1Եւ եղեւ յետ այնորիկ, եւ ինքն շրջէր ընդ քաղա՛քս եւ ընդ գեղս, քարոզէր եւ աւետարանէր զարքայութիւն Աստուծոյ. եւ երկոտասանքն ընդ նմա. 2եւ կանա՛յք ոմանք՝ որ բժշկեալ էին յայսո՛ց չարաց եւ ՚ի հիւանդութենէ. Մարիամ՝ որ կոչէր Մագդաղէնացի, յորմէ եւթն դեւն ելեալ էր. 3եւ Յովաննա՛ կի՛ն՝ Քուզայ հազարապետին Հերովդի. եւ Շուշան, եւ այլք բազումք որք պաշտէին զնա յընչից իւրեանց։

4Եւ ՚ի ժողովել բազում ժողովրդոց, եւ ըստ քաղաքաց քաղաքաց եկելոցն առ նա, ասէ՛ առակաւ։ 5Ե՛լ սերմանացան՝ սերմանե՛լ զսերմանիս իւր. եւ ՚ի սերմանելն իւրում, էր որ անկաւ առ ճանապարհաւ՝ եւ եղեւ կոխա՛ն, եւ թռչո՛ւնք երկնից կերան զնա։ 6Եւ այլն անկաւ յապառաժի՛. եւ ընդ բուսանելն՝ չորացա՛ւ, առ ՚ի չգոյէ հիւթոյ։ 7Եւ այլն անկաւ ՚ի մէ՛ջ փշոց, եւ ընդ նմին բուսեալ փշոցն՝ հեղձուցի՛ն զնա։ 8Եւ այլն անկաւ յերկի՛ր բարի եւ պարարտ, եւ բուսեալ՝ արար պտո՛ւղ հարիւրապատիկ։ Զայս իբրեւ խօսեցաւ, ասէ՛. Որ ունիցի ականջս լսելոյ՝ լուիցէ՛։ 9Հարցանէին զնա աշակերտքն՝ թէ զի՞նչ իցէ առակն։ 10Եւ նա՝ ասէ. Ձե՛զ տուեալ է գիտել զխորհուրդս արքայութեան Աստուծոյ, բայց այլոցն առակօ՛ք, զի տեսցեն՝ եւ մի՛ տեսցեն, եւ լուիցեն՝ եւ մի՛ իմասցին։ * 11Բայց առակն ա՛յս ինչ է։ Սերմն՝ բա՛նն Աստուծոյ է։ 12Եւ որք առ ճանապարհաւն, այնոքիկ են՝ որ լսենն, եւ ապա գա՛յ Սատանայ՝ հանէ՛ զբանն ՚ի սրտից նոցա, զի մի՛ հաւատասցեն՝ եւ ապրեսցին։ 13Եւ որք յապառաժին, որք յորժամ լսիցեն, խնդութեամբ ընդունին զբանն, եւ արմատս ո՛չ ունիցին. որք առ ժամանակ մի հաւատան, եւ ՚ի ժամանակի փորձութեան հեռանա՛ն։ 14Իսկ որ ՚ի մէջ փշոցն անկաւ՝ նոքա՛ են, որ իբրեւ լսեն զբանն՝ եւ ՚ի հոգս եւ ՚ի մեծութիւն եւ ՚ի ցանկութիւն աշխարհիս զբաղեալ՝ հեղձնուն եւ անպտո՛ւղ լինին։ 15Իսկ որ յերկիրն պարարտ, որոց բարւոք եւ զուարթագին սրտիւ լուեալ զբանն՝ ընդունին, եւ տան պտուղ համբերութեամբ։ 16Ո՛չ ոք լուցանէ ճրագ՝ եւ թաքուցանէ ընդ կարասեաւ, կամ դնէ ընդ մահճօք. այլ ՚ի վերայ աշտանակի՛ դնէ, զի որ մտանեն՝ զլո՛յս տեսցեն։ 17Չի՛ք ինչ ծածուկ՝ որ ոչ յա՛յտ լիցի. եւ ո՛չ գաղտնի՝ որ ոչ ծանիցի, եւ եկեսցէ ՚ի յայտ։ 18Տեսէ՛ք այսուհետեւ զիարդ լսէքդ. զի ոյր գուցէ՝ տացի՛ նմա, եւ ոյր ոչն գուցէ՝ եւ զոր կարծէն թէ ունիցի՝ բարձցի՛ ՚ի նմանէ։ 19Եկի՛ն առ նա մայրն եւ եղբարք իւր, եւ ո՛չ կարէին հասանե՛լ ՚ի նա՝ վասն բազմութեանն։ 20Ա՛զդ եղեւ նմա՝ եւ ասեն. Մայր քո եւ եղբարք քո՝ կա՛ն արտաքոյ՝ եւ կամին զքեզ տեսանե՛լ։ 21Եւ ասէ ցնոսա. Մայր իմ եւ եղբարք իմ սոքա են, որ զբանն Աստուծոյ լսեն՝ եւ առնե՛ն։

