1Յայնժամ մատեան առ Յիսուս՝ որ յԵրուսաղեմէ փարիսեցիքն եւ դպիրք՝ եւ ասեն. 2Ընդէ՞ր աշակերտքն քո անցանեն զաւանդութեամբ ծերոցն. զի ո՛չ լուանան զձեռս յորժամ հա՛ց ուտեն։ 3Նա պատասխանի՛ ետ՝ եւ ասէ ցնոսա. Իսկ դուք՝ ընդէ՞ր անցանէք զպատուիրանաւն Աստուծոյ՝ վասն ձերոյ աւանդութեանն։ 4Զի Աստուած ասաց. Պատուեա՛ զհայր քո եւ զմայր. * 5եւ. Որ բամբասէ զհայր կամ զմայր՝ մահո՛ւ վախճանեսցի։ 6Եւ դուք ասէք. Որ ասիցէ ցհայր իւր կամ ցմայր իւր, թէ պատարա՛գ է՝ զոր յինէն օգտիցիս, եւ ո՛չ պատուիցէ զհայր իւր եւ զմայր իւր. եւ խոտէ՛ք զբանն Աստուծոյ վասն ձերոյ աւանդութեանն։ 7Կե՛ղծաւորք՝ բարւո՛ք մարգարէացաւ ՚ի վերայ ձեր Եսայի՝ եւ ասէ. 8Ժողովուրդս այս շրթա՛մբք պատուէ զիս, եւ սիրտք իւրեանց հեռացեալ մեկուսի՛ է յինէն. 9զո՛ւր պաշտեն զիս. ուսուցանեն վարդապետութիւնս՝ զմարդկա՛ն պատուիրեալս։ * 10Եւ կոչեցեալ առ ինքն զժողովուրդսն՝ ասէ ցնոսա. Լուարո՛ւք եւ ՚ի մի՛տ առէք. 11ո՛չ որ ինչ մտանէ ընդ բերան՝ պղծէ զմարդ, այլ որ ինչ ելանէ ՚ի բերանոյ՝ ա՛յն պղծէ զմարդ։ 12Յայնժամ մատուցեալ աշակերտացն նորա՝ ասեն ցնա. Գիտե՞ս՝ զի փարիսեցիքն իբրեւ լուան զբանն՝ գայթագղեցի՛ն։ 13Նա պատասխանի ետ նոցա՝ եւ ասէ. Ամենայն տունկ՝ զոր ո՛չ տնկեաց Հայր իմ երկնաւոր, խլեսցի՛։ 14Թոյլ տուք զնոսա. կո՛յրք են՝ կուրաց առաջնո՛րդք. կոյր կուրի յորժամ առաջնորդէ՝ սխալէ՛, եւ երկոքի՛ն ՚ի խորխորատ անկանին։ 15Պատասխանի ետ նմա Պե՛տրոս եւ ասէ. Մեկնեա՛ մեզ զառակս զայս։ 16Ասէ՛ Յիսուս. Տակաւին՝ եւ դո՛ւք անմիտք էք, 17եւ ո՛չ իմանայք. եթէ ամենայն որ մտանէ ՚ի բերան, յորովայն երթայ՝ եւ արտա՛քս ելանէ։ 18Իսկ որ ելանէ ՚ի բերանոյ՝ ՚ի սրտէ՛ անտի գայ. եւ ա՛յն պղծէ զմարդ։ 19Զի ՚ի սրտէ՛ ելանեն խորհուրդք չարք, սպանութիւնք, շնութիւնք, պոռնկութիւնք, գողութիւնք, սուտ վկայութիւնք, հայհոյութիւնք։ 20Ա՛յս ամենայն է՝ որ պղծէ զմարդ, այլ անլուայ ձեռօք ուտել՝ ո՛չ պղծէ զմարդ։ 21Եւ ելեալ անտի Յիսուսի գնա՛ց ՚ի կողմանս Տիւրոսի եւ Սիդովնի։

22Եւ ահա՝ կի՛ն մի Քանանացի ՚ի սահմանաց անտի նոցա՝ ելեալ, աղաղակէ՛ր եւ ասէր. Ողորմեա՛ց ինձ Տէր որդի Դաւթի, դուստր իմ՝ չարաչա՛ր այսահարի։ 23Եւ նա ո՛չ ետ նմա պատասխանի։ Եւ մատուցեալ աշակերտքն նորա՝ աղաչէին զնա եւ ասէին. Արձակեա՛ զնա՝ զի աղաղակէ՛ զհետ մեր։ 24Նա պատասխանի՛ ետ եւ ասէ. Ո՛չ ուրեք առաքեցայ՝ եթէ ոչ առ ոչխարս կորուսեալս տանն Իսրայէլի։ 25Եւ նա մատուցեալ, երկի՛ր պագանէր նմա եւ ասէր. Տէր՝ օգնեա՛ ինձ։ 26Պատասխանի ետ նմա եւ ասէ. Ո՛չ է բարւոք առնուլ զհա՛ց մանկանց՝ եւ արկանել շանց։ 27Եւ նա ասէ. Այո՛ Տէր, քանզի եւ շո՛ւնք կերակրին ՚ի փշրանա՛ց անկելոց ՚ի սեղանոյ տեառն իւրեանց։ 28Յայնժամ պատասխանի ետ նմա Յիսուս, եւ ասէ. Ո՛վ կին դու՝ մե՛ծ են հաւատք քո, եղիցի՛ քեզ՝ որպէս եւ կամիս։ Եւ բժշկեցա՛ւ դուստր նորա ՚ի նմին ժամու։

29Եւ գնացեալ անտի Յիսուսի, եկն ՚ի ծովեզերն Գալիլեացւոց. եւ ելեալ ՚ի լեառն նստէ՛ր անդ։ 30Մատեան առ նա ժողովուրդք բազումք, որ ունէին ընդ իւրեանս՝ կա՛ղս, կո՛յրս, համե՛րս, միակողմանի՛ս, եւ ա՛յլս բազումս. եւ ընկեցին զնոսա առ ոտս նորա՝ եւ բժշկեաց զնոսա։ 31Մինչեւ զարմանա՛լ ժողովրդոցն՝ որ տեսանէին, զի համերքն խօսէին, կաղք գնային, միակողմանիք բժշկէին, կոյրք տեսանէին, եւ փառաւո՛ր առնէին զԱստուած Իսրայէլի։

32Եւ կոչեցեալ առ ինքն Յիսուսի զաշակերտսն՝ ասէ. Գթա՛մ ՚ի ժողովուրդդ, զի արդ՝ երե՛ք աւուրք են՝ զի կան առ իս, եւ ո՛չ ունին զինչ ուտիցեն. եւ արձակել զդոսա նօթիս՝ չկամի՛մ, գուցէ՛ նքթիցեն զճանապարհայն։ 33Ասեն ցնա աշակերտքն. Իսկ արդ՝ մեզ յանապատի աստ՝ ուստի՞ իցէ այնչափ հաց՝ մինչ յագեցուցանել զա՛յսչափ ժողովուրդ։ 34Եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Քանի՞ նկանակ ունիք։ Եւ նոքա ասեն. Եւթն, եւ սակա՛ւ ձկունս։ 35Եւ հրամայեաց ժողովրդեանն բազմե՛լ ՚ի վերայ գետնոյ։ 36Եւ առեալ զեւթն նկանակն եւ զձկունսն՝ գոհացա՛ւ եւ եբեկ, եւ ետ ցաշակերտսն, եւ նոքա ժողովրդեա՛նն։ 37Կերան ամենեքեան եւ յագեցա՛ն. եւ բարձին զնշխարս կոտորոցն՝ եւթն զամբիղ լի։ 38Եւ որք կերանն՝ էին իբրեւ արք չո՛րք հազարք. թո՛ղ զկանայս եւ զմանկտի։ 39Իբրեւ արձակեաց զժողովուրդսն՝ ել ՚ի նաւ՝ եւ եկն ՚ի սահմանս Մագդաղեայ։