ԻԴ դե

1Յաւուր յայնմիկ ելեալ Յիսուս ՚ի տանէն՝ նստէ՛ր առ ծովեզերն. 2եւ ժողովեցան առ նա ժողովուրդք բազումք, մինչեւ մտանել նմա ՚ի նաւն՝ եւ նստե՛լ. եւ ամենայն ժողովուրդն կա՛յր առ ծովեզերբն։ 3Եւ խօսէր ընդ նոսա բազումս առակօ՛ք, եւ ասէր. 4Ահա՝ ե՛լ սերմանահան սերմանել. եւ ՚ի սերմանելն իւրում, էր որ անկաւ առ ճանապարհաւ, եւ եկն թռչուն երկնից՝ եւ եկե՛ր զնա։ 5Եւ այլն անկաւ յապառաժի, ուր ո՛չ գոյր հո՛ղ բազում, եւ վաղվաղակի՛ բուսաւ. առ ՚ի չգոյէ՛ հիւթոյ երկրին՝ 6՚ի ծագել արեւուն տապացա՛ւ, եւ զի ո՛չ գոյին արմատք՝ չորացաւ։ 7Եւ այլն անկաւ ՚ի մէջ փշոց, եւ ելին փուշքն եւ հեղձուցին զնա։ 8Եւ այլն անկաւ յերկի՛ր բարի, եւ տայր պտո՛ւղ. էր՝ որ հարիւրաւո՛ր, եւ էր՝ որ վաթսնաւո՛ր, եւ էր՝ որ երեսնաւո՛ր։ 9Որ ունիցի ականջս լսելոյ՝ լուիցէ՛։ 10Եւ մատուցեալ աշակերտքն ասեն ցնա. Ընդէ՞ր առակօք խօսիս ընդ նոսա։ 11Նա պատասխանի ետ եւ ասէ՛ ցնոսա. Քանզի ձեզ տուեա՛լ է գիտել զխորհուրդս արքայութեանն երկնից, եւ նոցա չէ՛ տուեալ։ 12Զի ոյր գուցէ՝ տացի՛ նմա եւ յաւելցի՛. եւ ոյր ոչն գուցէ՝ եւ զոր ունիցին բարձցի ՚ի նմանէ։ 13Վասն ա՛յնորիկ առակօք խօսիմ ընդ նոսա. զի տեսանեն՝ եւ ո՛չ տեսանեն, եւ լսեն՝ եւ ո՛չ լսեն, եւ ո՛չ առնուն ՚ի միտ։ 14Եւ կատարի՛ առ նոսա մարգարէութիւնն Եսայայ՝ որ ասէ. Լսելով լուիջիք՝ եւ մի՛ իմասջիք. եւ տեսանելով տեսջիք՝ եւ մի՛ տեսջիք։ 15Զի թանձրացաւ սիրտ ժողովրդեանս այսորիկ, եւ ակընջօք իւրեանց ծանո՛ւնս լուան. եւ զաչս իւրեանց կափուցին, զի մի՛ երբէք տեսցեն աչօք՝ եւ ակնջօքն լուիցեն՝ եւ սրտիւքն իմասցին, եւ դարձցին՝ եւ բժշկեցի՛ց զնոսա։ * 16Բայց ձեր երանի՛ է աչացդ՝ զի տեսանեն, եւ ակընջաց ձերոց՝ զի լսեն։ 17Ամէն ասե՛մ ձեզ. զի բազում մարգարէք եւ արդարք ցանկացան տեսանել զոր տեսանէքդ՝ եւ ո՛չ տեսին, եւ լսել զոր լսէքդ՝ եւ ո՛չ լուան։ 18Եւ արդ՝ լուարո՛ւք դուք զառակ սերմանացանին։ 19Յամենայնէ՝ որ լսէ զբանն արքայութեան՝ եւ ո՛չ ա՛ռնու ՚ի միտ, գա՛յ չարն՝ եւ յափշտակէ՛ զսերմանեալն ՚ի սիրտ նորա. ա՛յն է՝ որ առ ճանապարհաւն սերմանեցա՛ւ։ 20Եւ որ յապառաժին սերմանեցաւ՝ ա՛յն է, որ իբրեւ լսէ զբանն, եւ վաղվաղակի խնդութեամբ ընդունի զնա։ 21Բայց քանզի ո՛չ ունի արմատս յինքեան, այլ առ ժամանա՛կ մի է. ՚ի լինել նեղութեան եւ հալածանաց