ԻԳ գզ

22Եւ եղեւ ՚ի միում յաւուրց, ինքն ե՛լ ՚ի նաւ՝ եւ աշակերտք նորա, եւ ասէ ցնոսա. Եկա՛յք անցցո՛ւք յայնկոյս ծովակիս։ Եւ գնացին։ 23Եւ մինչ դեռ նաւէին՝ ՚ի քո՛ւն եմուտ. եւ էջ մրրիկ հողմոյ ՚ի ծովակն՝ եւ ուռնոյր, եւ տագնապէին։ 24Մատուցեալ զարթուցի՛ն զնա՝ եւ ասեն. Վարդապե՛տ վարդապետ՝ կորնչի՛մք աւասիկ։ Եւ նա՝ յարուցեալ սաստեաց հողմոյն, եւ խռովութեան ջրոցն՝ եւ հանդարտեցի՛ն, եւ եղեւ խաղաղութիւն։ 25Ասէ ցնոսա. Ո՞ւր են հաւատք ձեր։ Եւ զահի՛ հարեալ զարմացան, եւ ասէին ցմիմեանս. Ո՞վ արդեւք իցէ սա՝ զի եւ հողմոց եւ ջրոց հրաման տայ, եւ հնազանդի՛ն սմա։

26Եւ նաւեցին իջի՛ն յաշխարհն Գերգեսացւոց. որ է յա՛յն կոյս հանդէպ Գալիլեա։ 27Եւ ընդ ելանելն նորա ՚ի ցամաք, պատահեա՛ց այր մի ՚ի քաղաքէն՝ յորում էին դեւք. եւ բազո՛ւմ ժամանակս չէ՛ր հանդերձ զգեցեալ՝ եւ ո՛չ ՚ի տան բնակեալ, այլ ՚ի գերեզմա՛նս։ 28Եւ տեսեալ զՅիսուս, աղաղակեաց եւ անկա՛ւ առաջի նորա, եւ ասէ մեծաձայն. Զի՞ կայ՝ իմ եւ քո՝ Յիսուս Որդի Աստուծոյ Բարձրելոյ, աղաչեմ զքեզ՝ մի՛ տանջեր զիս։ 29Քանզի հրաման տայր այսոյն պղծոյ՝ ելանե՛լ ՚ի մարդոյ անտի. զի բազում ժամանակս յափշտակեալ էր զնա, եւ կապէ՛ր ՚ի շղթայս՝ եւ պահէր յերկաթս, եւ խզէր զկապանսն, եւ վարէր ՚ի դիւէն յանապատ։ 30Եհարց ցնա Յիսուս՝ եւ ասէ. Զի՞նչ անուն է քեզ։ Եւ նա՝ ասէ. Լեգէո՛վն։ Զի դեւք բազումք մտեալ էին ՚ի նա։ 31Եւ աղաչէին զնա՝ զի մի՛ հրաման տացէ նոցա երթալ յանդունդս։ 32Եւ է՛ր անդ՝ երամակ մի խոզից բազմաց՝ արօտական ՚ի լերինն. եւ աղաչեցին զնա՝ զի հրաման տացէ նոցա մտանե՛լ ՚ի նոսա. եւ հրամայեաց նոցա։ 33Եւ ելեալ դեւքն յառնէն, մտի՛ն ՚ի խոզեանն. եւ դիմեա՛ց երամակն ՚ի գահէ անտի ՚ի ծովակն՝ եւ հեղձա՛ւ։ 34Իբրեւ տեսին խոզարածքն զիրսն որ եղեն՝ փախեա՛ն, եւ պատմեցի՛ն ՚ի քաղաքին եւ յագարակսն։ 35Եւ իբրեւ ելին տեսանել զգործսն, եւ եկին առ Յիսուս, եւ գտին զայրն ուստի դեւքն ելեալ էին, զգեցեալ եւ զգաստացեալ նստէր առ ոտսն Յիսուսի, եւ երկեա՛ն։ 36Պատմեցի՛ն նոցա որոց տեսեալն էր՝ թէ զիա՞րդ փրկեցաւ դիւահարն։ 37Եւ աղաչէր զնա ամենայն բազմութիւնն շուրջ զկողմամբքն Գերգեսացւոց՝ գնա՛լ ՚ի սահմանացն նոցա, քանզի ահի՛ւ մեծաւ տագնապէին. եւ նա՝ մտեալ ՚ի նաւ, դարձա՛ւ անդրէն։ 38Աղաչէր զնա՝ այրն ուստի դեւքն ելեա՛լ էին՝ շրջե՛լ ընդ նմա. արձակեաց զնա՝ եւ ասէ. 39Դա՛րձ ՚ի տուն քո եւ պատմեա՛ զոր միանգամ արար քեզ Աստուած։ Գնա՛ց ՚ի քաղաքն՝ եւ քարոզէ՛ր զոր ինչ արար նմա Յիսուս։ 40Եւ իբրեւ դարձաւ անդրէն Յիսուս, ընկալա՛ւ զնա ժողովուրդն. քանզի ամենեքեա՛ն ակն ունէին նմա։

