեաց ՚ի խօսիցն, ասէ ցՍիմովն. Խաղացո՛ ՚ի խորն, եւ արկէ՛ք զգործիս ձեր յորս։ 5Պատասխանի ետ Սիմովն՝ եւ ասէ ցնա. Վարդապետ՝ զամենայն գիշերս աշխա՛տ եղեաք, եւ ո՛չինչ կալաք. բայց վասն քո բանիդ՝ արկցո՛ւք զգործիսս։ 6Զայս իբրեւ արարին՝ փակեցին ՚ի ներքս բազմութիւն ձկանց յոյժ, մինչեւ պարպատէին ուռկանք նոցա։ 7Եւ ակնարկէին որսակցացն ՚ի մեւս նաւն՝ գալ օգնե՛լ նոցա. եւ եկին։ Եւ լցա՛ն երկոքին նաւքն՝ մինչեւ մե՛րձ յընկղմե՛լ նոցա։ 8Իբրեւ ետես Սիմովն Պե՛տրոս՝ անկա՛ւ առ ծունկսն Յիսուսի՝ եւ ասէ. ՚Ի բա՛ց գնա յինէն Տէր, զի այր՝ մեղա՛ւոր եմ ես։ 9Քանզի ա՛հ պատեաց զնա, եւ զամենեսեան որ ընդ նմա՛յն էին, վասն որսո՛յ ձկանցն զոր ըմբռնեցին. 10նոյնպէս եւ զՅա՛կովբոս եւ զՅովհա՛ննէս՝ զորդիսն Զեբեդեայ, որ էին որսակիցք Սիմովնի։ Եւ ասէ ցՍիմովն Յիսուս. Մի՛ երկնչիր՝ յայսմ հետէ զմարդի՛կ որսայցես ՚ի կեանս։ 11Եւ հանեալ զնաւն ՚ի ցամաք, թողին զամենայն, եւ գնացի՛ն զհետ նորա։

ԺԲ բդ

12Եւ եղեւ ՚ի հասանելն նորա ՚ի մի՛ ՚ի քաղաքացն, ահա՛ ա՛յր մի լի՛ բորոտութեամբ՝ իբրեւ ետես զՅիսուս, անկեալ ՚ի վերայ երեսաց աղաչեա՛ց զնա՝ եւ ասէ. Տէր՝ եթէ կամիս, կարօ՛ղ ես զիս սրբել։ 13Ձգեա՛ց զձեռն իւր՝ հասո՛յց ՚ի նա՝ եւ ասէ. Կամիմ՝ սրբեա՛ց։ Եւ վաղվաղակի՛ գնաց ՚ի նմանէ բորոտութիւնն։ 14Եւ նա՝ պատուիրեաց նմա՝ մի՛ ումեք ասել, այլ թէ ե՛րթ ցոյց զանձն քո քահանային. եւ մատո՛ պատարագ վասն սրբութեան քոյ, որպէս եւ հրամայեաց Մովսէս՝ ՚ի վկայութիւն նոցա։ 15Եւ յորդէ՛ր առաւել բանն զնմանէ. եւ ժողովէին ժողովո՛ւրդք բազումք լսե՛լ եւ բժշկե՛լ ՚ի հիւանդութենէ իւրեանց։ 16Եւ նա՝ խո՛յս տայր յանապատ տեղիս, եւ կայր յաղօ՛թս։

