1Իբրեւ ա՛յգ եղեւ, խորհուրդ արարին ամենայն քահանայապետքն եւ ծերք ժողովրդեանն վասն Յիսուսի՝ սպանանե՛լ զնա։ 2Կապեցին զնա, եւ առին գնացին. եւ ետո՛ւն ՚ի ձեռս Պոնտացւոյ Պիղատոսի՛ դատաւորի։

3Յայնժամ տեսեա՛լ Յուդայի՝ որ մատնեացն զնա, թէ պարտաւորեցաւ, զղջացա՛ւ. եւ դարձոյց զարծաթն առ քահանայապետսն եւ ծերս ժողովրդեանն՝ 4եւ ասէ. Մեղա՛յ զի մատնեցի զարիւն արդար։ Եւ նոքա ասեն. Մեզ՝ չէ՛ փոյթ, դո՛ւ գիտես։ 5Եւ ընկէց զարծաթն ՚ի տաճարին՝ եւ գնաց, եւ չոգաւ խեղդեցա՛ւ։ 6Իսկ քահանայապետիցն առեալ զարծաթն՝ ասեն. Ո՛չ է արժան ընդունել զա՛յդ ՚ի կորբանն, քանզի գինք արեան են։ 7Խորհուրդ արարեալ, գնեցի՛ն այնու զագարակն բրտի ՚ի գերեզմա՛ն օտարաց։ 8Վասն ա՛յնորիկ կոչեցաւ ագարակն այն Ագարակ արեա՛ն՝ մինչեւ ցայսօր։ 9Յայնժամ լցա՛ւ՝ որ ասացաւն ՚ի ձեռն Երեմիայի մարգարէի. Եւ առին զերեսուն արծաթին զգինս վաճառելոյն, զոր արկին յորդւոցն Իսրայէլի, 10եւ ետուն զնա յագարա՛կն բրտի, որպէս հրամայեա՛ց ինձ Տէր։ 11Եւ Յիսուս եկա՛ց առաջի դատաւորին. եհարց ցնա դատաւորն՝ եւ ասէ. Դո՞ւ ես թագաւորն Հրէից։ Եւ Յիսուս ասէ. Դո՛ւ ասես։ 12Եւ ՚ի չարախօսե՛լն նորա ՚ի քահանայապետիցն եւ ՚ի ծերոց, ո՛չ ինչ ետ պատասխանի։ 13Յայնժամ ասէ ցնա Պեղատոս. Ո՞չ լսես՝ որչափ դոքա հակառակ քո վկայեն։ 14Եւ ո՛չ ետ նմա պատասխանի՝ եւ ո՛չ բան մի, մինչեւ զարմանա՛լ դատաւորին յոյժ։ 15Բայց ըստ տօնի սովո՛ր էր դատաւորն արձակե՛լ ժողովրդեանն կապեա՛լ մի՝ զոր կամէին։ 16Ունէին յայնժամ կապեալ մի նշանաւոր, որում անուն էր Յեսո՛ւ Բարա՛բբայ։ 17Իբրեւ ժողովեցան, ասէ ցնոսա Պեղատոս. Զո՞ կամիք յերկուց աստի՝ զի արձակեցից ձեզ, զՅեսո՛ւ Բարա՛բբա՝ եթէ զՅիսուս զանուանեալն Քրիստոս։ 18Քանզի գիտէր՝ թէ առ նախանձո՛ւ մատնեցին զնա։ 19Եւ մինչ նստէր յատենին, առաքեաց առ նա կի՛նն իւր՝ եւ ասէ. Չկա՛յ ինչ՝ քո եւ արդարոյն այնորիկ, զի բազո՛ւմ անցք անցին ընդ իս այսօր յանուրջս վասն նորա։ 20Իսկ քահանայապետքն եւ ծերք հաւանեցուցին զժողովուրդն, զի խնդրեսցեն զԲարա՛բբայն՝ եւ զՅիսուս կորուսցե՛ն։ 21Պատասխանի ետ դատաւորն՝ եւ ասէ ցնոսա. Զո՞ կամիք զի արձակեցից ձեզ յերկուց աստի։ Եւ նոքա ասեն. զԲարա՛բբա։ 22Ասէ ցնոսա Պեղատոս. Իսկ զի՞ արարից զՅիսուս զանուանեալն Քրիստոս։ 23Ասեն ամենեքեան. Խաչեսցի՛։ Եւ նա՝ ասէ. Զի՞նչ չար արար։ Եւ նոքա առաւել եւս