1Եւ եղեւ ՚ի շաբաթու յերկրորդում առաջնոյն՝ անցանե՛լ նմա ընդ արտորայսն. եւ աշակերտքն նորա կորզէին հասկ՝ շփէին ընդ ափ, եւ ուտէին։ 2Եւ ոմանք ՚ի փարիսեցւոցն ասեն ցնոսա. Զի՞նչ գործէք՝ զոր չէ՛ օրէն ՚ի շաբաթու։ 3Պատասխանի ետ նոցա Յիսուս եւ ասէ. Չիցէ՞ ընթերցեալ ձեր՝ զոր արարն Դա՛ւիթ, յորժամ քաղցեա՛ւն ինքն՝ եւ որ ընդ նմա՛յն էին։ 4Զիա՞րդ եմո՛ւտ նա ՚ի տունն Աստուծոյ, եւ զհացն զառաջաւորութեան եկեր՝ եւ ետ ա՛յնոցիկ որ ընդ նմայն էին. զոր ո՛չ էր օրէն ուտել, բայց միայն քահանայապետիցն։ 5Եւ ասէ ցնոսա. Տէր է Որդի մարդոյ եւ շաբաթու։

6Եւ եղեւ ՚ի միւսում շաբաթուն մտանել նմա ՚ի ժողովուրդն՝ եւ ուսուցանել. եւ է՛ր անդ այր մի, եւ ձեռն իւր աջ՝ գօսացեալ էր։ 7Եւ սպասէին նմա դպիրքն եւ փարիսեցիք՝ թէ ՚ի շաբաթուն բժշկիցէ, զի գտանիցեն չարախօսութիւն զնմանէ։ 8Եւ նա գիտէ՛ր զխորհուրդս նոցա. ասէ ցայրն՝ որոյ ձեռնն գօսացեալ էր. Արի՝ ա՛նց ՚ի մէջ։ Եւ նա յարուցեալ եկաց։ 9Ասէ ցնոսա Յիսուս. Հարցի՛ց ինչ զձեզ. Զի՞նչ արժան է ՚ի շաբաթու, բարի՞ ինչ առնել՝ եթէ չա՛ր գործել, ոգի մի ապրեցուցանե՛լ թէ կորուսանել։ 10Եւ հայեցեալ շուրջ զամենեքումբք զայրագին, ասէ ցնա. Ձըգեա՛ զձեռն քո։ Եւ նա ձըգեաց, եւ հաստատեցաւ ձեռն նորա իբրեւ զմեւսն։ 11Նոքա լցա՛ն յիմարութեամբ, եւ խօսէին ընդ միմեանս, թէ զի՞նչ առնիցեն Յիսուսի։ 12Եւ եղեւ ընդ աւուրսն ընդ այնոսիկ՝ ե՛լ ՚ի լեառն կալ յաղօթս. եւ հանէր զգիշերն ՚ի գլո՛ւխ յաղօթսն Աստուծոյ։

13Եւ իբրեւ ա՛յգ եղեւ՝ կոչեաց զաշակերտսն իւր, եւ ընտրեաց ՚ի նոցանէ երկոտասանս. զորս եւ առաքեա՛լս անուանեաց։ 14ԶՍի՛մովն՝ զոր եւ Պե՛տրոսն անուանեաց, եւ զԱնդրէ՛աս եղբայր նորին, եւ զՅա՛կովբոս, եւ զՅովհա՛ննէս, եւ զՓիլիպպոս, եւ զԲարթողովմէոս, 15եւ զՄատթէ՛ոս, եւ զԹո՛վմաս, եւ զՅա՛կովբոս Ալփեայ, եւ զՍի՛մովն զկոչեցեալն Նախանձայոյզ, 16եւ զՅո՛ւդա Յակովբայ, եւ զՅուդա Սկարիովտացի՝ որ եղեւ իսկ մատնիչ։ 17Եւ իջեալ նոքօ՛ք հանդերձ ՚ի տեղի մի տափարակ. եւ ժողով աշակերտացն նորա, եւ բազմութիւն յոյժ ժողովրդեանն յամենայն Հրեաստանէ, եւ յԵրուսաղեմէ, եւ յայնմ կողմանէ, եւ ՚ի ծովեզերէն Տիւրոսի եւ Սիդոնի. 