1Եւ կոչեցեալ զերկոտասան առաքեալսն, ետ նոցա զօրութիւն եւ իշխանութիւն ՚ի վերայ ամենայն դիւաց, եւ բժշկե՛լ զհիւանդութիւնս։ 2Եւ առաքեաց զնոսա քարոզե՛լ զարքայութիւնն Աստուծոյ, եւ բժշկե՛լ զախտաժէտս։ 3Եւ ասէ ցնոսա. Մի՛ ինչ բառնայք ՚ի ճանապարհ. մի՛ գաւազան, եւ մի՛ մախաղ, մի՛ հաց, եւ մի՛ արծաթ. մի՛ երկուս հանդերձս ունիցիք։ 4Եւ յոր տուն մտանիցէք՝ ա՛նդ ագջիք, եւ անտի՛ գնայցէ՛ք։ 5Եւ որք ոչ ընդունիցին զձեզ, յորժամ ելանիցէք ՚ի քաղաքէն յայնմանէ, զփոշի ոտից ձերոց թօթափեսջի՛ք ՚ի վկայութիւն նոցա։ 6Եւ ելեալ շրջէի՛ն ընդ քաղաքս եւ ընդ գեղս, աւետարանէին եւ բժշկէի՛ն ընդ ամենայն տեղիս։ 7Լուաւ Հերովդէս չորրորդապետ զգործսն ամենայն, եւ զարմանա՛յր՝ վասն ասելոյն յոմանց, 8եթէ Յովհաննէս յարեա՛ւ ՚ի մեռելոց, եւ յոմանց՝ թէ Եղիա՛ յայտնեցաւ, եւ յայլոց՝ թէ մարգարէ՛ ոմն յառաջնոցն յարեաւ։ 9Ասէ Հերովդէս. ԶՅովհա՛ննէս՝ ե՛ս գլխատեցի. իսկ սա՝ ո՞վ իցէ զորմէ զայսպիսի իրս լսեմ։ Եւ խնդրէր՝ տեսանել զնա։ 10Դարձան առաքեալքն, եւ պատմեցին նմա զամենայն զոր արարին։ Եւ առեալ զնոսա խուսեաց առանձինն ՚ի տեղի անապատ քաղաքի միոյ, որում անուն էր Բեթսայիդա։ 11Եւ ժողովուրդքն իբրեւ գիտացին, գնացի՛ն զհետ նորա. եւ ընկալեալ զնոսա խօսէ՛ր ընդ նոսա վասն արքայութեան Աստուծոյ, եւ որոց պէտք էին բժշկութեան՝ բժշկէր։

12Եւ օրն սկսաւ տարաժամե՛լ. մատեան երկոտասանքն եւ ասեն ցնա. Արձակեա՛ զժողովուրդսդ, զի երթեալ շուրջ ՚ի գեղսն՝ եւ յագարակս հանգիցեն, եւ գտցեն կերակո՛ւր, զի աստ՝ յանապատի՛ տեղւոջ եմք։ 13Ասէ ցնոսա. Դո՛ւք տուք դոցա՝ ուտել։ Եւ նոքա ասեն. Ոչ գոյր մեր՝ աւելի քան զհինգ նկանակ եւ զերկուս ձկունս, բայց եթէ երթիցուք գնեսցո՛ւք բաւական ժողովրդեանդ կերակուր։ 14Քանզի էին արք՝ իբրեւ հինգ հազար։ Ասէ ցաշակերտսն. Բազմեցուցէ՛ք զդոսա դասս դասս, յիսուն յիսուն։ 15Եւ արարի՛ն այնպէս, եւ բազմեցուցին զամենեսեան։ 16Եւ առեալ զհինգ նկանակն եւ զերկուս ձկունսն, հայեցա՛ւ յերկինս՝ օրհնեա՛ց, եւ եբե՛կ՝ եւ տայր ցաշակերտսն արկանե՛լ ժողովրդեանն։ 17Կերան եւ յագեցա՛ն ամենեքեան. եւ բարձին զնշխարս կոտորոցն՝ երկոտասա՛ն սակառի։

