1Իբրեւ մօ՛տ եղեն յԵրուսաղէմ, եւ եկին ՚ի Բեթփագէ մերձ ՚ի լեառն Ձիթենեաց. յայնժամ Յիսուս արձակեաց երկուս յաշակերտացն իւրոց։ 2Եւ ասէ ցնոսա. Երթա՛յք ՚ի գեղդ՝ որ առաջի ձեր է, եւ անդէն գտանիցէք է՛շ կապեալ, եւ յաւանա՛կ ընդ նմին, լուծէ՛ք՝ ածէ՛ք ինձ։ 3Եւ եթէ ոք ասիցէ ինչ ձեզ, ասասջի՛ք, եթէ Տե՛առն իւրեանց պիտոյ են. եւ վաղվաղակի՛ առաքէ զնոսա։ 4Բայց այս ամենայն եղեւ, զի լցցի՛ բան մարգարէին՝ որ ասէ. 5Ասացէք դստե՛ր Սիովնի. Ահա՝ թագաւո՛ր քո գա՛յ քեզ հեզ՝ եւ հեծեալ յէշ եւ ՚ի յաւանակի իշոյ։ * 6Գնացին աշակերտքն, եւ արարին որպէս հրամայեացն նոցա Յիսուս։ 7Եւ ածին զէշն եւ զյաւանակն. եւ արկին զնոքօք ձորձս, եւ նստա՛ւ ՚ի վերայ նոցա։ 8Եւ բազում ժողովուրդք տարածեցին զհանդերձս իւրեանց ՚ի ճանապարհին. եւ այլք հատանէին ոստս ՚ի ծառոց՝ եւ տարածանէի՛ն ՚ի ճանապարհին։ 9Եւ ժողովուրդն՝ որ առաջին եւ զկնի երթային՝ աղաղակէին եւ ասէ՛ին. Օրհնութիւն որդւոյ Դաւթի, օրհնեա՛լ որ գայ յանուն Տեառն. օրհնութիւն ՚ի բարձունս։ * 10Եւ ՚ի մտանելն նորա յԵրուսաղէմ՝ դղըրդեցա՛ւ քաղաքն ամենայն, եւ ասէ. Ո՞վ իցէ սա։ 11Եւ ժողովուրդքն ասեն. Սա՛ է մարգարէն Յիսուս՝ որ ՚ի Նազարեթէ՛ Գալիլեացւոց։ 12Եւ եմուտ Յիսուս ՚ի տաճարն, եւ եհան արտա՛քս զամենեսին, որ վաճառէինն եւ գնէին ՚ի տաճարի անդ. եւ զսեղանս հատավաճառացն կործանեաց՝ եւ զաթո՛ռս աղաւնեվաճառացն։ 13Եւ ասէ ցնոսա. Գրեա՛լ է. Տուն իմ տո՛ւն աղօթից կոչեսցի. եւ դուք արարէք զդա՝ ա՛յրս աւազակաց։ *

14Եւ մատեան առ նա կոյրք եւ կա՛ղք ՚ի տաճարին, եւ բժշկեա՛ց զնոսա։ 15Իբրեւ տեսին քահանայապետքն եւ դպիրք՝ զսքանչելիսն զոր արար, եւ զմանկտին որ աղաղակէին ՚ի տաճարին եւ ասէին. Օրհնութիւն որդւոյ Դաւթի. բարկացան. 16եւ ասեն ցնա. Լսե՞ս զինչ ասեն դոքա։ Ասէ ցնոսա Յիսուս. Այո՛. չիցէ՛ ընթերցեալ ձեր՝ եթէ ՚ի բերանոյ տղայոց եւ ստընդիեցաց կատարեցե՛ր զօրհնութիւն։ * 17Եւ թողեալ զնոսա, ե՛լ արտաքոյ քաղաքին ՚ի Բեթանիա, եւ ա՛նդ ագաւ։

ԽԷ էբ

18Եւ այգուցն իբրեւ դարձաւ անդրէն ՚ի քաղաքն՝ քաղցե՛աւ։ 19Եւ տեսեալ թզենի մի ՚ի վերայ ճանապարհին, ե՛կն ՚ի նա, եւ ո՛չինչ եգիտ ՚ի նմա՝ բայց միայն տերեւ՛։ Եւ ասէ ցնա. Մի՛ այսուհետեւ ՚ի քէն պտուղ եղիցի յաւիտեան։ Եւ առ ժամա՛յն չորացաւ թզենին։ 20Իբրեւ տեսին աշակերտքն՝ զարմացա՛ն եւ ասեն, թէ զիա՞րդ վաղվաղակի ցամաքեցաւ թզենին։ 21Պատասխանի՛ ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Ամէն ասե՛մ ձեզ. Եթէ ունիցիք հաւատս՝ եւ ո՛չ երկմտիցէք՝ ոչ միայն զթզենւոյդ առնիցէք, այլ թէպէտ եւ լերինդ ասիցէք. Բարձի՛ր եւ անկի՛ր ՚ի ծով, եղիցի՛։ 22Եւ զամենայն ինչ զոր եւ խնդրիցէք յաղօթս հաւատովք՝ առնուցո՛ւք։