վասն բանին՝ վաղվաղակի՛ գայթագղին։ 22Իսկ որ ՚ի մէջ փշոցն սերմանեցաւ, ա՛յն է՝ որ իբրեւ լսէ զբանն, եւ հոգք աշխարհի՛ս եւ պատրանք մեծութեան հեղձուցանեն զբանն, եւ լինի անպտուղ։ 23Իսկ որ յերկիրն բարի սերմանեցաւ, ա՛յն է՝ որ իբրեւ լսէ զբանն՝ եւ ՚ի միտ առնու, եւ տայ զպտո՛ւղ, է՝ որ հարե՛ւր, եւ է՝ որ վաթսո՛ւն. եւ է՝ որ երեսո՛ւն։ Որ ունիցի ականջս լսելոյ՝ լուիցէ։ 24Ա՛յլ առակ արկ առ նոսա՝ եւ ասէ. Նմանեցաւ արքայութիւնն երկնից՝ առն որ սերմանիցէ սե՛րմն բարի յագարակի իւրում։ 25Եւ ՚ի քուն լինել մարդկան, եկն թշնամի նորա. եւ ցանեաց ՚ի վերայ որոմն ՚ի մէջ ցորենոյն՝ եւ գնա՛ց։ 26Եւ իբրեւ բուսաւ խոտն՝ եւ արար պտուղ, ապա երեւեցա՛ւ եւ որոմն։ 27Մատուցեալ ծառայք տանուտեառնն ասեն ցնա. Տէ՛ր՝ ո՞չ սե՛րմն բարի սերմանեցեր յագարակին քում, արդ՝ ուստի՞ ունիցի զորոմն։ 28Եւ նա ասէ ցնոսա. Ա՛յր թշնամի արար զայն։ Ասեն ցնա ծառայքն. Կամի՞ս՝ զի երթիցուք քաղեսցուք զայն ՚ի բաց։ 29Եւ նա ասէ ցնոսա. Մի՛. գուցէ՛ մինչ քաղիցէք զորոմնն, եւ զցորեա՛նն ընդ նմին ՚ի բաց խլիցէք։ 30Թո՛յլ տուք երկոցունց աճել ՚ի միասին մինչեւ ՚ի հունձս, եւ ՚ի ժամանակի հնձոց ասացի՛ց ցհնձօղսն. Քաղեցէ՛ք նախ զորոմնդ, եւ կապեցէ՛ք զայդ խրձունս առ ՚ի յայրել. եւ զցորեանն ժողովեցէ՛ք ՚ի շտեմարանս իմ։ 31Ա՛յլ առակ արկ առ նոսա՝ եւ ասէ. Նմա՛ն է արքայութիւն երկնից հատոյ մանանխոյ. զոր առեալ մարդոյ՝ սերմանեա՛ց յագարակի իւրում. 32որ փո՛քր է քան զամենայն սերմանիս. եւ յորժամ աճիցէ, մե՛ծ է քան զամենայն բանջարս. եւ լինի ծառ՝ մինչեւ գալ թռչնոց երկնից եւ հանգչե՛լ յոստս նորա։ 33Այլ առակ խօսեցաւ ընդ նոսա՝ եւ ասէ. Նմա՛ն է արքայութիւն երկնից խմորոյ. զոր առեալ կնոջ թաքո՛յց ՚ի գրիւս երիս ալեր՝ մինչեւ ամենայն խմորեցաւ։ 34Զայս ամենայն խօսեցաւ Յիսուս առակօ՛ք ընդ ժողովուրդսն. եւ առանց առակի՛ ո՛չինչ խօսէր ընդ նոսա. 35զի լցցի ասացեալն ՚ի մարգարէէ. Բացից առակօք զբերան իմ, բղխեցի՛ց զծածկեալսն իսկզբանէ աշխարհի։ * 36Յայնժամ թողեալ Յիսուսի զժողովուրդսն՝ ե՛կն ՚ի տուն. մատեան առ նա աշակերտքն՝ եւ ասեն. Մեկնեա՛ մեզ զառակ որոմանցն ագարակի։ 37Նա պատասխանի ետ՝ եւ ասէ ցնոսա. Որ սերմանէ սերմն բարի՝ է Որդի՛ մարդոյ. 