ԺԸ գբ

1Եւ իբրեւ կատարեաց զամենայն բանս իւր ՚ի լսելիս ժողովրդեանն, եմո՛ւտ ՚ի Կափառնաում։ 2Հարիւրապետի՛ ուրումն ծառայ՝ չարաչա՛ր հիւանդացեալ՝ մե՛րձ էր ՚ի վախճանել, որ էր նմա պատուական։ 3Իբրեւ լուաւ զՅիսուսէ, առաքեաց զծերսն ՚ի Հրեից, աղաչել զնա՝ զի եկեսցէ ապրեցուսցէ՛ զծառայն նորա։ 4Եւ նոքա եկեալ առ Յիսուս՝ աղաչէին զնա ստէպ՝ եւ ասէին, թէ արժանի՛ է որում զշնորհս զայս առնես. 5զի սիրէ՛ զազգս մեր, եւ զժողովրդանոցն՝ նա՛ շինեաց մեզ։ 6Եւ Յիսուս գնաց ընդ նոսա. իբրեւ ոչինչ կարի հեռի էր ՚ի տանէն, յղեա՛ց առ նա հարիւրապետն բարեկամս՝ եւ ասէ ցնա. Տէր՝ մի՛ ինչ աշխատ լինիր, զի չե՛մ բաւական եթէ ընդ յարկաւ իմով մտանիցես։ 7Վասն որոյ եւ ո՛չ զանձն համարեցայ արժանի առ քեզ գալոյ. այլ ասա՛ բանիւ՝ եւ բժշկեսցի՛ մանուկս իմ։ 8Քանզի եւ ես ա՛յր մի եմ՝ կարգեալ ընդ իշխանութեամբ. ունիմ ընդ ինեւ զինուո՛րս. եւ ասեմ սմա. Ե՛րթ, եւ երթա՛յ. եւ այլում՝ թէ ե՛կ, եւ գայ. եւ ծառայի իմում՝ թէ արա՛ զայս, եւ առնէ՛։ 9Եւ իբրեւ լուաւ զայս Յիսուս՝ զարմացա՛ւ, դարձա՛ւ առ ժողովուրդն որ երթային զհետ նորա եւ ասէ. Ամէն ասե՛մ ձեզ՝ թէ եւ ո՛չ յԻսրայէլի՛ այսչափ հաւատս գտի։ 10Եւ դարձա՛ն անդրէն պատգամաւորքն ՚ի տուն, եւ գտին զծառայն հիւանդ՝ բժշկեա՛լ։

ԺԹ գգ

11Եւ եղեւ ՚ի վաղիւն երթա՛յր ՚ի քաղաք մի, որում անուն էր Նայի՛ն. երթայի՛ն ընդ նմա եւ աշակերտք նորա, եւ ժողովուրդ բազում։ 12Իբրեւ մե՛րձ եղեւ ՚ի դուռն քաղաքին, եւ ահա՝ ելանէ՛ր մեռեալ մի, որդի՝ միամօ՛ր մօր իւրոյ, եւ նա՝ էր այրի՛. եւ ժողովուրդ բազում քաղաքին՝ է՛ր ընդ նմա։ 13Իբրեւ ետես զնա Տէր՝ գթացա՛ւ ՚ի նա՝ եւ ասէ. Մի՛ լար։ 14Եւ մատուցեալ մերձեցա՛ւ ՚ի դագաղսն. եւ որ բարձեալն տանէին՝ զտեղի՛ առին. եւ ասէ. Պատանի՛ դու՝ քեզ ասեմ, արի՛։ 15Կանգնեցա՛ւ նստա՛ւ մեռեալն, եւ սկսաւ խօսե՛լ. եւ ետ զնա ցմա՛յր իւր։ 16Եւ ա՛հ կալաւ զամենեսին, եւ փառաւո՛ր առնէին զԱստուած՝ եւ ասէին, թէ մարգարէ՛ ոմն մեծ յարուցեա՛լ է ՚ի միջի մերում, եւ թէ ա՛յց արար Աստուած ժողովրդեան իւրում ՚ի բարութիւն։ 17Եւ ե՛լ զրոյցս այս ընդ ամենայն Հրեաստան վասն նորա. եւ ընդ ամենայն կողմանս աշխարհին։