23Եւ իբրեւ եկն ՚ի տաճարն, մատե՛ան առ նա՝ մինչդեռ ուսուցանէր, քահանայապետքն եւ ծերք ժողովրդեանն՝ եւ ասեն. Որո՞վ իշխանութեամբ առնես զայդ. եւ ո՞վ ետ քեզ զիշխանութիւնդ զայդ։ 24Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Հարցից եւ ե՛ս զձեզ բան մի. զոր թէ ասիցէք ինձ, եւ ես ձե՛զ ասացից՝ որով իշխանութեամբ առնեմ զայս։ 25Մկրտութիւնն Յովհաննու ուստի՞ էր՝ յերկնի՞ց՝ թէ ՚ի մարդկանէ։ Եւ նոքա խորհէին ընդ միմեանս եւ ասէին. 26Եթէ ասեմք յերկնից, ասէ ցմեզ. Իսկ ընդէ՞ր ո՛չ հաւատացէ՛ք նմա. եւ եթէ ասեմք ՚ի մարդկանէ, երկնչի՛մք ՚ի ժողովրդենէն. զի ամենեքին զՅովհաննէս իբրեւ զմարգարէ՛ ունին։ 27Պատասխանի ետուն Յիսուսի եւ ասեն. Ո՛չ գիտեմք։ Ասէ ցնոսա եւ նա. Եւ ո՛չ ես ասեմ ձեզ՝ որով իշխանութեամբ առնեմ զայս։

28Բայց զիա՞րդ թուի ձեզ. ա՛ռն միոջ էին երկո՛ւ որդիք, եւ մատուցեալ առ առաջինն՝ ասէ. Ո՛րդեակ՝ ե՛րթ այսօր գործեա՛ յայգւոջ։ 29Նա՝ պատասխանի՛ ետ՝ եւ ասէ. Երթա՛մ տէր՝ եւ ո՛չ չոգաւ։ 30Մատեաւ եւ առ մեւսն, եւ ասէ՛ նոյնպէս։ Նա՝ պատասխանի ետ՝ եւ ասէ. Ո՛չ կամիմ։ Բայց յետոյ զղջացաւ՝ եւ չոգա՛ւ յայգին։ 31Արդ՝ ո՞ յերկոցունց արա՛ր զկամս հօրն։ Ասեն. Յետինն։ Ասէ ցնոսա Յիսուս. Ամէն ասե՛մ ձեզ, զի մաքսաւորք եւ պոռնիկք՝ յառաջեսցե՛ն քան զձեզ յարքայութիւն երկնից։ 32Զի եկն Յովհաննէս ճանապարհա՛ւ արդարութեան՝ եւ ո՛չ հաւատացէք նմա. եւ մաքսաւորք եւ պոռնիկք հաւատացին նմա, եւ դուք տեսէք՝ եւ ո՛չ զղջացարուք յետոյ հաւատալ նմա։

33Ա՛յլ առա՛կ լուարո՛ւք. Ա՛յր մի էր տանուտէր՝ որ տնկեաց այգի՛, եւ ցանգով պատեաց զնա, եւ փորեաց ՚ի նմա հնձա՛ն, եւ շինեաց աշտարա՛կ. եւ ե՛տ զնա ցմշակս, եւ գնա՛ց ՚ի տա՛ր աշխարհ։ 34Իբրեւ մերձեցաւ ժամանակ պտղոյ, առաքեաց զծառայս իւր առ մշակսն՝ առնո՛ւլ զպտուղս նորա։ 35Եւ կալեալ մշակացն զծառայս նորա, զոմն տանջեցի՛ն, զոմն սպանի՛ն, զոմն քարկոծեցի՛ն։ 36Դարձեալ առաքեաց ա՛յլ ծառայս բազումս քան զառաջինսն, եւ արարին նոցա՝ նոյնպէս։ 37Յետոյ առաքեաց առ նոսա զորդի՛ իւր, եւ ասէ. Թե՛րեւս՝ ամաչեսցեն յորդւոյ աստի իմմէ։ 38Իսկ մշակքն իբրեւ տեսին զորդին, ասեն ընդ միտս. Սա՛ է ժառանգն եկա՛յք սպանցուք զսա, եւ կալցո՛ւք զժառանգութիւն սորա։ 39Եւ առեալ՝ հանին զնա արտաքոյ քան զայգին, եւ սպանի՛ն։ 40Արդ՝ յորժամ եկեսցէ տէ՛ր այգւոյն, զի՞նչ արասցէ մշակացն այնոցիկ։ 41Ասե՛ն ցնա. Զչարսն չարա՛ւ կորուսցէ. եւ զայգին տացէ այլո՛ց մշակաց, որք տայցե՛ն նմա զպտուղս ՚ի ժամու իւրեանց։ 42Ասէ ցնոսա Յիսուս. Չիցէ՞ երբէք ընթերցեալ ձեր ՚ի գիրս. Զվէմն՝ զոր անարգեցին շինօղք, նա՛ եղեւ գլուխ անկեան. ՚ի Տեառնէ եղեւ այս, եւ է՛ սքանչելի յաչս մեր։ * 43Վասն այսորիկ ասե՛մ ձեզ, զի բարձցի ՚ի ձէնջ արքայութիւն Աստուծոյ, եւ տացի ազգի որ առնիցէ՛ զպտուղս նորա։ 44Եւ որ անկցի ՚ի վերայ վիմիս այսորիկ՝ փշրեսցի՛, եւ յոյր վերայ անկցի՝ հոսեսցէ՛ զնա։ 45Իբրեւ լուան քահանայապետքն եւ դպիրք եւ փարիսեցիք զառակս նորա, գիտացին թէ վասն նոցա ասաց։ 46Եւ խնդրէին զնա ունե՛լ, բայց երկեա՛ն ՚ի ժողովրդոցն. քանզի իբրեւ զմարգարէ՛ ունէին զնա։