ԻԹ ԴԿ

18Եւ եղեւ ՚ի կալն նորա յաղօթս առանձինն, էի՛ն ընդ նմա եւ աշակերտքն նորա. եհա՛րց զնոսա եւ ասէ. Զո՞ ոք ասեն զինէ՛ն ժողովուրդքն՝ թէ իցեմ։ 19Եւ նոցա պատասխանի տուեալ՝ ասեն. ԶՅովհա՛ննէս մկրտիչ. եւ այլք՝ ԶԵղիա՛։ Իսկ այլք՝ թէ մարգարէ՛ ոք յառաջնոցն յարեաւ։ 20Ասէ ցնոսա. Դուք՝ զո՞վ ոք ասէք զինէն թէ իցեմ։ Պատասխանի՛ ետ Պե՛տրոս՝ եւ ասէ. ԶՔրիստո՛սն Աստուծոյ։ 21Նա՝ սաստեա՛ց ՚ի նոսա, եւ պատուիրեաց մի՛ ումեք ասել զայն։ 22Եւ ասէ՝ թէ պա՛րտ է Որդւոյ մարդոյ բազո՛ւմ չարչարել, եւ անարգել ՚ի քահանայապետից եւ ՚ի ծերոց եւ ՚ի դպրաց, եւ սպանանել՝ եւ յերիր աւուր յառնե՛լ։ 23Եւ ասէ՛ր առ ամենեսին. Եթէ ոք կամի զկնի իմ գալ, ուրասցի՛ զանձն, եւ առցէ զխաչ իւր հանապազ, եւ եկեսցէ՛ զհետ իմ։ 24Զի որ կամիցի զանձն իւր կեցուցանել, կորուսցէ՛ զնա. եւ որ կորուսցէ զանձն իւր վասն իմ՝ կեցուսցէ՛ զնա։ 25Զի՞նչ օգուտ է մարդոյ՝ եթէ զաշխարհ շահեսցի, եւ զանձն իւր կորուսցէ՛ կամ տուժեսցի։ 26Զի որ ամօթ համարեսցի զիս եւ զբանս իմ, զնա՝ եւ Որդի մարդոյ յամօթ արասցէ՝ յորժամ գայցէ փառօք իւրովք՝ եւ Հօր, եւ հրեշտակաց սրբոց։

27Բայց արդարեւ՝ ասե՛մ ձեզ, եթէ են ոմանք ՚ի դոցանէ որ այդր կան, որք մի՛ ճաշակեսցեն զմահ, մինչեւ տեսցեն զարքայութիւն Աստուծոյ։ 28Եւ եղեւ յետ այսց բանից՝ իբրեւ աւուրք ութ, առեալ զՊե՛տրոս եւ զՅա՛կովբոս եւ զՅովհա՛ննէս, ել ՚ի լեառն կալ յաղօ՛թս։ 29Եւ ՚ի կալն նմա յաղօթս՝ եղեւ տեսիլ երեսաց նորա այլակե՛րպ. եւ փոխեցաւ հանդերձ նորա՝ եւ եղեւ սպիտա՛կ փայլուն։ 30Եւ ահա՝ արք երկու խօսէին ընդ նմա. որ էին Մովսէս եւ Եղիա, 31երեւեալ փառօք. եւ ասէին զելի՛ցն նորա՝ զոր կատարելոց էր յԵրուսաղէմ։ 32Իսկ Պե՛տրոս եւ որ ընդ նմայն էին՝ ծանրացեալք ՚ի քնոյ, զարթեան, տեսի՛ն զփառսն նորա, եւ զերկուս արսն որ կային առ նմա։ 33Եւ եղեւ ՚ի մեկնելն նոցա ՚ի նմանէ, ասէ Պե՛տրոս ցՅիսուս. Վա՛րդապետ՝ բարւո՛ք է մեզ ա՛ստ լինել, եւ արասցուք երիս տաղաւարս, մի քե՛զ, եւ մի՝ Մովսիսի, եւ մի՝ Եղիայի՛։ Եւ ո՛չ գիտէր զինչ խօսէր։ 34Եւ իբրեւ զայս ասաց, եկն ամպ եւ հովանի՛ եղեւ ՚ի վերայ նոցա. եւ երկեա՛ն ՚ի մտանելն նոցա ընդ ամպովն։ 35Ձա՛յն եղեւ յամպոյն եւ ասէ. Դա՛ է Որդի իմ ընտրեալ, դմա՛ լուարուք։ 36Եւ ընդ լինել բարբառոյն՝ գտաւ Յիսուս միա՛յն. եւ ինքեանք լռեցի՛ն. եւ ո՛չ ումեք պատմեցին յաւուրսն յայնոսիկ, եւ ո՛չինչ յորոց տեսինն։ 37Եւ եղեւ ՚ի վաղիւն՝ մինչ իջանէին նոքա ՚ի լեռնէ անտի, ընդ առա՛ջ եղեւ նմա ժողովուրդ բազում։