18որ եկին լսել ՚ի նմանէ, եւ բժշկել ՚ի հիւանդութենէ իւրեանց. եւ նեղեալքն յայսոց պղծոց բժշկէին։ 19Եւ ամենայն ժողովուրդն խնդրէր մերձենա՛լ ՚ի նա, զի զօրութիւն բազում ելանէ՛ր ՚ի նմանէ՝ եւ բժշկէ՛ր զամենեսին։

20Եւ նա՝ ամբա՛րձ զաչս իւր յաշակերտսն իւր՝ եւ ասէ. Երանի՛ աղքատացդ հոգւով, զի ձե՛ր է արքայութիւն Աստուծոյ։ 21Երանի՛ որ քաղցեալ են այժմ, զի յագեսցին։ Երանի՛ որ լան այժմ, զի ծիծաղեսցին։ 22Երանի՛ է ձեզ յորժամ նախատիցեն զձեզ մարդիկ, եւ յորժամ որոշիցեն զձեզ՝ եւ ատիցեն, եւ հանիցեն անուն չար զձէնջ վասն Որդւոյ մարդոյ։ 23Ուրա՛խ լիջիք յաւուր յայնմիկ եւ ցնծասջի՛ք, զի ահա՝ վարձք ձեր բազում են յերկինս. ըստ դմի՛ն օրինակի առնէին մարգարէիցն հարք իւրեանց։ 24Բայց վա՛յ ձեզ մեծատանցդ. զի ընկալայք զմխիթարութիւն ձեր։ 25Վա՛յ ձեզ որ յագեալդ էք այժմ, զի քաղցիցէք. վա՛յ ձեզ որ ծիծաղիքդ այժմ, զի սգայցէք եւ լայցէք։ 26Վա՛յ ձեզ՝ յորժամ բարի՛ ասիցեն զձէնջ ամենայն մարդիկ, զի ա՛յդպէս առնէին սուտ մարգարէիցն հարք նոցա։ 27Այլ ձեզ ասեմ որ լսէքդ. Սիրեցէ՛ք զթշնամիս ձեր, բարի՛ արարէք ատելեաց ձերոց։ 28Օրհնեցէ՛ք զանիծիչս ձեր. աղօ՛թս արարէք ՚ի վերայ նեղչաց ձերոց։ 29Որ հարկանէ զծնօտ քո, մատո՛ նմա եւ զմեւսն. եւ որ հանէ ՚ի քէն զբաճկոն քո, մի՛ արգելուր ՚ի նմանէ եւ զշապիկս։ 30Ամենայնի՝ որ խնդրէ ՚ի քէն՝ տո՛ւր, եւ զոր ինչ հանէ ոք ՚ի քէն՝ մի՛ պահանջեր։ 31Եւ որպէս կամիք թէ արասցեն ձեզ մարդիկ, ա՛յնպէս արասջիք եւ դուք նոցա։ 32Եւ եթէ սիրէք դուք զսիրելիս ձեր, զի՞նչ շնորհ է ձեր. զի եւ մեղաւորք սիրեն զսիրելիս իւրեանց։ 33Եւ եթէ բարի՛ առնէք բարերարաց ձերոց, ո՞ր շնորհ է ձեր. զի եւ մեղաւո՛րք զնոյն գործեն։ 34Եւ եթէ տայք փո՛խ այնոցիկ՝ յորոց ա՛կն ունիք առնուլ, ո՞ր շնորհ է ձեր. քանզի եւ մեղաւո՛րք մեղաւորաց փոխ տան, զի առցեն անդէն զկշիռն։ 35Բայց