1Եւ մտեալ դարձեալ ՚ի Կափառնաում, յետ աւուրց 2լո՛ւ եղեւ եթէ ՚ի տա՛ն է. եւ ժողովեցա՛ն բազումք՝ մինչեւ տեղի եւս ո՛չ լինել՝ եւ ո՛չ առ դրանն. եւ խօսէ՛ր նոցա զբանն։

3Եւ գային առ նա՝ բերէին անդամալոյծ մի բարձեա՛լ ՚ի չորից։ 4Եւ իբրեւ ո՛չ կարէին մերձենալ առ նա՝ յամբոխէ անտի, քակեցին զյարկն ուր էր Յիսուս, եւ բացեալ զառաստաղն՝ իջուցի՛ն զմահիճսն յորում կայր անդամալոյծն։ 5Եւ տեսեալ Յիսուսի զհաւատս նոցա, ասէ ցանդամալոյծն. Ո՛րդեակ՝ թողեա՛լ լիցին քեզ մեղք քո։ 6Եւ էին ոմանք ՚ի դպրաց անտի որ ա՛նդ նստէին. եւ խորհէին ՚ի սիրտս իւրեանց. 7Զի՞նչ է այս՝ որ խօսի սա զհայհոյութիւնս. ո՞վ կարէ թողուլ զմեղս, եթէ ոչ՝ մի՛ Աստուած։ 8Եւ գիտա՛ց Յիսուս յոգի իւր՝ թէ այնպէս խորհին ՚ի սիրտս իւրեանց, եւ ասէ. Զի՞ խորհիք զայդ ՚ի սիրտս ձեր։ 9Զի՞նչ դիւրին է ասել ցանդամալոյծն. Թողեալ լիցին քեզ մեղք քո, եթէ ասել. Արի՛ առ զմահիճս քո եւ ե՛րթ ՚ի տուն քո։ 10Այլ զի գիտասջիք եթէ իշխանութիւն ունի Որդի մարդոյ ՚ի վերայ երկրի՝ թողո՛ւլ զմեղս։ Ասէ ցանդամալոյծն. 11Քե՛զ ասեմ. Արի՛ առ զմահիճս քո՝ եւ ե՛րթ ՚ի տուն քո։ 12Եւ յարեա՛ւ. եւ վաղվաղակի առեալ զմահիճսն, ե՛լ առաջի ամենեցուն. մինչեւ զարմանա՛լ ամենեցուն՝ եւ փառաւո՛ր առնել զԱստուած՝ եւ ասել, թէ այսպիսի ինչ երբէք՝ ո՛չ տեսաք։ 13Եւ ե՛լ դարձեալ ՚ի ծովեզրն, եւ ամենայն ժողովուրդն գա՛յր առ նա. եւ ուսուցանէ՛ր զնոսա։

14Եւ մինչդեռ անցանէր, ետես զՂեւի՛ Ալփեայ՝ զի նստէ՛ր ՚ի մաքսաւորութեան. եւ ասէ ցնա. Ե՛կ զկնի իմ։ Եւ յարուցեալ՝ գնա՛ց զկնի նորա։ 15Եւ եղեւ ՚ի բազմելն նորա ՚ի տան նորա, եւ բազում մաքսաւո՛րք եւ մեղաւորք բազմեա՛լ էին ընդ Յիսուսի՝ եւ ընդ աշակերտսն նորա. քանզի էին բազումք՝ որ երթային զհետ նորա։ 16Իսկ դպիրքն եւ փարիսեցիք իբրեւ տեսին՝ թէ ուտէ ընդ մաքսաւորս եւ ընդ մեղաւորս, ասեն ցաշակերտսն նորա. Զի՞ է՝ զի ընդ մեղաւո՛րս եւ ընդ մաքսաւո՛րս ուտէք եւ ըմպէք։ 17Իբրեւ լուաւ Յիսուս՝ ասէ՛ ցնոսա. Ո՛չ ինչ է պիտոյ բժիշկ ողջոց, այլ հիւանդա՛ց եւ ո՛չ եկի կոչել զարդարս՝ այլ զմեղաւո՛րս։ 18Եւ էին աշակերտքն Յովհաննու եւ փարիսեցիքն ՚ի պա՛հս. գա՛ն եւ ասեն ցնա. Ընդէ՞ր աշակերտքն Յովհաննու՝ եւ փարիսեցիքն պահեն, եւ քո՛ աշակերտքդ ո՛չ պահեն։ 19Եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Մի եթէ մա՞րթ ինչ իցէ որդւոց առագաստի՝ մինչ ընդ նոսա՛ իցէ փեսայն՝ պահե՞լ. ցորքան ընդ իւրեա՛նս ունիցին զփեսայն, ո՛չ է մա՛րթ պահել։ 20Այլ եկեսցե՛ն աւուրք՝ յորժամ վերասցի ՚ի նոցանէ փեսայն, եւ ապա՛ պահեսցեն յաւո՛ւրն յայնմիկ։ 21Ո՛չ ոք կապերտ նո՛ր անթա՛փ արկանէ ՚ի վերայ հնացեալ ձորձոյ. ապա թէ ոչ՝ առնո՛ւ լրութեամբն իւրով նորն ՚ի հնոյ անտի, եւ չա՛ր եւս պատառումն լինի։ 22Եւ ո՛չ ոք արկանէ գինի նոր՝ ՚ի տիկս հինս. ապա թէ ոչ՝ պայթուցանէ՛ գինին զտիկսն, գինի հեղու, եւ տիկքն կորնչի՛ն. այլ գինի նոր՝ ՚ի տիկս նո՛րս արկանելի է։ 23Եւ եղեւ նմա ՚ի շաբաթու անցանե՛լ ընդ արտորայս. եւ աշակերտքն ՚ի գնալն իւրեանց սկսան հա՛սկ կորզել եւ ուտե՛լ։ 24Եւ փարիսեցիքն՝ ասեն ցնա. Տե՛ս՝ զինչ գործեն աշակե՛րտքն քո ՚ի շաբաթուս զոր չէ՛ արժան։ 25Եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Ո՞չ երբէք իցէ ընթերցեալ ձեր՝ զոր արա՛րն Դաւիթ, յորժամ պիտոյն եղեւ, եւ քաղցեաւ՝ նա եւ որ ընդ նմայն էին։ 26Զիա՞րդ եմուտ ՚ի տունն Աստուծոյ առ Աբիաթարա՛ւ քահանայապետիւ, եւ զհացսն զառաջաւորութեան եկեր՝ եւ ե՛տ եւ այնոցիկ որ ընդ նմայն էին. զոր ո՛չ էր օրէն ուտել, բայց միայն քահանայիցն։ 27Եւ ասէ ցնոսա. Շաբաթ՝ վասն մարդո՛յ եղեւ, եւ ո՛չ եթէ մարդ վասն շաբաթու, 28ապա ուրեմն՝ տէ՛ր է Որդի մարդոյ՝ եւ շաբաթու։