1Եւ անտի յարուցեալ՝ գա՛յ ՚ի սահմանս Հրեաստանի, յայնկոյս Յորդանանու. եւ երթայր դարձեալ խռնեա՛լ ժողովուրդն առ նա, եւ որպէս սովո՛ր էր՝ միւսանգամ ուսուցանէ՛ր զնոսա։

2Իսկ փարիսեցիքն մատուցեալ փորձելո՛վ հարցանէին զնա՝ եւ ասէին, եթէ արժա՞ն իցէ առն զկնի իւր արձակել։ 3Նա՝ պատասխանի ետ նոցա՝ եւ ասէ. Զի՞նչ պատուիրեաց ձեզ Մովսէս։ 4Եւ նոքա ասեն. Մովսէս հրաման ետ՝ գի՛ր մեկնելոյ գրել, եւ արձակել։ 5Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Վասն խստասրտութեան ձերոյ գրեաց զպատուիրանն զայն. 6այլ իսկզբանէ արարածոց, արո՛ւ եւ է՛գ արար զնոսա Աստուած, եւ ասէ. 7Վասն այսորիկ թողցէ այր զհա՛յր իւր եւ զմայր, եւ երթիցէ՛ զհետ կնոջ իւրոյ. 8եւ եղիցին երկուքն ՚ի մարմի՛ն մի. եւ այնուհետեւ ո՛չ են երկու՝ այլ մարմին մի՛։ 9Արդ՝ զոր Աստուած զուգեաց, մարդ մի՛ մեկնեսցէ։ 10Եւ ՚ի տան դարձեալ՝ աշակերտքն զնոյն հարցին ցնա։ 11Եւ ասէ ցնոսա. Եթէ այր՝ արձակեսցէ զկին իւր, եւ արասցէ այլ, շնա՛յ։ 12Եւ կին՝ եթէ ելցէ յառնէ իւրմէ՝ եւ եղիցի առն այլո՛ւմ, շնա՛յ։ 13Եւ մատուցանէին առ նա մանկտի՝ զի ձե՛ռն դիցէ նոցա. իսկ աշակերտքն՝ սաստէի՛ն այնոցիկ որ մատուցանէինն։ 14Իբրեւ ետես Յիսուս, բարկացեալ սաստեա՛ց նոցա եւ ասէ. Թո՛յլ տուք մանկտւոյդ գա՛լ առ իս, եւ մի՛ արգելուք զդոսա. զի այդպիսեա՛ցդ է արքայութիւն Աստուծոյ։ 15Ամէն ասե՛մ ձեզ. Որ ո՛չ ընկալցի զարքայութիւն Աստուծոյ իբրեւ զմանուկ, ո՛չ մտցէ ՚ի նա։ 16Եւ առեալ զնոսա ՚ի գիրկս ձե՛ռն եդ ՚ի վերայ՝ եւ օրհնեաց զնոսա։

