1Յայնժամ գնաց Յիսուս ընդ արտորա՛յսն նոցա ՚ի շաբաթու. եւ աշակերտքն նորա քաղցեա՛ն, եւ սկսան հասկ կորզե՛լ եւ ուտել։ 2Փարիսեցիքն իբրեւ տեսին՝ ասեն ցնա. Ահաւանիկ աշակերտքն քո գործեն, զոր ո՛չ է արժան գործել ՚ի շաբաթու։ 3Եւ նա ասէ ցնոսա. Ո՞չ իցէ ընթերցեալ ձեր՝ զոր արա՛ր Դաւիթ, յորժամ քաղցեաւն, եւ որ ընդ նմայն էին. 4Զիա՞րդ եմուտ ՚ի տունն Աստուծոյ՝ եւ եկեր զհաց զառաջաւորութեանն. զոր ո՛չ էր օրէն նմա ուտել, եւ ո՛չ՝ որոց ընդ նմայն էին, բայց միայն քահանայից։ 5Կամ թէ չիցէ՞ ընթերցեալ յօրէնս՝ զի ՚ի շաբաթս քահանայքն՝ ՚ի տաճարին՝ պղծեն զշաբաթն, եւ անմե՛ղք են։ 6Բայց ասե՛մ ձեզ՝ զի մե՛ծ քան զտաճարն է՛ աստ։ 7Եւ եթէ գիտէի՛ք զի՛նչ է՝ Զողորմութիւն կամիմ՝ եւ ո՛չ զզոհ. ապա ո՛չ դատապարտէիք դուք զանպարտսն։ * 8Զի տէ՛ր է շաբաթու՝ Որդին մարդոյ։ 9Եւ գնացեա՛լ անտի Յիսուս, ե՛կն ՚ի ժողովուրդն նոցա։

10Եւ ա՛նդ էր ա՛յր մի՝ որոյ ձեռն իւր գօսացեալ էր. հարցին ցնա՝ եւ ասեն, եթէ պա՞րտ իցէ ՚ի շաբաթու բժշկել. զի չարախօսեսցե՛ն զնմանէ։ 11Եւ նա՝ ասէ ցնոսա. Ո՞վ իցէ ՚ի ձէնջ մարդ՝ որոյ իցէ ոչխար մի, եւ անկանիցի այն ՚ի խորխորա՛տ ՚ի շաբաթու. միթէ ո՞չ ունիցի եւ յարուցանիցէ զնա։ 12Իսկ արդ՝ ո՞րչափ եւս՝ առաւել է մա՛րդ քան զոչխար. ապա ուրեմն պա՛րտ է ՚ի շաբաթու բարի՛ս գործել։ 13Յայնժամ ասէ ցայրն. Ձգեա՛ զձեռն քո։ Եւ նա ձգեաց՝ եւ եղեւ ո՛ղջ իբրեւ զմեւսն։ 14Իսկ փարիսեցիքն ելեալ արտաքս խորհո՛ւրդ արարին զնմանէ՝ թէ ո՞րպէս կորուսցեն զնա։ 15Եւ Յիսուս իբրեւ գիտաց, մեկնեցա՛ւ անտի։ Եւ գնացին զհետ նորա ժողովուրդք բազումք, եւ բժշկեա՛ց զամենեսեան։ 16Եւ սաստեաց նոցա՝ զի մի՛ յայտնեսցեն զնմանէ ումեք։ 17Զի լցցի՛ որ ասացաւն ՚ի ձեռն Եսայայ մարգարէի. 18Ահա մանո՛ւկ իմ՝ զոր ընտրեցի, եւ սիրելի իմ՝ ընդ որ հաճեցաւ անձն իմ. եդից զՈգի իմ ՚ի վերայ նորա, եւ իրաւունս հեթանոսաց պատմեսցէ։ 19Ո՛չ հակառակեսցի՝ եւ ո՛չ աղաղակեսցէ, եւ ո՛չ ոք լուիցէ ՚ի հրապարակս զբարբառ նորա։ 20Զեղէգն ջաղջախեա՛լ ո՛չ փշրեսցէ, եւ զպատրոյկն առկայծեալ ո՛չ շիջուսցէ. մինչեւ հանցէ ՚ի յաղթութիւն զդատաստանն. 21եւ յանուն նորա հեթանոսք յուսասցին։ *