18Եւ պատմեցին Յովհաննու աշակե՛րտքն իւր վասն ամենայնի այսորիկ։ 19Եւ կոչեաց առ ինքն երկուս ոմանս յաշակերտաց իւրոց Յովհաննէս, առաքեա՛ց առ Տէր եւ ասէ. Դո՛ւ ես որ գալոցն ես՝ եթէ այլում ակն կալցուք։ 20Եւ եկեալ առ նա արքն՝ ասեն. Յովհա՛ննէս մկրտիչ առաքեաց զմեզ առ քեզ՝ եւ ասէ. Դո՛ւ ես որ գալոցն ես եթէ այլում ա՛կն կալցուք։ 21Եւ ՚ի նմին ժամու բժշկեա՛ց զբազումս ՚ի հիւանդութեանց եւ ՚ի հարուածոց եւ յայսո՛ց չարաց, եւ կուրաց բազմաց շնորհեաց տեսանե՛լ։ 22Պատասխանի ետ նոցա եւ ասէ. Երթայք պատմեցէ՛ք Յովհաննու՝ զոր տեսէքդ եւ լուայք. զի կոյրք՝ տեսանե՛ն, եւ կաղք գնա՛ն, բորոտք՝ սրբին, խուլք՝ լսե՛ն, մեռեալք՝ յառնե՛ն, աղքատք՝ աւետարանի՛ն. 23եւ երանի՛ իցէ՝ որ ո՛չ գայթագղիցի յիս։ 24Եւ իբրեւ գնացին հրեշտակքն Յովհաննու, սկսաւ խօսել ընդ ժողովուրդսն վասն Յովհաննու. Զի՞նչ ելէք յանապատն տեսանել, եղէ՞գն շարժուն ՚ի հողմոյ։ 25Այլ զի՞նչ ելէք տեսանել, ա՞յր ՚ի հանդերձս փափկութեան զարդարեալ. ահաւանիկ՝ որ ՚ի հանդերձս երեւելիս եւ ՚ի փափկութեան են՝ յարքունի՛ս են։ 26Այլ զի՞նչ ելէք տեսանել, մարգարէ՞. այո՛, ասե՛մ ձեզ՝ առաւե՛լ եւս քան զմարգարէ։ 27Զի սա՛ է՝ վասն որոյ գրեալն է, թէ ահա՝ առաքեմ զհրեշտակ իմ առաջի քոյ՝ որ յարդարեսցէ զճանապարհ քո առաջի քոյ։ * 28Ամէն ասե՛մ ձեզ. Մեծ ՚ի ծնունդս կանանց՝ մարգարէ, քան զՅովհաննէս ո՛չ ոք է. բայց փոքրիկն յարքայութեան Աստուծոյ՝ մե՛ծ է քան զնա։ 29Եւ ամենայն ժողովուրդն իբրեւ լուան, եւ մաքսաւորքն, արդարացուցի՛ն զԱստուած. զի մկրտեցան ՚ի մկրտութիւնն Յովհաննու։ 30Իսկ փարիսեցիքն եւ օրինականքն, զխորհուրդն Աստուծոյ անարգեցին յանձինս իւրեանց, զի ո՛չ մկրտեցան ՚ի նմանէ։ 31Արդ՝ ո՞ւմ նմանեցուցից զմարդիկ ազգիս այսորիկ, եւ ո՞ւմ իցեն նմանօղք։ 32Նմա՛ն են մանկտւո՛յ որ ՚ի հրապարակս նստիցին, կարդայցե՛ն զմիմեանս եւ ասիցեն. Փողս հարա՛ք ձեզ՝ եւ ո՛չ կաքաւեցէք. ողբացաք՝ եւ ո՛չ լացէք։ 33Եկն՝ Յովհա՛ննէս մկրտիչ՝ ո՛չ ուտէր եւ ո՛չ ըմպէր, եւ ասէիք. Դեւ՛ գոյ ՚ի նմա։ 34Եկն Որդի մարդոյ՝ ուտէ՛ եւ ըմպէ, եւ ասէք. Ահա՝ ա՛յր կերօղ եւ արբեցօղ՝ բարեկամ մաքսաւորա՛ց եւ մեղաւորաց։ 35Եւ արդարացա՛ւ իմաստութիւն յորդւոց իւրոց։