ԺԳ բե

17Եւ եղեւ ՚ի միո՛ւմ աւուրց՝ եւ ինքն ուսուցանէր, եւ փարիսեցիքն եւ օրինա՛ցն վարդապետք նստէին. որք ժողովեալ էին յամենայն քաղաքաց Գալիլեացւոց՝ եւ Հրէաստանի, եւ Երուսաղեմի. եւ զօրութիւն Տեառն է՛ր ՚ի բժշկել զնոսա։ 18Եւ ահա արք՝ բերէին մահճօք զա՛յր մի՝ որ էր անդամալո՛յծ, եւ խնդրէին զնա մուծանե՛լ ՚ի ներքս, եւ դնե՛լ առաջի նորա։ 19Եւ իբրեւ ո՛չ գտանէին թէ ընդ ո՛ր մուծանիցեն զնա ՚ի ներքս՝ վասն ամբոխին, ելի՛ն ՚ի տանիս, եւ ՚ի ցուո՛ցն կախեցին զնա, եւ իջուցին մահճօքն հանդերձ ՚ի մէջ առաջի Յիսուսի։ 20Եւ տեսեալ զհաւատսն նոցա՝ ասէ ցնա. Ա՛յր դու՝ թողեա՛լ լիցին քեզ մեղք քո։ 21Սկսան խորհել դպիրքն եւ փարիսեցիք՝ եւ ասեն. Ո՞վ է սա՝ որ խօսի՛ զհայհոյութիւնս, ո՞վ կարէ թողուլ զմեղս, բայց միայն Աստուած։ 22Իբրեւ գիտաց Յիսուս զխորհուրդսն նոցա, պատասխանի ետ եւ ասէ ցնոսա. Զի՞ խորհիք ՚ի սիրտս ձեր։ 23Զի՞նչ դիւրագոյն է. ասել՝ թողեալ լիցին քեզ մեղք քո, եթէ ասել՝ արի՛ եւ գնա՛։ 24Այլ զի գիտասջիք՝ եթէ իշխանութիւն ունի Որդի մարդոյ յերկրի՝ թողուլ զմեղս։ Ասէ ցանդամալոյծն. Քե՛զ ասեմ՝ արի՛ ա՛ռ զմահիճս քո, եւ ե՛րթ ՚ի տուն քո։ 25Եւ առժամայն յարուցեալ առաջի ամենեցուն, առ զիւրեւ՝ յորոյ վերայ անկեալն դնէր, գնա՛ց ՚ի տուն իւր, եւ փառաւո՛ր առնէր զԱստուած։ 26Զարմանք կալան զամենեսին, եւ փառաւո՛ր առնէին զԱստուած. լի՛ եղեն ահիւ՝ եւ ասեն, եթէ տեսա՛ք այսօր՝ նո՛ր նշան։

ԺԴ բզ

27Եւ յետ այնորիկ՝ ե՛լ անտի, եւ ետես մաքսաւո՛ր մի՝ որում անուն էր Ղ՚եւի, զի նստէ՛ր ՚ի մաքսաւորութեան. եւ ասէ ցնա. Ե՛կ զկնի իմ։ 28Եւ թողեա՛լ զամենայն՝ յարեաւ գնաց զկնի նորա։ 29Եւ արար ընդունելութիւն մեծ նմա Ղ՚եւի ՚ի տան իւրում. եւ էր ժողովուրդ բազում մաքսաւորաց, եւ այլոց՝ որ էին բազմեալ ընդ նոսա։ 30Եւ տրտնջէին փարիսեցիքն եւ դպիրքն նոցա զնմանէ առ աշակերտսն նորա՝ եւ ասէին. Ընդէ՞ր ընդ մաքսաւորս եւ ընդ մեղաւորս ուտէք եւ ըմպէք։ 31Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Ո՛չ են պիտոյ բժիշկք ողջոց, այլ՝ հիւանդաց. 32ո՛չ եկի կոչել զարդարս, այլ զմեղաւո՛րս յապաշխարութիւն։ 33Եւ նոքա ասեն ցնա. Ընդէ՞ր աշակերտքն Յովհաննու պահե՛ն ստէպ, եւ խնդրուածս առնեն, նո՛յնպէս եւ փարիսեցւոցն. եւ քո՛յքդ ուտեն եւ ըմպեն։ 34Եւ նա՝ ասէ ցնոսա. Միթէ՝ կարօ՞ղ էք մանկանց առագաստի, մինչ փեսայն ընդ նոսա իցէ՝ հրամա՛ն տալ պահել։ 35Եկեսցեն աւուրք՝ յորժամ բարձցի ՚ի նոցանէ փեսայն, ապա՛ պահեսցեն յաւուրսն յայնոսիկ։ 36Ասա՛ց եւ առակ մի առ նոսա, թէ ո՛չ ոք արկանէ ՚ի նոր հանդերձէ ՚ի վերայ հնացեա՛լ ձորձոյ. ապա թէ ոչ՝ եւ զնո՛րն պատառէ, եւ ընդ հնոյն չմիաբանի կապերտն որ ՚ի նորոյն։ 37Եւ ո՛չ ոք արկանէ գինի նոր ՚ի տիկս հինս. ապա թէ ոչ՝ պայթուցանէ՛ գինին նոր զտիկսն հինս. ինքն հեղու, եւ տիկքն կորնչին։ 38Այլ գինի նոր՝ ՚ի տիկս նորս արկանելի՛ է, եւ երկոքին պահին։ 39Եւ ո՛չ ոք ըմպէ զհինն՝ եւ կամիցի զնորն. քանզի ասէ՝ թէ հինն քաղցրագո՛յն է։