1Եւ վաղվաղակի ընդ առաւօտն խորհուրդ արարեալ քահանայապետիցն՝ հանդերձ ծերո՛վքն եւ դպրօք՝ եւ ամենայն ատեանն կապեցի՛ն զՅիսուս՝ եւ տարան մատնեցի՛ն Պիղատոսի։ 2Եւ հա՛րց զնա Պեղատոս՝ եւ ասէ. Դո՞ւ ես թագաւորն Հրէից։ Նա՝ պատասխանի՛ ետ նմա եւ ասէ. Դո՛ւ ասես։ 3Եւ չարախօսէին զնմանէ յոյժ քահանայապետքն. եւ նա՝ ո՛չինչ տայր պատասխանի։ 4Իսկ Պեղատոս դարձեալ հարցանէ՛ր զնա. Ո՞չինչ տաս պատասխանի, տե՛ս քանի ամբաստանեն զքէն։ 5Եւ Յիսուս այնուհետեւ՝ ո՛չինչ ետ պատասխանի, մինչեւ զարմանա՛լ յոյժ Պիղատոսի։ 6Բայց ըստ տօնի՝ արձակէ՛ր նոցա զմի ոք զկապեալ, զոր ինքեա՛նք խնդրէին։ 7Եւ էր՝ որում անուն էր Բարա՛բբա՝ կապեալ ընդ խռովիչսն, որոց ՚ի խռովելն՝ ա՛յր մի սպանեալ էր։ 8՚Ի ձայն բարձր սկսաւ աղաղակե՛լ ամբոխն՝ եւ խնդրե՛լ որպէս սովո՛ր էր, զի արձակեսցէ նոցա զԲարա՛բբայն։ 9Պատասխանի ետ Պեղատոս եւ ասէ ցնոսա. Կամի՞ք զի արձակեցից ձեզ զարքայն Հրէից։ 10Քանզի գիտէր՝ թէ առ նախանձո՛ւ մատնեցին զնա քահանայապետքն։ 11Որք՝ եւ զամբո՛խն հաւանեցուցին՝ զի արձակեսցէ նոցա զԲարա՛բբայն։ 12Դարձեալ պատասխանի ետ Պեղատոս՝ եւ ասէ ցնոսա. Իսկ՝ զի՞նչ կամիք թէ արարից զարքայն Հրէից։ 13Եւ նոքա դարձեա՛լ աղաղակէին՝ յուզեալք ՚ի քահանայապետիցն. ՚Ի խա՛չ հան զդա։ 14Ասէ ցնոսա Պեղատոս. Զի՞նչ ինչ չար արարեալ իցէ դորա։ Եւ նոքա առաւե՛լ եւս աղաղակէին եւ ասէին. ՚Ի խա՛չ հան զդա։ 15Իսկ Պեղատոս՝ իբրեւ զմիտս կամեցաւ հաճե՛լ զամբոխին, արձակեաց նոցա զԲարաբբայն. եւ զՅիսուս գա՛ն հարեալ՝ ետ ՚ի ձեռս զի ՚ի խա՛չ ելանիցէ։ 16Եւ զինուորքն տարա՛ն զնա ՚ի ներքս ՚ի գաւիթն՝ ուր հրապարակն էր. եւ կոչեն միանգամայն զամենայն զգունդն. 17եւ զգեցուցանեն նմա քղամիդ կարմի՛ր եւ ծիրանիս, եւ եդին ՚ի գլուխ նորա պսակ արարեալ ՚ի փշոց։ 18Եւ սկսան ողջոյն տալ նմա՝ եւ ասել. Ո՛ղջ եր արքայդ Հրէից։ 19Եւ ծեծէի՛ն զգլուխն եղեգամբ, եւ թքանէին ընդ երեսս, եւ ՚ի ծունր իջեալ երկի՛ր պագանէին նմա։ 20Եւ իբրեւ կատակեցին զնա, մերկացուցին զքղամիդն եւ զծիրանիս, եւ զգեցուցին նմա զի՛ւր հանդերձ. եւ ածին արտաքս զի ՚ի խա՛չ հանցեն զնա։ 21Եւ ունէին պահակ զՍի՛մովն Կիւրենացի՝ որ ընդ ա՛յն անցանէր եկեալ յագարակէ. զհայրն Աղէքսանդրի եւ Ռուփայ, զի բարձցէ՛ զխաչափայտն նորա։ 22Եւ ածեն զնա ՚ի Գողգոթա տեղի մի, որ թարգմանի՝ Տեղի՛ կառափելոյ։ 23Եւ տային նմա գինի զըմռսեալ, եւ նա ո՛չ առ. եւ հանեն զնա ՚ի խաչ։ 24Եւ բաժանեցին զհանդերձս նորա, արկեալ վիճակս ՚ի վերայ՝ թէ ո՛ զինչ առնուցու։ 25Է՛ր ժամ՝ երրո՛րդ, եւ հանին զնա ՚ի խաչ։ 26Եւ էր գիր վնասու նորա գրեալ, թէ թագաւո՛ր է Հրէից։ 27Եւ ընդ նմա հանին ՚ի խաչ երկուս աւազակս, մի ընդ աջմէ՛ եւ մի ընդ ահեկէ նորա։ 28Եւ լցա՛ւ գիրն որ ասէ, թէ ընդ անօրէնս համարեցաւ։ 29Եւ որք անցանէինն հայհոյէին զնա՝ շարժեալ զգլուխս իւրեանց, եւ ասէին. Վա՛հ, որ քակէիր զտաճարն՝ եւ զերիս աւուրս շինէին. 