աղաղակէին եւ ասէին. Խաչեսցի՛։ 24Եւ տեսեալ Պիղատոսի՝ թէ ո՛չ ինչ օգնէ, այլ առաւե՛լ խռովութիւն լինի, առեալ ջուր՝ լուա՛ց զձեռս առաջի ժողովրդեանն՝ եւ ասէ. Քաւեա՛լ եմ ես յարենէ արդարոյդ այդորիկ. դո՛ւք գիտասջիք։ 25Պատասխանի՛ ետ ամենայն ժողովուրդն՝ եւ ասէ. Արիւն դորա՝ ՚ի վերայ մե՛ր եւ ՚ի վերայ որդւո՛ց մերոց։ 26Յայնժամ արձակեաց նոցա զԲարա՛բբայն. եւ զՅիսուս գա՛ն հարեալ ետ ՚ի ձեռս՝ զի խաչեսցի՛։ 27Յայնժամ զինուորք դատաւորին առին զՅիսուս յապարանս. եւ ժողովեցի՛ն ՚ի վերայ նորա զամենայն զգունդն։ 28Մերկացի՛ն զնա, եւ արկին զնովաւ քղամի՛դ կարմիր։ 29Եւ բոլորեալ պսա՛կ ՚ի փշոց՝ եդին ՚ի գլուխ նորա, եւ եղէգն յաջու ձեռին նորա. ՚ի ծունր իջեալ առաջի նորա՝ կատակէին եւ ասէին. Ո՛ղջ եր՝ թագաւոր Հրէից։ 30Եւ թքեալ ՚ի նա՝ առնուին զեղէգնն եւ ծեծէին զգլուխ նորա։ 31Եւ յորժամ ձաղեցին զնա, մերկացուցին ՚ի նմանէ զքղամիդն կարմիր՝ եւ ագուցին նմա զի՛ւր հանդերձն, եւ տարան զնա ՚ի խա՛չ հանել։ 32Եւ ելեալ արտաքս՝ գտին այր մի Կիւրենացի՝ անուն Սի՛մովն, զնա կալան պահակ՝ զի բարձցէ՛ զխաչն նորա։ 33Եւ եկեալ ՚ի տեղին անուանեալ Գողգոթա, որ է տեղի՛ կառափելոյ։ 34Ետուն նմա ըմպել գինի՛ ընդ լեղի՛ խառնեալ. եւ իբրեւ ճաշակեաց, ո՛չ կամէր ըմպել։ 35Եւ հանեալ զնա ՚ի խաչ, բաժանեցին զհանդերձսն նորա վիճակաւ. զի լցցի՛ բանն՝ որ ասացաւ ՚ի մարգարեէն. Բաժանեցին զհանդերձս իմ յիւրեանս, եւ ՚ի վերայ պատմուճանի իմոյ վիճակս արկանէին։ 36Եւ նստեալ՝ պահէի՛ն զնա։ 37Եւ եդին ՚ի վերայ գլխոյ նորա գրեալ՝ զվնա՛ս նորա, թէ՝ Ա՛յս է Յիսուս թագաւորն Հրէից։ 38Յայնժամ հանին ընդ նմա ՚ի խաչ երկո՛ւս աւազակս, մի՝ յաջմէ՛ նորա, եւ մի յահեկէ։ 39Եւ որ անցանէինն՝ հայհոյէի՛ն զնա. շարժէին զգլուխս իւրեանց, 40եւ ասէին. Վա՞հ. որ քակէիր զտաճարն, եւ զերիս աւուրս շինէիր զնա. ապրեցո՛ զքեզ, թէ Որդի ես Աստուծոյ՝ է՛ջ ՚ի խաչէդ։ 41Նոյնպէս եւ քահանայապետքն ձաղէին հանդերձ դպրօքն՝ եւ ասէին. 42Զայլս ապրեցոյց, զինքն ո՛չ կարէ ապրեցուցանել. եթէ թագաւո՛ր է Իսրայէլի՝ իջցէ՛ այժմ ՚ի խաչէդ՝ եւ հաւատասցուք դմա. 43եթէ յուսացաւ յԱստուած, փրկեսցէ՛ այժմ զդա՝ եթէ կամի զդա. քանզի ասա՛ց՝ եթէ Աստուծոյ Որդի եմ։ 44Զնոյն եւ աւազա՛կքն՝ որ խաչեա՛լ էին ընդ նմա, նախատէին զնա։ 45Եւ ՚ի վե՛ց ժամէ աւուրն՝ խաւա՛ր եղեւ ՚ի վերայ ամենայն երկրի