38Եւ ահա՝ ա՛յր մի ՚ի ժողովրդենէ անտի, աղաղակեա՛ց եւ ասէ. Վա՛րդապետ՝ աղաչեմ զքեզ հայեա՛ց յորդի իմ. զի միամօր է ինձ։ 39Եւ ահա՝ ա՛յս հարկանի ՚ի նմա, եւ յանկարծ գոչէ՛, եւ զարկուցանէ՛ զնա՝ թաւալեցուցանէ զնա եւ փրփրեցուցանէ՛, եւ հազի՛ւ մեկնի ՚ի նմանէ՝ խորտակեալ զնա. 40եւ աղաչեցի զաշակերտսն քո զի հանցեն զնա, եւ ո՛չ կարացին։ 41Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ. Ո՞վ ա՛զգ անհաւատ եւ թեւր, մինչեւ յե՞րբ իցեմ ընդ ձեզ, եւ անսայցեմ ձեզ. մատո՛ այսր զորդին քո։ 42Եւ մինչ դեռ մատչէր, զարկո՛յց զնա դեւն, եւ շարժլեա՛ց։ 43Սաստեա՛ց Յիսուս այսոյն պղծոյ, եւ բժշկեա՛ց զմանուկն. եւ ե՛տ զնա ցհայր իւր։ 44Եւ զարմանային ամենեքեան ՚ի վերայ մեծամեծացն Աստուծոյ։ Եւ ՚ի զարմանալն ամենեցուն ՚ի վերայ ամենայնի զոր առնէր, ասէ ցաշակերտսն իւր. Դի՛ք դուք ՚ի լսելիս ձեր զբանս զայսոսիկ. զի Որդի մարդոյ մատնելո՛ց է ՚ի ձեռս մարդկան։ 45Եւ նոքա ո՛չ գիտէին զբանն, եւ էր ծածկեա՛լ ՚ի նոցանէ զի մի՛ գիտասցեն. եւ երկնչէին հարցանել զնա վասն բանին այնորիկ։

46Եմուտ խորհուրդ ՚ի նոսա, թէ ո՞ արդեւք մե՛ծ իցէ ՚ի նոցանէ։ 47Յիսուս իբրեւ ծանեաւ զխորհուրդս սրտից նոցա, առ մանուկ մի՝ կացոյց ՚ի մէջ նոցա առ իւր, 48եւ ասէ ցնոսա. Որ ոք ընկալցի զմանուկս զայս յանուն իմ՝ զի՛ս ընդունի. եւ որ զիս ընդունիցի՝ ընդունի զառաքի՛չն իմ. զի որ փոքրիկն է յամենեսին ՚ի ձեզ՝ նա՛ եղիցի մեծ։ 49Պատասխանի ետ Յովհաննէս՝ եւ ասէ. Վա՛րդապետ, տեսաք զոմն զի յանուն քո դեւ՛ս հանէր՝ եւ արգելաք զնա, զի ո՛չ շրջի ընդ մեզ։ 50Ասէ ցնոսա Յիսուս. Մի՛ արգելուք զնա, զի որ ո՛չն է ձեր թշնամի՝ ՚ի ձե՛ր կողմն է։ 51Եւ եղեւ ՚ի կատարե՛լ աւուրց վերանալոյ նորա, եւ ինքն զերեսս հաստատեաց երթալ յԵրուսաղէմ։ 52Եւ առաքեաց հրեշտա՛կս առաջի երեսաց իւրոց. եւ իբրեւ չոգան, մտին ՚ի գեղ մի Սամարացւոց՝ պատրաստե՛լ ինչ նմա։ 53Եւ ո՛չ ընկալան զնա զի դէմ եդեալ էր նորա երթալ յԵրուսաղէմ։ 54Իբրեւ տեսին աշակերտքն՝ Յա՛կովբոս եւ Յովհաննէս, ասեն. Տէր՝ կամի՞ս զի ասասցուք, եւ իջցէ հուր յերկնից՝ եւ սատակեսցէ՛ զնոսա։ 55Դարձաւ՝ սաստեա՛ց ՚ի նոսա՝ եւ ասէ. Ո՛չ գիտէք՝ որո՞յ հոգւոյ էք դուք. 56զի Որդի մարդոյ՝ ո՛չ եկն զոգիս մարդկան կորուսանել՝ այլ կեցուցանե՛լ։ Եւ գնացին յա՛յլ գեղ։

57Եւ մինչդեռ երթային նոքա ՚ի ճանապարհի, ասէ ոմն ցնա. Եկի՛ց զկնի քո՝ յոր վայր եւ երթայցես։ 58Ասէ ցնա Յիսուս. Աղուեսուց՝ ո՛րջք գոն, եւ թռչնոց երկնից՝ դադարք, եւ Որդւոյ մարդոյ ո՛չ գոյ՝ ուր դիցէ զգլուխ։ 59Ասէ ցմե՛ւս եւս. Ե՛կ զկնի իմ։ Եւ նա՝ ասէ. Տէր՝ հրամա՛ն տուր ինձ երթալ նախ թաղել զհայր իմ։ 60Ասէ ցնա Յիսուս. Թո՛ղ զմեռեալսն թաղել զմեռեալս իւրեանց, եւ դու ե՛րթ՝ պատմեա՛ զարքայութիւն Աստուծոյ։ 61Ասէ եւ ա՛յլ ոմն. Եկի՛ց զկնի քո Տէր, բայց նախ հրաման տուր ինձ՝ հրաժարե՛լ ՚ի տանէ իմմէ։ 62Ասէ ցնա Յիսուս. Ո՛չ ոք արկանէ ձեռն զմաճով, եւ հայիցի յետս, եթէ յաջողեալ իցէ արքայութեան Աստուծոյ։