1Եւ եմո՛ւտ միւսանգամ ՚ի ժողովուրդն. եւ է՛ր անդ ա՛յր մի՝ որոյ ձեռն իւր գօսացեա՛լ էր։ 2Եւ սպասէին նմա՝ եթէ բժշկեսցէ՛ զնա ՚ի շաբաթուն. զի չարախօսեսցե՛ն զնմանէ։ 3Եւ ասէ ցայրն՝ որոյ ձեռնն գօսացեալ էր. Արի ա՛նց ՚ի մէջ։ 4Եւ ասէ ցնոսա. Զի՞նչ արժան է ՚ի շաբաթու, բարի՞ ինչ գործել՝ եթէ չա՛ր առնել, ոգի մի ապրեցուցանե՛լ՝ եթէ կորուսանել։ Եւ նոքա լռեցի՛ն։ 5Եւ հայեցեալ Յիսուսի զնոքօք լի՛ ցասմամբ, տրտմեալ վասն կուրութեան սրտից նոցա, ասէ ցայրն. Ձըգեա՛ զձեռն քո։ Եւ նա ձըգեաց, եւ ողջացա՛ւ ձեռն նորա։ 6Եւ ելեալ արտաքս վաղվաղակի փարիսեցիքն Հերովդիանոսօքն հանդերձ, խորհուրդ առնէին վասն նորա՝ թէ զիա՞րդ կորուսցեն զնա։ 7Իսկ Յիսուս աշակերտօքն իւրովք գնա՛ց ՚ի ծովեզրն։ Եւ բազում ժողովուրդ ՚ի Գալիլեացւոց երթային զհետ նորա. եւ ՚ի Հրէաստանէ, 8եւ յԵրուսաղեմէ, եւ յայնկոյս Յորդանանու, եւ որք ՚ի Տիւրոսէ եւ ՚ի Սիդովնէ. բազում ժողովուրդ իբրեւ լսէի՛ն որչափ ինչ առնէր, գայի՛ն առ նա։ 9Եւ ասէ ցաշակերտսն իւր, զի նաւա՛կ մի պատրաստական կայցէ նմա վասն ամբոխին՝ զի մի՛ նեղեսցեն զնա։ 10Քանզի զբազո՛ւմս բժշկեաց. մինչ գալ խռնել զնովաւ՝ զի մերձեսցին առ նա, որք ունէին ա՛խտս ինչ։ 11Եւ այսք պիղծք յորժամ տեսանէին զնա, անկանէին առաջի նորա, աղաղակէի՛ն եւ ասէին. 12թէ դո՛ւ ես Որդի Աստուծոյ։ Եւ նա՝ յո՛յժ սաստէր նոցա, զի մի՛ յայտնի առնիցեն զնա։

13Ելանէ՛ ՚ի լեառն՝ եւ կոչէ՛ առ ինքն զորս ի՛նքն կամեցաւ. եւ չոգա՛ն առ նա։ 14Եւ արա՛ր երկոտասանս՝ զի իցեն զնովաւ, եւ զի առաքեսցէ՛ զնոսա քարոզել. 15եւ ունել իշխանութիւն բժշկելոյ զցաւս՝ եւ հանելոյ զդեւս։ 16Եւ ե՛դ անուն Սիմովնի՝ Պե՛տրոս. 17եւ Յակովբո՛ւ Զեբեդեայ՝ եւ Յովհաննո՛ւ եղբօրն Յակովբայ՝ ե՛դ նոցա անուանս Բաներեգէ՛ս, որ է՝ Որդի՛ք որոտման, 18եւ զԱնդրէ՛աս, եւ զՓիլի՛պպոս, եւ զԲարթողովմէ՛ոս, եւ զՄատթէ՛ոս զմաքսաւորն, եւ զԹո՛վմաս, եւ զՅակո՛վբոս Ալփեայ, եւ զԹադէ՛ոս, եւ զՍի՛մովն Կաննանացի. 19եւ զՅո՛ւդա Սկարիովտացի, որ եւ մատնեա՛ցն զնա։ 20Գա՛ն ՚ի տուն, եւ գա՛յ միւսանգամ ընդ նոսա ժողովուրդն. մինչ զի եւ հա՛ց եւս՝ ո՛չ ժամանել ուտել նոցա։ 21Եւ իբրեւ լուան որ իւրքն էին՝ ելի՛ն ունե՛լ զնա, զի համարէին թէ մոլեգնեա՛լ իցէ։ 22Եւ դպիրքն՝ որ յԵրուսաղեմէ իջեալ էին, ասէին թէ Բէեղզեբո՛ւղ գոյ ՚ի դմա, եւ իշխանա՛ւ դիւացն հանէ դա զդեւս։ 23Եւ կոչեցեալ զնոսա առ ինքն, առակօ՛ք խօսէր ընդ նոսա. Զիա՞րդ կարէ Սատանայ զՍատանայ հանել. 24եւ արդ՝ եթէ թագաւորութիւն յանձն իւր բաժանեսցի, ո՛չ կարէ կալ թագաւորութիւնն այն։ 25Եւ եթէ տուն յանձն իւր բաժանեսցի, ո՛չ կարէ՛ կալ տունն։ 26Եւ եթէ Սատանայ ՚ի վերայ անձին իւրոյ յարեաւ՝ եւ բաժանեալ իցէ, ո՛չ կարէ կալ. այլ վախճանեա՛լ է։ 27Այլ ո՛չ ոք կարէ զկարասի՛ հզօրի մտեալ ՚ի տուն նորա աւա՛ր հարկանել, եթէ ոչ նախ զհզօրն կապիցէ, եւ ապա՛ զտուն նորա աւա՛ր հարկանիցէ։ 28Ամէն ասե՛մ ձեզ, զի ամենայն թողցի՛ որդւոց մարդկան մեղք՝ եւ հայհոյութիւնք՝ ո՛րչափ եւ հայհոյեսցեն, 29բայց որ հայհոյեսցէ զՀոգին Սուրբ, ո՛չ ունիցի թողութիւն յաւիտեան, այլ պարտապա՛ն լիցի յաւիտենիցն մեղաց։ 30Զի ասէին՝ թէ ա՛յս պիղծ գոյ ՚ի նմա։ 31Գա՛ն եղբարքն եւ մայր նորա, եւ արտաքոյ կացեալ՝ յղեցին եւ կոչէի՛ն զնա։ 32Եւ անդ ժողովուրդն շուրջ զնովաւ նստէր. եւ իբրեւ ասացին ցնա. Ահաւասիկ մայր քո եւ եղբարք քո՝ կա՛ն արտաքոյ, եւ խնդրեն զքեզ։ 33Պատասխանի ետ նոցա եւ ասէ. Ո՞վ է իմ մայր՝ կամ եղբարք։ 34Հայեցաւ շուրջ զիւրեւ զաշակերտսն զի նստէին, եւ ասէ. Ահա՛ւասիկ մայր իմ, եւ եղբարք իմ. 35զի որ առնէ զկամս Աստուծոյ, նա՛ է իմ եղբայր՝ եւ քո՛յր եւ մայր։