1Եւ սկսաւ խօսե՛լ ընդ նոսա առակօք՝ եւ ասել. Այր մի՝ տնկեաց այգի, եւ ա՛ծ շուրջ զնովաւ ցանգ, եւ գո՛ւբ հընծան փորեաց եւ շինեաց աշտարա՛կ, եւ ե՛տ զնա ցմշակս՝ եւ գնա՛ց ՚ի տա՛ր աշխարհ։ 2Եւ առաքեա՛ց առ մշակսն ՚ի ժամանակի ծառայ մի, զի ՚ի մշակաց անտի առցէ՛ ՚ի պտղոյ այգւոյն։ 3Եւ նոցա կալեալ՝ գա՛ն հարին զնա, եւ արձակեցին ունա՛յն։ 4Դարձեալ առաքեաց ա՛յլ ծառայս, եւ զնա կառափնատեցին՝ եւ արձակեցին անարգեա՛լ։ 5Եւ դարձեալ՝ ա՛յլ առաքեաց, եւ զնա սպանի՛ն. եւ զբազումս այլս, զոմանս՝ հարկանէի՛ն, եւ զոմանս՝ սպանանէի՛ն։ 6Ապա՝ որդի մի էր իւր սիրելի. զնա՛ առաքեաց առ նոսա յետոյ, եւ ասէ. Թերեւս ամաչեսցե՛ն յորդւոյ աստի իմմէ։ 7Իսկ մշակքն իբրեւ տեսին զնա զի գայր, ասե՛ն ցմիմեանս. Սա՛ է ժառանգն, եկա՛յք սպանցուք զսա, եւ մե՛ր լիցի ժառանգութիւնն։ 8Եւ կալեալ զնա՝ սպանի՛ն, եւ հանի՛ն արտաքոյ այգւոյն։ 9Արդ՝ զի՞նչ արասցէ տէր այգւոյն. եկեսցէ՛ եւ կորուսցէ՛ զմշակսն, եւ տացէ զայգին ՚ի ձեռս այլո՛ց։ 10Եւ ոչ զգի՞րն զայն՝ իցէ ընթերցեալ ձեր, թէ. Զվէմն զոր անարգեցին շինօղքն, նա եղեւ գլո՛ւխ անկեան. 11՚ի Տեառնէ եղեւ այս. եւ է՝ սքանչելի յաչս մեր։ 12Եւ խնդրէին զնա ունե՛լ. եւ երկեա՛ն ՚ի ժողովրդենէ անտի, զի գիտացին՝ թէ առ նոսա ասաց զառակն. եւ թողին զնա եւ գնացի՛ն։

13Եւ առաքեն առ նա զոմանս ՚ի փարիսեցւոց անտի՝ եւ ՚ի Հերովդիանոսաց, զի զնա որսասցե՛ն բանիւ։ 14Եւ նոքա եկեալ՝ հարցանէին զնա նենգութեամբ՝ եւ ասէին. Վարդապե՞տ՝, գիտեմք զի ճշմարի՛տ ես, եւ ո՛չ ինչ փոյթ է քեզ զումեքէ. զի ո՛չ հայիս յերեսս մարդկան, այլ ճշմարտութեամբ զճանապարհն Աստուծոյ ուսուցանես. արդ՝ ասա՛ մեզ, արժա՞ն է հարկ տալ կայսեր՝ եթէ ո՛չ. տացո՞ւք՝ թէ ո՛չ տացուք։ 15Եւ Յիսուս գիտա՛ց զկեղծաւորութիւն նոցա, ասէ՛ ցնոսա. Զի՞ փորձէք զիս կե՛ղծաւորք. բերէ՛ք ինձ դահեկան մի զի տեսից։ 16Եւ նոքա բերին. եւ ասէ ցնոսա. Ո՞յր է պատկերս այս՝ կամ գիր։ Եւ նոքա ասեն ցնա. Կայսե՛ր։ 17Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Երթա՛յք տո՛ւք՝ զկայսեր, կայսե՛ր, եւ զԱստուծոյ՝ Աստուծո՛յ։ Եւ զարմացա՛ն ընդ նա։

ԼԸ էդ

18Գա՛ն առ նա սադուկեցիքն որ ասեն՝ թէ չի՛ք յարութիւն. հարցանէին ցնա՝ եւ ասէին. 19Վա՛րդապետ՝ Մովսէս գրեաց մեզ. եթէ ուրուք եղբայր մեռանիցի եւ թողուցո՛ւ կին, եւ որդի ո՛չ թողուցու. զի առցէ եղբայր նորա զկինն նորա, եւ յարուսցէ զաւա՛կ եղբօր իւրում։ * 20Արդ՝ եղբարք ե՛ւթն էին առ մեզ. առաջինն ա՛ռ կին՝ եւ մեռա՛ւ, եւ ո՛չ եթող զաւակ։ 21Եւ երկրո՛րդն առ զնոյն եւ մեռաւ. եւ ոչ նա՛ եթող զաւակ. նոյնպէս եւ երրո՛րդն առ զնոյն. 22եւ եւթնեքեան իսկ. եւ ո՛չ թողին զաւակ. յետ ամենեցուն՝ մեռաւ եւ կինն։ 23Արդ՝ ՚ի յարութեանն յորժամ յառնիցեն, ո՞յր ՚ի նոցանէ լինիցի կինն. զի եւթնեքեան կալան զնա կին։ 24Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Ո՞չ վասն այդորիկ իսկ մոլորեալ էք. զի ո՛չդ գիտէք զԳիրս՝ եւ ո՛չ զզօրութիւն Աստուծոյ։ 25Զի յորժամ ՚ի մեռելոց յարիցեն, ո՛չ արք՝ կանայս առնեն, եւ ո՛չ կանայք՝ արանց լինին. այլ իբրեւ զհրեշտա՛կս իցեն՝ որ յերկինսն են։ 26Այլ վասն յարութեան մեռելոց զի յառնեն, ո՞չ իցէ ընթերցեալ ձեր ՚ի գիրսն Մովսիսի, ՚ի մորենւոջն ո՛րպէս ասա՛ց ցնա Աստուած. Ես եմ ասէ՝ Աստուած Աբրահամու, եւ Աստուած Իսահակայ, եւ Աստուած Յակովբայ։ * 27Եւ ո՛չ է Աստուած մեռելոց՝ այլ կենդանեա՛ց. եւ արդ դուք՝ յո՛յժ մոլորեալ էք։