30ապրեցո՛ զանձն քո՝ եւ է՛ջ ՚ի խաչէդ։ 31Նոյնպէս եւ քահանայապետիցն ա՛յպն արարեալ՝ ընդ միմեանս հանդերձ դպրօքն՝ եւ ասէին. Զայլս ապրեցոյց՝ զանձն ո՛չ կարասցէ ապրեցուցանել. 32Քրիստոսդ արքա՛յդ Իսրայէլի. իջցէ՛ այժմ ՚ի խաչէ՛ այտի, զի տեսցուք եւ հաւատասցուք դմա։ Եւ որ ընդ նմա ՚ի խաչն ելեալ էին՝ նախատէի՛ն զնա։ 33Եւ իբրեւ վե՛ց ժամ եղեւ՝ խաւա՛ր կալաւ զամենայն երկիր մինչեւ ցինն ժամն։ 34Եւ յիններորդ ժամուն աղաղակեա՛ց Յիսուս ՚ի ձայն մեծ՝ եւ ասէ. Ե՛ղի՝ Ե՛ղի՝ ղա՛մա սաբաքթանի. որ թարգմանի՝ Աստուա՛ծ իմ, Աստուա՛ծ իմ, ընդէ՞ր թողեր զիս։ * 35Եւ ոմանք ՚ի նոցանէ՝ որ շուրջն կային զնովաւ՝ իբրեւ լուան, ասէին՝ թէ զԵղիա՛ կարդայ։ 36Եւ ընթացեալ մի ոմն՝ ելի՛ց սպունգ մի քացախով, եւ հարեալ յեղեգան՝ տայր ըմպե՛լ նմա, եւ ասէ. Թո՛յլ տուր, տեսցուք՝ գա՞յ Եղիա իջուցանել զդա։ 37Եւ Յիսուս արձակեաց ձայն մեծ՝ եւ եհա՛ն զոգի։ 38Եւ վարագոյր տաճարին պատառեցա՛ւ յերկուս՝ ՚ի վերուստ մինչեւ ՚ի խոնարհ։ 39Եւ տեսեալ հարիւրապետին որ կա՛յր անդ՝ թէ աղաղակեաց եւ եհան զոգի, եւ ասէ. Արդարեւ՝ այրս այս Որդի՛ Աստուծոյ էր։ 40Եին եւ կանայք որ հայէին ՚ի հեռաստանէ. յորս էր Մարիամ Մագդաղենացի, եւ Մարիամ Յակովբու փոքրկան եւ Յովսեա՛յ մայրն, եւ Սողովմէ. 41որք յորժամ էրն ՚ի Գալիլեա՝ զհե՛տ շրջէին նորա, եւ պաշտէին զնա. եւ ա՛յլ բազում կանայք՝ որք ընդ նմա՛ իսկ եկեալ էին յԵրուսաղէմ։

42Եւ իբրեւ երեկոյ եղեւ, քանզի ուրբաթ էր՝ որ շաբա՛թն մտանէր, 43եկեալ Յովսէփ որ յԱրիմաթեա՛յն էր. այր պարկեշտ, նախարա՛ր, որ եւ ինքն իսկ ա՛կն ունէր արքայութեան Աստուծոյ. համարձակեցաւ եմո՛ւտ առ Պեղատոս, եւ խնդրեա՛ց զմարմինն Յիսուսի։ 44Եւ Պեղատոս զարմացա՛ւ, թէ այնչափ վաղ մեռաւ. եւ կոչեցեալ առ ինքն զհարիւրապետն, եհարց զնա եւ ասէ, թէ արդարեւ՝ ա՛յնչափ վա՞ղ մեռաւ։ 45Եւ իբրեւ ստուգեաց ՚ի հարիւրապետէ անտի, շնորհեա՛ց զմարմինն Յովսեփայ։ 46Եւ Յովսէփ գնեա՛ց կտաւ, եւ իջուցեալ զնա՝ պատեաց կտաւովն, եւ ե՛դ ՚ի գերեզմանի՝ զոր էր փորեալ ՚ի վիմէ. եւ թաւալեցոյց վէմ մի դո՛ւռն գերեզմանին։ 47Իսկ Մարիամ Մագդաղենացի, եւ Մարիամ Յակովբա՛յ եւ Յովսեայ՝ տեսի՛ն զտեղին ուր եդաւ։