1Յայնմ աւուր մատեա՛ն աշակերտքն առ Յիսուս՝ եւ ասեն. Ո՞վ իցէ ՚ի մէնջ մեծ յարքայութեան երկնից։ 2Եւ կոչեաց առ ինքն Յիսուս մանո՛ւկ մի, կացո՛յց զնա ՚ի մէջ նոցա, 3եւ ասէ. Ամէն ասե՛մ ձեզ, եթէ ոչ դարձջիք, եւ լինիջիք իբրեւ զմանկտի, ո՛չ մտանիցէք յարքայութիւն երկնից։ 4Արդ՝ որ խոնարհեցուցանէ զանձն իբրեւ զմանուկս զայս, նա՛ է մեծ յարքայութեան երկնից։ 5Եւ որ ոք ընկալցի մանուկ մի՝ այսպիսի յանուն իմ, զի՛ս ընդունի։ 6Եւ որ ոք գայթագղեցուսցէ՛ զմի ՚ի փոքրկանցս յայսցանէ յի՛ս հաւատացելոց, լա՛ւ է նմա՝ եթէ կախիցի երկա՛ն իշոյ ընդ պարանոց նորա՝ եւ ընկղմիցի՛ ՚ի խորս ծովու։ 7Վա՞յ աշխարհի գայթագղութեանց. հա՛րկ է գա՛լ գայթագղութեանց. բայց վա՛յ մարդոյն այնմիկ՝ յոյր ձեռն գայցէ գայթագղութիւն։ 8Եթէ ձե՛ռն քո կամ ոտն գայթագղեցուցանէ զքեզ, հա՛տ զնա՝ եւ ընկեա՛ ՚ի քէն. լա՛ւ իցէ քեզ՝ միաձեռանի՛ կամ կա՛ղ մտանել ՚ի կեա՛նս, քան թէ երկուս ձեռս եւ երկուս ոտս ունիցիս, եւ անկանել ՚ի հուրն յաւիտենից։ 9Եւ եթէ ա՛կն քո գայթագղեցուցանէ զքեզ, խլեա՛ զնա եւ ընկեա՛ ՚ի քէն. լա՛ւ իցէ քեզ միականի՛ մտանել ՚ի կեանս, քան երկուս աչս ունել՝ եւ անկանել ՚ի գեհե՛ն հրոյն։ 10Զգո՛յշ լերուք՝ մի՛ արհամարհիցէք զմի ՚ի փոքրկանցս յայսցանէ. ասե՛մ ձեզ, զի հրեշտակք նոցա յերկինս՝ հանապազ տեսանե՛ն զերեսս Հօր իմոյ՝ որ յերկինս է։ 11Զի եկն Որդի մարդոյ կեցուցանել զկորուսեալն։

12Զիա՞րդ թուի ձեզ՝ եթէ լինիցի մարդոյ հարե՛ւր ոչխար, եւ մոլորիցի մի ՚ի նոցանէ, ո՞չ թողուցու զի՛ննսո՛ւնն եւ զի՛նն ոչխարն ՚ի լերինս, եւ երթայցէ խնդրիցէ զմոլորեալն։ 13Եւ եթէ լինիցի գտանել զնա. ամէն ասեմ ձեզ՝ զի ուրա՛խ լինի ՚ի վերայ նորա, առաւե՛լ քան ՚ի վերայ իննսո՛ւն եւ յինունցն որ չիցեն մոլորեալ։ 14Ա՛յսպէս՝ ո՛չ են կամք առաջի Հօր իմոյ որ յերկինս է, եթէ կորիցէ մի՝ ՚ի փոքրկանցս յայսցանէ։ 15Եթէ մեղիցէ քեզ եղբայր քո, ե՛րթ յանդիմանեա՛ զնա՝ յորժամ դո՛ւ եւ նա՛ միայն իցէք. եթէ լուիցէ քեզ, շահեցա՛ր զեղբայրն քո։ 16Ապա թէ ո՛չ լուիցէ քեզ, ա՛ռ ընդ քեզ մի եւս՝ կամ երկուս. զի ՚ի բերանոյ երկուց եւ յերից վկայից հաստատեսցի՛ ամենայն բան։ * 17Իսկ եւ թէ նոցա՛ ո՛չ լուիցէ, ասասջի՛ր յեկեղեցւո՛ջ։ Ապա