17Եւ ընդ ելանելն նորա անտի ՚ի ճանապարհ, ահաւասիկ ոմն մեծատուն՝ ընթացեալ ՚ի ծունր իջանէր, հարցանէ՛ր ցնա՝ եւ ասէր. Վարդապե՛տ բարի՝ զի՞նչ արարից զի զկեանսն յաւիտենականս ժառանգեցից։ 18Եւ Յիսուս՝ ասէ ցնա. Զի՞ ասես զիս բարի. չի՛ք ոք բարի՝ բայց մի Աստուած Հայր։ 19Զպատուիրանս գիտես. Մի՛ շնար. Մի՛ սպանաներ. Մի՛ գողանար. Մի՛ սուտ վկայեր. Պատուեա՛ զհայր քո եւ զմայր։ * 20Նա՝ պատասխանի ետ՝ եւ ասէ ցնա. Վա՛րդապետ՝ զայդ ամենայն արարի՛ ՚ի մանկութենէ իմմէ, արդ՝ զի՞նչ եւս պակաս իցեմ։ 21Եւ Յիսուս հայեցեալ ՚ի նա՝ սիրեա՛ց զնա եւ ասէ ցնա. Մի ինչ պակա՛ս է ՚ի քէն, եթէ կամիս կատարեալ լինել, ե՛րթ զոր ինչ ունիս վաճառեա՛՝ եւ տո՛ւր աղքատաց, եւ ունիցիս գանձս յերկինս, եւ ա՛ռ զխաչն՝ եւ ե՛կ զկնի իմ։ 22Եւ նա՝ խոժոռեա՛լ ընդ բանն՝ գնաց տրտո՛ւմ. զի ունէր ինչս բազումս։ 23Եւ հայեցեալ յա՛յս կոյս՝ յա՛յն կոյս Յիսուս՝ ասէ ցաշակերտսն. Զիա՞րդ դժուարին է՝ որ զինչսդ ունին, մտանել յարքայութիւն Աստուծոյ։ 24Եւ աշակերտքն զարմացեա՛լ էին ՚ի վերայ բանիցն նորա. իսկ Յիսուս դարձեալ պատասխանի ետ նոցա՝ եւ ասէ. Ո՛րդեակք՝ ո՞րչափ դժուարին է յուսացելոց յինչս՝ մտանել յարքայութիւն Աստուծոյ։ 25Դիւրի՛ն է մալխոյ ընդ ծա՛կ ասղա՛ն անցանել, քան մեծատա՛ն յարքայութիւն Աստուծոյ մտանել։ 26Եւ նոքա առաւե՛լ եւս զարմանային՝ եւ ասէին ընդ միմեանս. Իսկ ո՞վ կարասցէ ապրել։ 27Հայեցեալ ընդ նոսա Յիսուս՝ ա՛սէ. Առ ՚ի մարդկանէ՛ ա՛յդ անհնարին է, այլ ո՛չ առ ՚ի յԱստուծոյ։ 28Սկսաւ ասել ցնա Պե՛տրոս. Ահաւասիկ մեք՝ թողաք զամենայն, եւ եկաք զկնի՛ քո։ 29Պատասխանի՛ ետ Յիսուս եւ ասէ. Ամէն ասե՛մ ձեզ. Ո՛չ ոք է որ եթող զտուն, կամ զեղբարս, կամ զքորս, կամ զհայր, կամ զմայր, կամ զորդիս, կամ զագարակս՝ վասն իմ կամ վասն աւետարանին. 30եթէ ոչ առնուցո՛ւ հարիւրապատիկ ա՛յժմ յա՛յսմ ժամանակի տո՛ւնս, եւ եղբարս, եւ քորս, եւ մայրս, եւ որդիս, եւ ագարակս հալածանօք հանդերձ, եւ յաշխարհին որ գալոց է՝ զկեա՛նսն յաւիտենականս։ 31Զի բազումք եղիցին առաջինք՝ յետի՛նք, եւ յետինք՝ առաջի՛նք։ 32Եւ էին ՚ի ճանապարհի՛ մինչ դեռ ելանէին յԵրուսաղէ՛մ. եւ երթա՛յր Յիսուս առաջի քան զնոսա, եւ զարմացեա՛լ էին որ զհե՛տն երթային. եւ երկնչէի՛ն։ Եւ առեալ միւսանգամ զերկոտասանսն առանձինն, սկսաւ ասել նոցա զինչ ա՛նցք անցանելոց իցեն ընդ նա։ 33Թէ ահաւասիկ ելանեմք յԵրուսաղէմ. եւ Որդի մարդոյ մատնեսցի քահանայապետիցն եւ դպրաց. եւ դատեսցի՛ն զնա ՚ի մահ, եւ մատնեսցեն զնա հեթանոսաց. 34եւ կատակեսցե՛ն զնովաւ, եւ հարկանիցե՛ն զնա, եւ թքանիցեն ՚ի նա, եւ սպանցեն. եւ յերի՛ր աւուր յարիցէ՛։