28Եւ մատուցեալ մի ոմն ՚ի դպրացն՝ լսէ՛ր նոցա մինչ վիճէինն. իբրեւ ետես թէ բարւո՛ք ետ նոցա զպատասխանին, եհա՛րց ցնա՝ եւ ասէ. Ո՞ր պատուիրան է առաջին։ 29Եւ Յիսուս՝ ասէ ցնա. Առաջին քան զամենայն. Լո՛ւր Իսրայէլ՝ Տէր Աստուած մեր՝ Տէր՝ մի՛ է, 30եւ սիրեսցե՛ս զՏէր Աստուած քո յամենայն սրտէ քումմէ, եւ յամենայն անձնէ քումմէ, եւ յամենայն մտաց քոց, եւ յամենայն զօրութենէ քումմէ. ա՛յս է առաջին պատուիրան։ * 31Եւ երկրորդն՝ նմա՛ն սմին. Սիրեսցե՛ս զընկեր քո՝ իբրեւ զանձն քո. մեծ քան զսոսա այլ՝ պատուիրան ո՛չ գոյ։ * 32Եւ ասէ ցնա դպիրն. Բարւո՛ք է վարդապետ. ճշմարտութեամբ ասացեր՝ թէ մի է Աստուած, եւ ո՛չ գոյ այլ՝ բա՛ց ՚ի նմանէ. 33եւ սիրելն զնա՝ յամենայն սրտէ, եւ յամենայն զօրութենէ, եւ յամենայն մտաց. եւ սիրե՛լն զընկերն իբրեւ զանձն, առաւե՛լ է քան զողջակէզս եւ զզոհս։ 34Եւ տեսեալ Յիսուսի թէ իմաստութեամբ ետ զպատասխանին՝ ասէ ցնա. Չե՛ս հեռի յարքայութենէ Աստուծոյ։ Եւ ո՛չ եւս ոք իշխէր ինչ հարցանել զնա։

35Պատասխանի՛ ետ Յիսուս եւ ասէ, մինչ ուսուցանէր ՚ի տաճարին. Զիա՞րդ ասեն դպիրքն, թէ Քրիստոսն որդի Դաւթի է։ 36Եւ ինքն Դաւիթ Հոգւո՛վն Սրբով ասէ. Ասաց Տէր ցՏէր իմ. Նի՛ստ ընդ աջմէ իմմէ՝ մինչեւ եդից զթշնամիս քո պատուանդան ոտից քոց։ * 37Արդ՝ եթէ ինքն իսկ Դաւիթ զնա Տէր կոչէ՝ զիա՞րդ իցէ որդի նորա։ Եւ բազում ժողովուրդ լսէ՛ր նմա քաղցրութեամբ։ 38Եւ ասէ՛ր ուսուցանելով ՚ի վարդապետութեան իւրում. Զգո՛յշ լերուք ՚ի դպրաց անտի՝ որ կամին ՚ի հանդերձս երեւելիս շրջել, զնախողջո՛յնս խնդրել ՚ի հրապարակս, 39եւ զնախաթո՛ռս ՚ի ժողովուրդս, եւ զգահագլուխս յընթրիս։ 40Որ ուտեն զտունս այրեաց, պատճառանօք յերկարեալ զաղօթս, զի աւելի՛ եւս դատաստանս ընկալցին։

41Կա՛յր Յիսուս ընդդէմ գանձանակին, տեսանէր զիա՛րդ ժողովուրդն արկանէր պղինձ ՚ի գանձանակն. եւ բազում մեծատունք՝ արկի՛ն բազում ինչ։ 42Եկն այրի՛ մի՝ եւ արկ երկո՛ւս լումայս, որ է նաքարակի՛տ մի։ 43Եւ կոչեցեալ առ ինքն զաշակերտսն իւր՝ ասէ ցնոսա. Ամէն ասե՛մ ձեզ, զի այրին այն տառապեալ՝ շա՛տ արկ քան զամենեսեան որ արկին ՚ի գանձանակն։ 44Քանզի ամենեքին՝ յաւելորդա՛ց իւրեանց արկին. այլ նա՝ ՚ի չքաւորութենէ իւրմէ՝ զամենայն ինչ զոր ունէր՝ արկ. գոյիւ չափ զկեանս իւր։