թէ եւ եկեղեցւո՛յն ո՛չ լուիցէ, եղիցի քեզ իբրեւ զհեթանո՛սն եւ զմաքսաւոր։ 18Ամէն ասե՛մ ձեզ. Զի զոր կապիցէք յերկրի՝ եղիցի կապեա՛լ յերկինս, եւ զոր արձակիցէք յերկրի՝ եղիցի արձակեա՛լ յերկինս։ 19Դարձեալ ասե՛մ ձեզ. Եթէ երկո՛ւ ՚ի ձէնջ միաբանիցե՛ն յերկրի վասն ամենայն իրաց, զինչ եւ խնդրեսցեն՝ եղիցի՛ նոցա ՚ի Հօրէ իմմէ որ յերկինսն է։ 20Զի ուր իցեն երկո՛ւ կամ երեք ժողովեալ յանուն իմ, ա՛նդ եմ ես ՚ի մէջ նոցա։ 21Յայնժամ մատեաւ առ նա Պե՛տրոս՝ եւ ասէ. Տէր՝ քանի՞ցս անգամ թէ մեղիցէ ինձ եղբայր իմ, եւ թողից նմա. մինչեւ ցե՞ւթն անգամ։ 22Ասէ ցնա Յիսուս. Ո՛չ ասեմ քեզ՝ թէ մինչեւ յեւթն անգամ, այլ՝ մինչեւ յեւթանասնեկի՛ն եւթն։

23Վասն այսորիկ նմանեցա՛ւ արքայութիւն երկնից ա՛ռն թագաւորի, որ կամեցաւ համա՛ր առնել ՚ի մէջ ծառայից իւրոց։ 24Եւ իբրեւ սկսաւ առնուլ, մատուցաւ առ նա պարտապան մի բե՛ւր քանքարոյ։ 25Իբրեւ ո՛չ ունէր հատուցանել, հրամայեաց՝ զնա վաճառե՛լ տէրն նորա, եւ զկին նորա, եւ զորդիս, եւ զամենայն որ զինչ եւ ունիցի՝ եւ հատուցանե՛լ։ 26Եւ անկեալ ծառայն երկի՛ր պագանէր նմա՝ եւ ասէր. Երկայնամի՛տ լեր առ իս, եւ զամենայն հատուցից քեզ։ 27Գթացեալ տէր ծառային այնորիկ՝ արձակեա՛ց զնա, եւ զփոխն եթո՛ղ նմա։ 28Եւ ելեալ ծառայն՝ եգիտ զմի՛ ՚ի ծառայակցաց իւրոց, որ պարտէր նմա հարեւր դահեկան. եւ կալեալ զնա՝ խեղդէ՛ր եւ ասէր. Հատո՛ ինձ զոր պարտիս։ 29Արդ՝ անկեալ ծառայակցին՝ առ ոտս նորա, աղաչէ՛ր զնա՝ եւ ասէր. Երկայնամի՛տ լեր առ իս՝ եւ հատուցի՛ց քեզ։ 30Եւ նա ո՛չ կամէր. այլ չոգաւ արկ զնա ՚ի բանտ՝ մինչեւ հատուսցէ՛ զպարտսն։ 31Իբրեւ տեսին ծառայակիցքն նորա որ ինչ եղեւն՝ տրտմեցա՛ն յոյժ, եւ եկեալ ցուցին տեառն իւրեանց զամենայն որ ինչ եղեւն։ 32Յայնժամ կոչեաց զնա տէրն իւր՝ եւ ասէ. Ծառա՛յ չար, զամենայն զպարտսն թողի՛ քեզ՝ վասն զի աղաչեցեր զիս։ 33Իսկ արդ՝ ո՞չ էր պա՛րտ եւ քեզ՝ ողորմե՛լ ծառայակցին քում, որպէս եւ ես քե՛զ ողորմեցայ։ 34Եւ բարկացեալ տէրն նորա՝ մատնեաց զնա դահճաց, մինչեւ հատուսցէ՛ զամենայն զպարտսն։ 35Նո՛յնպէս եւ Հայր իմ որ յերկինս է՝ արասցէ ձեզ, եթէ ո՛չ թողուցուք իւրաքանչի՛ւր եղբօր իւրում ՚ի սրտի՛ց ձերոց զյանցանս նոցա։