35Եւ երթային առ նովաւ Յա՛կովբոս եւ Յովհա՛ննէս՝ որդիքն Զեբեդեայ. եւ ասեն ցնա. Վա՛րդապետ՝ կամիմք զի զոր ինչ խնդրեսցուք ՚ի քէն՝ արասցե՛ս մեզ։ 36Եւ նա՝ ասէ ցնոսա. Զի՞նչ կամիք յինէն՝ զի արարի՛ց ձեզ։ 37Եւ նոքա՝ ասեն ցնա. Տո՛ւր մեզ՝ զի նստցուք մի՝ յաջմէ՛ քումմէ եւ մի յահեկէ՛ ՚ի փա՛ռսն քում։ 38Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Ո՛չ գիտէք զինչ խնդրէք. կարէ՞ք ըմպել զբաժակն՝ զոր ե՛ս ըմպելոց եմ, կամ զմկրտութիւնն՝ զոր ես մկրտելոցն եմ մկրտել։ 39Եւ նոքա՝ ասեն ցնա. Կարե՛մք։ Եւ Յիսուս ասէ ցնոսա. Զբաժակն զոր ես ըմպելոց եմ՝ ըմպիցէ՛ք, եւ զմկրտութիւնն՝ զոր ես մկրտելոց եմ՝ մկրտիցի՛ք. 40այլ նստուցանել ընդ աջմէ իմմէ եւ ընդ ահեկէ՝ ո՛չ է իմ տալ, այլ որոց տուեալ իցէ։ 41Եւ լուեա՛լ զայն տասանցն, սկսան բարկանա՛լ Յակովբայ եւ Յովհաննու։ 42Եւ Յիսուս կոչեաց զնոսա առ ինքն, եւ ասէ ցնոսա. Գիտէ՛ք. զի որ յանուա՛ն իշխանքն են հեթանոսաց, տիրե՛ն նոցա. եւ մեծամե՛ծք նոցա իշխեն նոցա։ 43Ո՛չ նո՛յնպէս իցէ եւ ՚ի ձերում միջի. այլ որ կամիցի ՚ի ձէնջ մե՛ծ լինել, եղիցի ձեր պաշտօնեա՛յ. 44եւ որ կամիցի ՚ի ձէնջ առաջին լինել՝ եղիցի ձեր ամենեցուն ծառայ։ 45Քանզի եւ Որդի մարդոյ՝ ո՛չ եկն առնուլ պաշտօն, այլ պաշտե՛լ, եւ տալ զանձն իւր փրկա՛նս փոխանակ բազմաց։

ԼԱ էկ

46Եւ գան յԵրիքո՛վ. եւ ընդ ելանելն նորա յԵրիքովէ աշակերտօքն՝ եւ բազում ժողովրդովք, որդի Տիմէի Բարտիմէո՛ս կոյր նստէ՛ր մուրացիկ յանցս ճանապարհի։ 47Իբրեւ լուաւ՝ թէ Յիսուս Նազովրեցի՛ է, սկսաւ աղաղակել՝ եւ ասել. Որդի Դաւթի Յիսուս՝ ողորմեա՛ց ինձ։ 48Եւ սաստէին նմա բազումք՝ զի լռեսցէ՛. եւ նա՝ առաւե՛լ եւս աղաղակէր. Որդի Դաւթի ողորմեա՛ց ինձ։ 49Զտեղի՛ առ Յիսուս, եւ հրամայեաց կոչե՛լ զնա. կոչեն զկոյրն՝ եւ ասեն ցնա. Քաջալերեա՛ց՝ արի՝ կոչէ՛ զքեզ։ 50Եւ նորա ընկեցեալ զձորձս իւր, յարեաւ ե՛կն առ Յիսուս։ 51Պատասխանի՛ ետ նմա Յիսուս՝ եւ ասէ. Զի՞նչ կամիս՝ թէ արարից քեզ։ Ասէ ցնա կոյրն. Ռա՛բբունի, զի բացա՛յց։ 52Եւ Յիսուս ասէ ցնա. Ե՛րթ՝ հաւատք քո կեցուցի՛ն զքեզ։ Եւ վաղվաղակի՛ բացաւ, եւ երթա՛յր զհետ նորա ՚ի ճանապարհին։