ԻԲ դգ

22Յայնժամ մատուցաւ առ նա դիւահար մի կո՛յր եւ համր, եւ բժշկեաց զնա. որպէս զի համրն եւ կոյրն խօսիցի եւ տեսանիցէ։ 23Զարմացա՛ն ամենայն ժողովուրդքն՝ եւ ասէին. Մի՛թէ՝ սա՛ իցէ Քրիստոսն որդի Դաւթի։ 24Բայց փարիսեցիքն իբրեւ լուան՝ ասեն. Ո՛չ իւիք հանէ դա զդեւս՝ եթէ ոչ Բէեղզեբուղա՛ւ իշխանաւն դիւաց։ 25Իբրեւ գիտա՛ց Յիսուս զխորհուրդս նոցա՝ ասէ ցնոսա. Ամենայն թագաւորութիւն բաժանեալ յանձն իւր՝ աւերի՛. եւ ամենայն քաղաք կամ տուն բաժանեալ յանձն իւր՝ ո՛չ կացցէ։ 26Եւ եթէ Սատանայ զՍատանայ հանէ, յա՛նձն իւր բաժանեցաւ. արդ՝ զիա՛րդ կացցէ թագաւորութիւնն նորա։ 27Եւ եթէ ես Բէեղզեբուղաւ հանեմ զդեւս՝ որդիքն ձեր ի՞ւ հանիցեն. վասն այնորիկ նոքա՛ եղիցին ձեր դատաւորք։ 28Ապա եթէ Հոգւով Աստուծոյ հանեմ ես զդեւս, ուրեմն հասեա՛լ է ՚ի վերայ ձեր արքայութիւն Աստուծոյ։ 29Կամ զիա՞րդ կարէ ոք մտանել ՚ի տուն հզօրի՝ եւ զգործիսն նորա յափշտակել. եթէ ոչ նա՛խ կապիցէ զհզօրն, եւ ապա՛ զտունն նորա յափշտակիցէ։ 30Որ ո՛չ ընդ իս է՝ հակառա՛կ իմ է. եւ որ ո՛չ ժողովէ ընդ իս՝ ցրուէ՛։ 31Վասն այդորիկ ասե՛մ ձեզ. Ամենայն մեղք եւ հայհոյութիւնք թողցի՛ն մարդկան, բայց զՀոգւոյն հայհոյութիւն մի՛ թողցի։ 32Եւ որ ոք ասիցէ բան զՈրդւոյ մարդոյ՝ թողցի նմա. բայց որ զՀոգւոյն Սրբոյ ասիցէ՝ մի՛ թողցի նմա, մի՛ յայսմ աշխարհի, եւ մի՛ ՚ի հանդերձելումն։ 33Կամ արարէ՛ք զծառն բարի՝ եւ զպտո՛ւղ նորա բարի, կամ արարէ՛ք զծառն չար՝ եւ զպտո՛ւղ նորա չար. քանզի ՚ի պտղո՛յ անտի ծառն ճանաչի։ 34Ծնո՛ւնդք իժից, զիա՞րդ կարիցէք բարիս խօսել՝ որ չարքդ էք. քանզի ՚ի յաւելուածո՛յ սրտի խօսի՛ բերան։ 35Մարդ բարի՝ ՚ի բարի՛ գանձուց սրտի իւրոյ հանէ՛ զբարիս. եւ մարդ չար՝ ՚ի չա՛ր գանձուց սրտի իւրոյ հանէ՛ զչարիս։ 36Բայց ասե՛մ ձեզ. թէ ընդ ամենայն դատարկ բանի զոր խօսիցին մարդիկ, տացեն համա՛ր յաւուրն դատաստանի։ 37Զի ՚ի բանից քոց՝ արդարասցիս, եւ ՚ի բանի՛ց քոց՝ պարտաւորեսցիս։