38եւ ագարակն աշխա՛րհս է. սերմն բարի՝ նոքա են, որ որդիքն արքայութեան են. իսկ որոմնն որդիք չարին են. 39եւ թշնամին որ վարեաց զայն՝ Սատանայ է՛. եւ հունձքն կատարա՛ծ աշխարհիս է, եւ հնձօղքն՝ հրեշտա՛կք են։ 40Որպէս ժողովի որոմնն՝ եւ ՚ի հուր այրի, ա՛յնպէս եղիցի ՚ի կատարածի աշխարհիս։ 41Առաքեսցէ Որդի մարդոյ զհրեշտակս իւր, եւ ժողովեսցեն յարքայութենէ նորա զամենայն գայթագղութիւնս՝ եւ զայնոսիկ ոյք գործե՛ն զանօրէնութիւն։ 42Եւ արկցեն զնոսա ՚ի հնո՛ց հրոյ. ա՛նդ եղիցի լալ՝ եւ կրճել ատամանց։ 43Յայնժամ արդարքն ծագեսցին իբրեւ զարեգակն յարքայութեան երկնից. որ ունիցի ականջս լսելոյ՝ լուիցէ՛։ 44Դարձեալ՝ նմա՛ն է արքայութիւն երկնից գանձի՛ ծածկելոյ յագարակի, զոր գտեալ մարդոյ՝ թաքո՛յց. եւ ՚ի խնդութենէ անտի՛ երթայ վաճառէ զամենայն ինչ զոր ունի, եւ գնէ՛ զագարակն զայն։ 45Դարձեալ՝ նմա՛ն է արքայութիւն երկնից ա՛ռն վաճառականի, որ խնդրիցէ մարգարի՛տս գեղեցիկս։ 46Եւ գտեալ մի պատուական մարգարիտ՝ երթեալ վաճառեա՛ց զամենայն ինչ զոր ունէր՝ եւ գնեա՛ց զայն մարգարիտ։ 47Դարձեալ՝ նմա՛ն է արքայութիւն երկնից ուռկանի՛ արկելոյ ՚ի ծով՝ եւ յամենայն ազգաց ժողովելոյ. 48զոր՝ իբրեւ լցաւ, հանեալ ՚ի ցամաք՝ եւ նստեա՛լ ժողովեցին զբարի բարին յամանս, եւ զխոտանն ՚ի բա՛ց ընկեցին։ 49Ա՛յնպէս եղիցի ՚ի կատարածի աշխարհիս. ելցեն հրեշտակք՝ եւ մեկնեսցե՛ն զչարս ՚ի միջոյ արդարոց, 50եւ արկցեն զնոսա ՚ի հնո՛ց հրոյն. ա՛նդ եղիցի լա՛լ եւ կրճել ատամանց։ 51Ասէ ցնոսա Յիսուս. Իմացարո՞ւք զայս ամենայն։ Ասե՛ն ցնա. Այո՛ Տէր։ 52Եւ նա ասէ ցնոսա. Վասն այսորիկ ամենայն դպիր աշակերտեալ արքայութեան երկնից, նմա՛ն է առն տանուտեառն՝ որ հանէ ՚ի գանձէ իւրմէ զնո՛ր եւ զհին։ 53Եւ եղեւ իբրեւ կատարեաց Յիսուս զառակս զայսոսիկ՝ փոխեցա՛ւ անտի։ 54Եւ եկեալ ՚ի գաւառ իւր՝ ուսուցանէ՛ր զնոսա ՚ի ժողովրդեանն նոցա. մինչեւ զարմանա՛լ նոցա՝ եւ ասել. Սմա՝ ուստի՞ իցէ այս իմաստութիւն եւ զօրութիւնք։ 55Ո՞չ սա՛ է հիւսանն որդի. ո՞չ մայր սորա կոչի Մարիա՛մ, եւ եղբարք սորա Յա՛կովբոս՝ եւ Յովսէ՛ս՝ եւ Սի՛մովն՝ եւ Յուդա. 56եւ քորք սորա ո՛չ ամենեքեան առ մե՛զ են. եւ արդ՝ ուստի՞ է սմա այս ամենայն։ 57Եւ գայթագղէին ՚ի նա։ Եւ Յիսուս ասէ ցնոսա. Չի՛ք մարգարէ անարգ՝ եթէ ոչ յիւրում գաւառի՝ եւ յիւրում տան։ 58Եւ ո՛չ արար անդ զօրութիւնս բազումս վասն անհաւատութեան նոցա։