ԻԱ գդ

36Աղաչէր ոմն զնա ՚ի փարիսեցւոցն՝ զի կերիցէ՛ ճաշ ընդ նմա. եւ մտեալ ՚ի տուն փարիսեցւոյն՝ բազմեցա՛ւ։ 37Եւ կին մի էր ՚ի քաղաքին մեղաւո՛ր. իբրեւ գիտաց թէ բազմեալ է ՚ի տան փարիսեցոյն, բերեալ շի՛շ մի իւղոյ ազնուի. 38կա՛յր յետոյ առ ոտս նորա, լա՛յր. եւ արտասուօքն սկսաւ թանա՛լ զոտս նորա, եւ հերով գլխոյ իւրոյ ջնջէ՛ր. եւ համբուրէ՛ր զոտս նորա, եւ օծանէ՛ր իւղովն։ 39Եւ տեսեալ փարիսեցոյն որ կոչեաց զնա, ասէ՛ր ընդ միտս իւր. Սա՛ թէ մարգարէ ոք էր, ապա գիտէ՛ր թէ ո՞վ՝ կամ որպիսի՞ ոք կին մերձենայ ՚ի սա. զի մեղաւո՛ր է։ 40Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնա. Սի՛մովն, ունիմ ինչ ասե՛լ քեզ։ Եւ նա ասէ. Ասա՛ վարդապետ։ Եւ ասէ. 41Երկու պարտապանք էին ուրումն փոխատուի. մին՝ պարտէր հինգ հարեւր դահեկան, եւ մեւսն յիսո՛ւն։ 42Եւ իբրեւ ո՛չ գոյր նոցա հատուցանել, երկոցո՛ւնց շնորհեաց. արդ ասա՛՝ ո՞վ առաւել սիրեսցէ զնա։ 43Ասէ Սիմովն. Ինձ այսպէս թուի՝ եթէ որում զբազո՛ւմն շնորհեաց։ Եւ նա ասէ ցնա. Ուղի՛ղ դատեցար։ 44Եւ դարձեալ ՚ի կինն կողմն, ասէ՛ ցՍիմովն. Տեսանե՛ս զայս կին, մտի՛ ՚ի տուն քո ջուր ոտից իմոց ո՛չ ետուր, իսկ սա՝ արտասուօ՛ք իւրովք եթա՛ց զոտս իմ, եւ հերով իւրով ջնջեաց։ 45Համբոյր մի դու ո՛չ ետուր ինձ, սա՝ ա՛ւասիկ յորմէ հետէ մտեալ եմ, ո՛չ դադարեաց ՚ի համբուրելոյ զոտս իմ։ 46Իւղով զգլուխ իմ ո՛չ օծեր, սա՝ իւղո՛վ անուշիւ օծ։ 47Վասն որոյ ասե՛մ քեզ. Թողեա՛լ լիցին սմա մեղք իւր բազումք, զի յո՛յժ սիրեաց. զի որում շա՛տ թողուցու՝ շա՛տ սիրէ, եւ որում սակաւ՝ սակաւ։ 48Եւ ասէ ցնա. Թողեա՛լ լիցին քեզ մեղք քո։ 49Եւ սկսան որ բազմեալն էին ընդ նմա՝ ասել ընդ միտս իւրեանց. Ո՞վ է սա՝ որ զմեղս թողու։ 50Եւ նա՝ ասէ ցկինն. Հաւատք քո կեցուցին զքեզ, ե՛րթ ՚ի խաղաղութիւն։