ԻԳ դդ

38Յայնժամ պատասխանի ետուն նմա ոմանք ՚ի դպրացն եւ ՚ի փարիսեցւոց՝ եւ ասեն. Վա՛րդապետ՝ կամիմք նշա՛ն ինչ տեսանել ՚ի քէն։ 39Նա պատասխանի ետ՝ եւ ասէ ցնոսա. Ազգ չա՛ր եւ շնացօղ նշա՛ն խնդրէ. եւ նշան՝ մի՛ տացի նմա, բայց նշա՛նն Յովնանու մարգարէի։ 40Զի որպէս է՛ր Յովնան ՚ի փոր կիտին զերիս տիւս եւ զերի՛ս գիշերս, նո՛յնպէս եղիցի եւ Որդի մարդոյ ՚ի սիրտ երկրի զերիս տիւս եւ զերիս գիշերս։ 41Ա՛րք Նինուէացիք յարիցեն ՚ի դատաստանի ընդ ազգիս ընդ այսմիկ՝ եւ դատապարտեսցե՛ն զսա, զի զղջացա՛ն ՚ի քարոզութեանն Յունանու։ Եւ արդ ա՛ւասիկ մե՛ծ քան զՅովնան՝ է՛ աստ։ 42Դշխոյն հարաւոյ յարիցէ ՚ի դատաստանի ընդ ազգիս ընդ այսմիկ՝ եւ դատապարտեսցէ զսա. զի եկն ՚ի ծագաց երկրի լսե՛լ զիմաստութիւնն Սողովմոնի։ Եւ ահա մե՛ծ քան զՍողովմովն՝ է՛ աստ։ 43Այլ յորժամ այսն պիղծ ելանիցէ ՚ի մարդոյ՝ շրջի ընդ անջրդին տեղիս, խնդրէ հանգիստ՝ եւ ո՛չ գտանէ. 44յայնժամ ասէ. Դարձա՛յց ՚ի տուն իմ՝ ուստի ելին։ Եւ եկեալ գտանէ պարապո՛րդ մաքրեալ եւ յարդարեալ։ 45Յայնժամ երթա՛յ եւ առնու ընդ իւր՝ ե՛ւթն այլ այսս չարագո՛յնս քան զինքն, եւ մտեալ բնակէ՛ անդ. եւ լինի յետին մարդոյն այնորիկ չա՛ր քան զառաջինն։ Ա՛յնպէս եղիցի եւ ազգիս այսմիկ չարի։ 46Մինչդեռ նա ընդ ժողովուրդսն խօսէր, ահա մա՛յր նորա եւ եղբարք նորա կայի՛ն արտաքոյ՝ եւ խնդրէին խօսել ընդ նմա։ 47Եւ ասէ ոմն ցնա. Ահա մայր քո՝ եւ եղբարք քո՝ կա՛ն արտաքոյ, եւ խնդրեն խօսե՛լ ընդ քեզ։ 48Նա պատասխանի՛ ետ այնմիկ՝ որ ասացն ցնա, եւ ասէ. Ո՞վ է իմ մայր, կամ ո՞վ են իմ եղբարք։ 49Եւ ձգեալ զձեռն իւր յաշակերտսն՝ ասէ. Ահաւասիկ մա՛յր իմ եւ եղբարք իմ։ 50Զի որ առնիցէ զկամս Հօր իմոյ որ յերկինսն է, նա՛ է իմ եղբայր՝ եւ քոյր՝ եւ մայր։