1Եւ էր զատիկն եւ բաղարջակե՛րք յետ երկուց աւուրց. խնդրէին քահանայապետքն եւ դպիրք՝ եթէ զիա՞րդ զնա նենգա՛ւ կալեալ սպանանիցեն։ 2Բայց ասէին՝ թէ մի՝ ՚ի տօնի աստ, զի մի՛ խռովութիւն լինիցի ժողովրդեանն։

3Եւ մինչ է՛ր ՚ի Բեթանիա ՚ի տա՛ն Սիմովնի բորոտի բազմեալ, ե՛կն կին մի որ ունէր շիշ իւղոյ նարդեան՝ ազնուի մեծագնոյ, եւ բեկեալ զշիշն՝ եհե՛ղ ՚ի վերայ գլխոյ նորա։ 4Եւ աշակերտքն՝ զչարէին եւ ասէին. Ընդէ՞ր է կորուստ իւղոյդ այդորիկ։ 5Մա՛րթ էր զայդ եւղ վաճառել՝ աւելի՛ քան երեք հարեւր դահեկանի, եւ տալ աղքատաց։ Եւ զայրանայի՛ն նմա յոյժ։ 6Եւ Յիսուս՝ ասէ ցնոսա. Թո՛յլ տուք դմա. զի՞ աշխատ առնէք, զի գործ մի՝ բարի՛ գործեաց դա յիս։ 7Յամենայն ժամ զաղքատս ընդ ձեզ ունիք, եւ յորժամ կամիք՝ կարօ՛ղ էք առնել նոցա բարիս. այլ զիս՝ ո՛չ յամենայն ժամ ընդ ձեզ ունիք։ 8Դա՝ զոր ունէրդ, արա՛ր. յառաջագո՛յն խնգեաց զմարմին իմ ՚ի նշա՛ն պատանաց։ 9Ամէն ասե՛մ ձեզ. ուր եւ քարոզեսցի աւետարանս այս ընդ ամենայն աշխարհ, եւ զոր արար դա՝ խօսեսցի՛ վասն յիշատակի դորին։ 10Եւ Յուդա Սկարիովտացի մի յերկոտասանից անտի, գնա՛ց առ քահանայապետսն՝ զի մատնեսցէ՛ զնա նոցա։ 11Նոքա իբրեւ լուան՝ խնդացի՛ն, եւ խոստացան նմա տա՛լ արծաթ. եւ խնդրէր՝ թէ զիա՞րդ պարապով մատնեսցէ զնա։

12Եւ յառաջնում աւուր բաղարջակերացն՝ յորժամ զզատի՛կն զենուին, ասեն ցնա աշակերտքն. Ո՞ւր կամիս՝ երթիցուք պատրաստեսցուք, զի կերիցես զզատիկն։ 13Եւ առաքէ երկուս յաշակերտաց անտի՝ եւ ասէ ցնոսա. Երթա՛յք ՚ի քաղաքն, եւ իբրեւ մտանիցէք ՚ի քաղաքն՝ պատահեսցէ ձեզ ա՛յր մի, որ սափոր ջրոյ յո՛ւս ունիցի, երթա՛յք զհետ նորա։ 14Եւ յո՛ր տուն մտանիցէ, ասասջի՛ք ցտանուտէրն. Վարդապե՛տ ասէ. Ո՞ւր են իջավա՛նքն, ուր աշակերտօքս ուտիցեմ զզատիկն։ 15Եւ նա ցուցցէ ձեզ վերնատուն մի մեծ՝ զարդարեալ. ա՛նդ պատրաստեսջի՛ք մեզ։ 16Եւ գնացին պատրաստե՛լ աշակերտքն նորա. եկին ՚ի քաղաքն, եւ գտին որպէս ասացն նոցա. եւ պատրաստեցի՛ն զզատիկն։ 17Եւ իբրեւ երեկոյ եղեւ՝ գա՛յ երկոտասանիւքն հանդերձ։