41Եւ ահա՝ եկն ա՛յր մի՝ որում անուն էր Յայրոս, եւ նա էր իշխա՛ն ժողովրդեանն. անկեալ առ ոտսն Յիսուսի, աղաչէր զնա՝ մտանե՛լ ՚ի տուն նորա. 42զի դուստր մի՝ միամօ՛ր էր նորա, ամաց իբրեւ երկոտասանից, եւ էր մե՛րձ ՚ի մահ. եւ ընդ երթալն նորա՝ ժողովուրդքն նեղէի՛ն զնա։

43Եւ կին մի՝ էր ՚ի տեռատեսութեան արեան յամաց երկոտասանից, որում ո՛չ էր լիեալ հնար յումեքէ բժշկել։ 44Մատուցեալ յետոյ մերձեցա՛ւ ՚ի քղանցս հանդերձի նորա. եւ նոյն ժամայն՝ եկա՛ց բղխումն արեան նորա։ 45Եւ ասէ Յիսուս. Ո՞վ է որ մերձեցաւն յիս։ Իբրեւ ամենեքեան ուրանային, ասէ Պե՛տրոս՝ եւ որ ընդ նմա էին. Վա՛րդապետ՝ ժողովո՛ւրդքդ պնդեն եւ նեղեն զքեզ։ 46Եւ ասէ Յիսուս. Ո՛մն մերձեցաւ յիս, քանզի գիտացի՝ եթէ զօրութիւն ել յինէն։ 47Իբրեւ ետես կինն՝ թէ ո՛չ ծածկեցաւ ՚ի նմանէ, ե՛կն դողալով՝ եւ անկա՛ւ առաջի նորա թէ վասն որո՞յ իրաց մերձեցաւ ՚ի նա, եւ պատմեա՛ց առաջի ամենայն ժողովրդեանն. եւ թէ ո՞րպէս բժշկեցաւ առժամայն։ 48Եւ ասէ. Քաջալերեա՛ց դուստր՝ հաւատք քո կեցուցի՛ն զքեզ, ե՛րթ ՚ի խաղաղութիւն։ 49Եւ մինչ դեռ նա խօսէր, գա՛յ ոմն ՚ի տանէ ժողովրդապետին՝ եւ ասէ ցնա. Մեռա՛ւ դուստրն քո, մի՛ ինչ աշխա՛տ առներ զդա։ 50Իսկ Յիսուս՝ իբրեւ լուաւ, պատասխանի՛ ետ նմա եւ ասէ. Մի՛ երկնչիր, միայն հաւատա՛՝ եւ կեցցէ՛։ 51Եւ մտեալ ՚ի տունն, ո՛չ զոք եթող մտանել, բայց միայն զՊե՛տրոս եւ զՅա՛կովբոս եւ զՅովհա՛ննէս, եւ զհայր մանկանն եւ զմայր նորա։ 52Լայի՛ն ամենեքեան՝ եւ կոծէին զնա. եւ նա՝ ասէ. Մի՛ լայք, զի չէ՛ մեռեալ, այլ ննջէ։ 53Եւ նոքա՝ ծա՛ղր առնէին զնա, զի գիտէին թէ մեռա՛ւ։ 54Եւ նորա՝ հանեալ զամենեսին արտաքս, 55կալա՛ւ զձեռանէ նորա, բարբառեցա՛ւ եւ ասէ. Արի կա՛ց մանո՛ւկ դու։ 56Եւ դարձա՛ւ ոգի նորա, եւ կանգնեցա՛ւ վաղվաղակի. եւ հրամայեաց տալ նմա ուտե՛լ։ 57Եւ զարմացա՛ն ծնօղքն նորա. եւ նա՝ պատուիրէր մի՛ ումեք ասել՝ որ ինչ եղեւն։