սիրեցէ՛ք զթշնամիս ձեր, եւ բարի՛ արարէք ատելեաց ձերոց, եւ տո՛ւք փոխ՝ ուստի ո՛չ ակն ունիցիք առնուլ. եւ եղիցին վարձք ձեր բազում, եւ եղիջի՛ք որդիք Բարձրելոյ. զի նա՝ քա՛ղցր է ՚ի վերայ չարաց եւ ապաշնորհաց։ 36Եւ եղերո՛ւք գթա՛ծք՝ որպէս եւ Հայրն ձեր գթա՛ծ է։ 37Մի՛ դատիք՝ եւ ո՛չ դատիցիք. մի՛ պատժէք՝ եւ ո՛չ պատժիցիք, արձակիցէ՛ք եւ արձակիցի՛ք։ 38Տո՛ւք՝ եւ տացի՛ ձեզ. չափ բարւոք թաթաղուն շարժուն զեղուն՝ տացե՛ն ՚ի գոգս ձեր. նովին չափով որով չափէք՝ չափեսցի՛ ձեզ։ 39Ասա՛ց եւ առակ մի առ նոսա. Միթէ կարիցէ՞ կոյր կուրի՛ առաջնորդել, ոչ ապաքէն երկոքին ՚ի խորխորատ անկանիցին։ 40Ո՛չ է աշակերտ լա՛ւ քան զվարդապետ իւր. ամենայն կատարեալն՝ եղիցի իբրեւ զվարդապե՛տ իւր։ 41Զի՞ տեսանես զշիւղ յական եղբօր քոյ, եւ ՚ի քում ական զգերանդ՝ ո՛չ նշմարես։ 42Կամ զիա՞րդ կարես ասել ցեղբայր քո. Ե՛ղբայր՝ թող հանի՛ց զշիւղդ յականէ քումմէ, եւ դու ՚ի քո՛ւմ ական զգերանդ ո՛չ տեսանես. կե՛ղծաւոր՝ հա՛ն նախ զգերանդ յականէ քումմէ, եւ ապա՛ հայեսջիր հանել զշիւղ յականէ՛ եղբօր քոյ։ 43Զի ո՛չ է ծառ բարի՛, որ առնէ պտուղ չար եւ ո՛չ դարձեալ ծառ չար՝ որ առնէ պտուղ բարի. 44զի իւրաքանչիւր ծառ ՚ի պտղոյ իւրմէ ճանաչի։ Զի ո՛չ եթէ ՚ի փշոց քաղեն թուզ, եւ ո՛չ ՚ի մորենւոյ կթեն խաղող։ 45Մարդ բարի՝ ՚ի բարի՛ գանձուց սրտի իւրոյ բղխէ՛ զբարի, եւ մարդ չար՝ ՚ի չարէ՛ն բղխէ զչար. քանզի ՚ի յաւելուածո՛յ սրտին խօսի բերան նորա։ 46Զի՞ կոչէք զիս՝ Տէր՝ Տէր, եւ զոր ասեմն ո՛չ առնէք։ 47Ամենայն որ գայ առ իս, եւ լսէ զբանս իմ՝ եւ առնէ զնոսա, ցուցի՛ց ձեզ ո՛ւմ նման է։ 48Նմա՛ն է առն, որ շինիցէ տուն. որ փորեա՛ց եւ խորեա՛ց, եւ ե՛դ հիմն ՚ի վերայ վիմի. ՚ի յառնել հեղեղաց՝ բախեաց գետ զտունն, եւ ո՛չ կարաց շարժել զնա. զի հաստատեա՛լ էր հիմնն ՚ի վերայ վիմի։ 49Իսկ որ լսէ զբանս իմ՝ եւ ո՛չ առնէ, նմա՛ն է առն որ շինիցէ տուն ՚ի վերայ հողոյ առա՛նց հիման. զոր բախեաց գետ, եւ վաղվաղակի՛ անկաւ. եւ եղեւ կործանումն տանն այնորիկ մե՛ծ։