18Եւ իբրեւ բազմեցան՝ եւ դեռ ուտէին, ասէ Յիսուս. Ամէն ասե՛մ ձեզ՝ զի մի ոմն ՚ի ձէնջ՝ մատնելո՛ց է զիս, որ ուտէ՛ իսկ ընդ իս։ 19Եւ նոքա սկսան տրտմել՝ եւ ասե՛լ մի ըստ միոջէ. Միթէ ե՞ս իցեմ, եւ մեւսն՝ Միթէ՝ ե՛ս իցեմ։ 20Նա պատասխանի ետ՝ եւ ասէ ցնոսա. Մի յերկոտասանի՛ց այտի, որ մխեաց ընդ իս ՚ի սկաւառակդ։ 21Այլ Որդի մարդոյ երթա՛յ՝ որպէս եւ գրեալ է վասն նորա. բայց վա՛յ իցէ մարդոյն այնմիկ՝ յոյր ձեռս Որդին մարդոյ մատնեսցի. լա՛ւ էր նմա՝ եթէ չէ՛ր իսկ ծնեալ մա՛րդն այն։ 22Եւ մինչդեռ ուտէին, առեալ Յիսուսի հաց՝ օրհնեա՛ց եւ եբեկ՝ ետ նոցա՝ եւ ասէ. Առէ՛ք՝ ա՛յդ է մարմին իմ։ 23Եւ առեա՛լ բաժակ՝ գոհացաւ ե՛տ նոցա, եւ արբի՛ն ՚ի նմանէ ամենեքեան։ 24Եւ ասէ ցնոսա. Ա՛յս է արիւն իմ նորոյ ուխտի, որ փոխանակ բազմաց հեղու։ 25Ամէն ասե՛մ ձեզ, թէ ո՛չ եւս յաւելից ըմպել ՚ի բերոյ որթոյ, մինչեւ ցօ՛րն ցայն, յորժամ արբից զնա նո՛ր յարքայութեան Աստուծոյ։ 26Եւ գոհացեալ՝ ելին ՚ի լեառն Ձիթենեաց։ 27Եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Ամենեքի՛ն գայթագղելոց էք յինէն յայսմ գիշերի. զի գրեալ է, թէ հարից զհովիւն՝ եւ ոչխարքն ցրուեսցի՛ն։ 28Այլ յետ յարութեան իմոյ՝ յառաջագոյն երթայց քան զձեզ ՚ի Գալիլեա։ 29Պատասխանի ետ Պե՛տրոս՝ եւ ասէ ցնա. Թէպէտ եւ ամենեքեան գայթագղեսցին, այլ ես՝ ո՛չ։ 30Եւ ասէ ցնա Յիսուս. Ամէն ասե՛մ քեզ. թէ դո՛ւ իսկ՝ յայսմ գիշերի մինչչեւ՛ հաւու խօսեալ իցէ՝ երի՛ցս ուրասցես զիս։ 31Իսկ Պե՛տրոս առաւե՛լ եւս պնդէր եւ ասէր. Եթէ մեռանե՛լ եւս հասանիցէ ընդ քեզ, զքեզ ո՛չ ուրացայց։ Նոյնպէս եւ ամենեքեա՛ն ասէին։ 32Գա՛ն ՚ի գեղն՝ որում անուն էր՝ Գեսեմանի. եւ ասէ ցաշակերտսն. Նստարո՛ւք աստ՝ մինչ ես յաղօ՛թս կացից։ 33Եւ առնու ընդ իւր զՊե՛տրոս եւ զՅա՛կովբոս եւ զՅովհա՛ննէս, եւ սկսաւ տխրել՝ եւ հոգալ։ 34Յայնժամ ասէ ցնոսա. Տրտո՛ւմ է անձն իմ մինչեւ ՚ի մահ, մնացէ՛ք աստ՝ եւ արթո՛ւն կացէք։ 35Եւ մատուցեալ սակաւիկ մի յառաջ, անկա՛ւ ՚ի վերայ երեսաց իւրոց յերկիր. եւ կայր յաղօ՛թս, զի եթէ հնա՛ր ինչ է՝ անցցէ ՚ի նմանէ ժամն։ 36Եւ ասէ. Աբբա՛, Հա՛յր, ամենայն ինչ՝ քեզ հնարաւո՛ր է, անցո՛ զբաժակս զայս յինէն. բայց ո՛չ որպէս ես կամիմ՝ այլ որպէս դո՛ւ կամիս։ 37Եւ գայ՝ գտանէ զնոսա զի ննջէի՛ն, եւ ասէ ցՊե՛տրոս. Սիմովն ննջե՞ս. ո՞չ կարացեր ժամ մի արթո՛ւն կալ։ 38Արթո՛ւն կացէք եւ յաղօ՛թս կացէք, զի մի՛ մտջիք ՚ի փորձութիւն. ոգիս յօժա՛ր է՝ բայց մարմինս տկա՛ր։ 39Եւ դարձեալ՝ չոգաւ եկաց յաղօթս, եւ զնո՛յն բանս ասաց։ 40Դարձաւ միւսանգամ անդրէն՝ եւ եգիտ զնոսա ՚ի քո՛ւն. քանզի էին աչք նոցա ծանրացեալ՝ եւ ո՛չ գիտէին թէ զի՞նչ պատասխանի տայցեն նմա։ 41Գա՛յ երրորդ անգամ, եւ ասէ ցնոսա. Ննջեցէ՛ք այսուհետեւ եւ հանգերո՛ւք, զի հասեա՛լ է վախճան. ե՛կն ժամ, եւ ահա մատնի՛ Որդի մարդոյ ՚ի ձեռս մեղաւորաց։ 42Ա՛ւն արիք գնասցո՛ւք. զի ահաւասիկ՝ մերձեցա՛ւ որ մատնելոցն է զիս։ 43Եւ մինչդեռ նա զայն խօսէր, գա՛յ Յուդա Սկարիովտացի՝ մի յերկոտասանի՛ց անտի, եւ ընդ նմա ամբո՛խ սուսերօք եւ բրօք՝ ՚ի քահանայապետիցն եւ ՚ի դպրաց եւ ՚ի ծերոց։ 44Տուեալ էր նշան մատնչին՝ եւ ասէր. Ընդ որում ես համբուրեցից՝ նա՛ է. կալջի՛ք զնա՝ եւ տարջի՛ք զգուշութեամբ։ 45Եւ մատուցեալ վաղվաղակի՝ ասէ՛ ցնա. Ռա՛բբի, ռա՛բբի։ Եւ համբուրեա՛ց զնա։ 46Եւ նոքա արկի՛ն ՚ի նա ձեռս՝ եւ կալան զնա։ 47Եւ մի ոմն յայնցանէ որ զնովաւն կային՝ ձգեաց սուր, եւ եհա՛ր զծառայ քահանայապետին, եւ ՚ի բա՛ց եհան զունկն նորա։ 48Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Իբրեւ ՚ի վերայ աւազակի՛ ելէք սուսերօք եւ բրօք՝ ունել զիս։ 49Հանապազ առ ձեզ էի՝ եւ ուսուցանէի ՚ի տաճարին, եւ ո՛չ կալարուք զիս. այլ զի լցցին գիրք մարգարէիցն։ 50Յայնժամ թողին զնա աշակերտքն ամենեքին՝ եւ փախեան։ 51Եւ ոմն երիտասարդ զհետ երթայր նորա՝ արկեալ զիւրեւ կտա՛ւ մի ՚ի մերկուց. ունէին զնա երիտասարդքն. 52եւ նորա թողեալ զկտաւն՝ փախեա՛ւ մե՛րկ ՚ի նոցանէ։ 53Եւ տարա՛ն զՅիսուս առ քահանայապետն Կայիափա. եւ գային ընդ նմա ամենայն քահանայապետքն՝ եւ դպիրք եւ ծերք։ 54Եւ Պե՛տրոս երթայր ՚ի հեռաստանէ զհետ նորա՝ մինչեւ ՚ի նե՛րքս իսկ ՚ի գաւի՛թ քահանայապետին, եւ նստէ՛ր ընդ սպասաւորսն. եւ ջեռնո՛յր առ լուսովն։ 55Իսկ քահանայապետքն՝ եւ ամենա՛յն ատեանն՝ խնդրէին հակառա՛կ Յիսուսի վկայութիւն ինչ, զի սպանանիցեն զնա. եւ ո՛չ գտանէին։ 56Զի բազո՛ւմ սուտ վկայութիւն վկայէին զնմանէ, եւ նման միմեանց՝ ո՛չ էին վկայութիւնքն։ 57Այլք՝ յարուցեալ վկայէին սո՛ւտ զնմանէ, եւ ասէին. 