մինչեւ ցինն ժամ։ 46Եւ զինն ժամաւն գոչեա՛ց Յիսուս ՚ի ձայն մե՛ծ՝ եւ ասէ. Է՛ղ՚ի, Է՛ղ՚ի, ղ՚ամա սաբաքթանի. ա՛յս ինքն է՝ Աստուած իմ, Աստուած իմ, ընդէ՛ր թողեր զիս։ * 47Ոմանք յայնցանէ որ ա՛նդն կային, իբրեւ լուան՝ ասէին. ԶԵղիա՛ կարդայ դա։ 48Եւ վաղվաղակի ընթացաւ միոմն ՚ի նոցանէ, ա՛ռ սպունգ լի՛ քացախով, հարեալ յեղեգան՝ ետ ըմպե՛լ նմա։ 49Եւ կէսքն ասէին. Թո՛ղ տեսցո՛ւք եթէ գա՞յ Եղիա փրկել զդա։ 50Եւ Յիսուս դարձեալ աղաղակեաց ՚ի ձայն մեծ, եւ արձակեա՛ց զոգին։ 51Եւ ահա՝ վարագոյր տաճարին ցելա՛ւ յերկուս, ՚ի վերուստ մինչեւ ՚ի վայր։ Եւ երկիր շարժեցա՛ւ, եւ վէմք պատառեցան։ 52Եւ գերեզմանք՝ բացա՛ն, եւ բազում մարմինք ննջեցելոց սրբոց յարեան։ 53Եւ ելե՛ալ ՚ի գերեզմանաց յետ յարութեանն նորա, մտի՛ն ՚ի քաղաքն սուրբ, եւ երեւեցա՛ն բազմաց։ 54Իսկ հարիւրապետն՝ եւ որ ընդ նմա պահէին զՅիսուս, իբրեւ տեսին զշարժումն եւ զեղեալսն, երկեա՛ն յոյժ՝ եւ ասեն. Արդարեւ՝ Աստուծոյ Որդի էր սա։ 55Էին անդ կանայք բազումք, կային ՚ի հեռաստանէ՝ եւ հայէին, որք եկին զկնի Յիսուսի ՚ի Գալիլեէ պաշտե՛լ զնա. 56յորս է՛ր Մարիամ Մագդաղենացի, եւ Մարիամ Յակովբայ եւ Յովսեայ մայր, եւ մա՛յր որդւոցն Զեբեդեայ։ 57Եւ իբրեւ երեկո՛յ եղեւ, եկն ա՛յր մի մեծատուն յԱրիմաթեայ, որում անուն էր՝ Յովսէփ. որ աշակերտեցա՛ւ իսկ Յիսուսի։ 58Սա՛ մատուցեալ առ Պեղատոս խնդրեա՛ց զմարմինն Յիսուսի. յայնժամ Պեղատոս հրամայեաց տա՛լ զմարմինն։ 59Եւ առեալ զմարմինն Յովսէփ՝ պատեաց սուրբ կտաւովք, 60եւ ե՛դ ՚ի նո՛ր գերեզմանի՝ զոր փորեաց ՚ի վիմի. եւ թաւալեցուցեա՛լ կափարիչ դրա՛ն գերեզմանին վէմ մի մեծ՝ գնաց։ 61Ա՛նդ էր Մարիամ Մագդաղենացի, եւ մեւս Մարիամն, նստէին հանդէպ գերեզմանին։

62Եւ ՚ի վաղիւ անդր՝ որ է յետ ուրբաթուն, ժողովեցան քահանայապետքն եւ փարիսեցիքն առ Պեղատոս, 63եւ ասեն. Տէր՝ յիշեցա՛ք զի մոլորեցուցիչն այն՝ ասէ՛ր մինչ կենդանին էր. թէ յետ երից աւուրց յառնե՛մ։ 64Արդ՝ հրամայեա՛ զգուշանա՛լ գերեզմանին մինչեւ ցերիս աւուրս, գուցէ եկեալ աշակերտքն գիշերի՝ գողանայցեն զնա, եւ ասիցեն ժողովրդեանն, թէ յարեա՛ւ ՚ի մեռելոց. եւ լինիցի յետին մոլորութիւնն չա՛ր քան զառաջինն։ 65Ասէ ցնոսա Պեղատոս. Ունիք զզօրականն, երթա՛յք զգուշացարո՛ւք որպէս եւ գիտէք։ 66Եւ նոքա երթեալ՝ զգուշացա՛ն գերեզմանին, եւ կնքեցին զվէմն հանդերձ զօրականօքն։