58թէ մեք լուաք ՚ի դմանէ զի ասէր. Ես քակեցից զտաճա՛րդ զայդ ձեռագործ, եւ զերիս աւուրս շինեցից ա՛յլ առա՛նց ձեռագործի։ 59Սակայն եւ այնպէս՝ չէ՛ր նման վկայութիւնն նոցա։ 60Ապա յարուցեալ քահանայապետն ՚ի մէջ՝ հարցանէր զՅիսուս՝ եւ ասէր. Ո՞չինչ տաս պատասխանի, զի՛նչ դոքա՛ զքէն վկայեն։ 61Եւ նա՝ լո՛ւռ եւ եթ կայր՝ եւ չտա՛յր ինչ պատասխանի։ Դարձեալ քահանայապետն հարցանէր զնա կրկի՛ն անգամ եւ ասէր. Դո՞ւ ես Քրիստոս Որդի Աստուծոյ օրհնելոյն։ 62Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնա. Դո՛ւ ասացեր թէ ես եմ. բայց տեսանիցէք զՈրդի մարդոյ նստեալ ընդ աջմէ Զօրութեան, եւ եկեա՛լ ընդ ամպս երկնից։ * 63Եւ քահանայապետն պատառեա՛ց վաղվաղակի զպատմուճանս իւր՝ եւ ասէ. Զի՞նչ եւս պիտոյ են մեզ վկայք, 64ահա՛՝ լուայք ամենեքին զհայհոյութիւն ՚ի բերանո՛յ դորա, զիա՞րդ թուի ձեզ։ Եւ ամենեքեան դատապարտեցին զնա՝ թէ մահապա՛րտ է։ 65Եւ ոմանք՝ սկսան թքանե՛լ ընդ երեսս նորա. ձո՛րձ զգլխով արկանել՝ կռփել եւ ասել. Մարգարեա՛ց մեզ Քրիստոսդ՝ ո՞վ է այն որ եհարն զքեզ։ Եւ սպասաւորքն ապտա՛կս հանէին նմա։ 66Եւ Պե՛տրոս մինչդեռ էր ՚ի խոնարհ ՚ի գաւթին, գա՛յ աղախին մի քահանայապետին, 67եւ տեսանէ զնա զի ջեռնոյր. հայեցա՛ւ ընդ նա՝ եւ ասէ. Եւ դո՛ւ ընդ Յիսուսի Նազովրեցւոյ էիր։

68Նա՝ ուրացա՛ւ եւ ասէ. Ո՛չ ճանաչեմ, եւ ո՛չ գիտեմ զի՛նչ դո՛ւդ ասես։ Եւ իբրեւ ե՛լ յարտաքին գաւիթն, եւ հա՛ւ խօսեցաւ։ 69Դարձեալ ետես զնա աղախինն, եւ սկսաւ ասել ցայնոսիկ որ շուրջն կային, թէ եւ սա՛ ՚ի նոցանէ է։ 70Եւ նա դարձեալ ուրացա՛ւ։ Եւ յետ սակաւ միոյ՝ դարձեալ որ շուրջն կային ասե՛ն ցՊե՛տրոս. Արդարեւ եւ դո՛ւ ՚ի նոցանէ՛ ես, քանզի Գալիլեացի՛ ես, եւ խօսքդ իսկ քո նմա՛ն են։ 71Եւ սկսաւ նզովել՝ երդնուլ եւ ասել, թէ ո՛չ գիտեմ զայրն՝ զորմէ դուքդ ասէք։ 72Եւ նոյն ժամայն կրկին հա՛ւ խօսեցաւ։ Եւ յիշեաց Պե՛տրոս զբանն՝ զոր ասաց ցնա Յիսուս, թէ չեւ՛ իցէ հաւու երիցս խօսեալ՝ զի դու երիցս ուրասցես զիս, եւ սկսաւ լա՛լ։