1Դարձեալ սկսաւ ուսուցանել առ ծովեզերբն. եւ խռնեցա՛ն զնովաւ ժողովուրդք բազումք, մինչեւ ՚ի նա՛ւ մտանել նմա, եւ նստե՛լ ՚ի ծովուն. եւ ամենայն ժողովուրդքն զծովեզերբն՝ զցամա՛քն ունէին։ 2Եւ ուսուցանէր զնոսա առակօք բազո՛ւմ ինչ։ Եւ ասէր նոցա ՚ի վարդապետութեան իւրում. 3Լսէ՛ք ահաւասիկ ել սերմանօղ սերմանե՛լ։ 4Եւ եղեւ ՚ի սերմանելն, ոմն անկաւ առ ճանապարհաւ, եւ եկն թռչուն եւ եկե՛ր զնա։ 5Եւ այլն անկաւ յապառաժի՝ ուր ո՛չ գոյր հող բազում. եւ վաղվաղակի՛ բուսաւ. քանզի ո՛չ գոյր հիւթ երկրին, 6եւ յորժամ ծագեաց արեւ՝ ջեռա՛ւ, եւ զի ո՛չ գոյին արմատք՝ ցամաքեցա՛ւ։ 7Եւ այլն անկաւ ՚ի մէ՛ջ փշոց. ելին փուշքն եւ հեղձուցի՛ն զնա, եւ պտուղ ո՛չ ետ։ 8Եւ այլն անկաւ յերկիր բարւոք. եւ ելեալ աճեցեալ տայր պտո՛ւղ, եւ բերէր ընդ միոյ՝ երեսուն, եւ ընդ միոյ՝ վաթսուն, եւ ընդ միոյ՝ հարեւր։ 9Եւ ասէր. Որ ունիցի ականջս լսելոյ՝ լուիցէ։ 10Եւ իբրեւ եղեւ առանձինն, հարցին ցնա որ զնովաւն էին աշակերտօքն հանդերձ՝ զառակսն։ 11Եւ ասէ ցնոսա. Ձեզ տուեալ է գիտե՛լ զխորհուրդս արքայութեան Աստուծոյ. բայց նոցա որ արտաքինքն են՝ ամենայն ինչ առակօք լինի. 12զի տեսանելով տեսցեն՝ եւ մի՛ տեսցեն, եւ լսելով լուիցեն՝ եւ մի՛ իմասցին. զի մի՛ երբէք դարձցին՝ եւ թողցի նոցա։ * 13Եւ ասէ ցնոսա. Ո՛չ գիտէք զառակս զայս, եւ զիա՞րդ զամենայն առակսն գիտիցէք։ 14Որ սերմանէն՝ զբա՛նն սերմանէ։ 15Եւ նոքա են որ առ ճանապարհաւն, ուր բա՛նն սերմանի. եւ յորժամ լսեն զնա, գայ Սատանայ՝ եւ հանէ՛ զբանն սերմանեալ ՚ի սիրտս նոցա։ 16Եւ նոքա են որ յապառաժին սերմանեցան. որք յորժամ լսիցեն զբանն, վաղվաղակի խնդութեամբ ընդունին. 17եւ զի ո՛չ ունին արմատս յանձինս, այլ առ ժամանա՛կ մի են. ապա ՚ի հասանել նեղութեան կամ հալածման վասն բանին, վաղվաղակի՛ գայթագղին։ 18Իսկ որ ՚ի մէջ փշոցն սերմանեցան, նոքա են՝ որ իբրեւ զբանն լսեն, 19եւ հոգք աշխարհիս, եւ պատրանք մեծութեան մտանեն եւ հեղձուցանեն զբանն՝ եւ անպտո՛ւղ լինի։ 20Եւ նոքա են որ յերկիրն բարւոք սերմանեցան, որք լսեն զբանն՝ եւ ընդունի՛ն, եւ տան պտո՛ւղ, ընդ միոյ՝ երեսո՛ւն, եւ ընդ միոյ՝ վաթսո՛ւն, եւ ընդ միոյ՝ հարե՛ւր։ 21Եւ ասէ ցնոսա. Մի եթէ՝ գա՛յ ճրագ զի ընդ գրուանաւ դնիցի, կամ ընդ մահճօք. ոչ ապաքէն ՚ի վերայ աշտանակի դնիցի։ 22Զի՝ չէ՛ ինչ ՚ի ծածուկ, որ թէ ո՛չ յայտնեսցի. եւ ո՛չ եղեւ ինչ գաղտնի, եթէ ո՛չ ՚ի յայտ գայցէ։ 23Եթէ ոք ունիցի ականջս լսելոյ, լուիցէ՛։ 24Եւ ասէ ցնոսա. Տեսէ՛ք զինչ լսէքդ, եւ յաւելցի՛ ձեզ որոց լսէքդ. որով չափով չափէք՝ նովի՛ն չափեսցի՛ ձեզ։ 25Որ ոք ունիցի՛ տացի՛ նմա. եւ որ ո՛չն ունիցի, եւ զոր ունին՝ բարձցի՛ ՚ի նմանէ։ 26Եւ ասէր. Ա՛յսպէս է արքայութիւն Աստուծոյ. որպէս զի այր մի արկանիցէ սերմանիս յերկրի. 27եւ ննջիցէ, եւ յառնիցէ զցա՛յգ եւ զցերեկ. եւ սերմանիքն բուսանիցին եւ աճիցեն. եւ նա ո՛չ գիտէ՝ 28թէ երկիրն ինքնին բերէ զպտուղ. նախ՝ զխո՛տն, եւ ապա՝ զհա՛սկն, եւ ապա՝ ցորեան ատոք ՚ի հասկին։ 29Այլ յորժամ տայցէ զպտուղն, վաղվաղակի առաքի մանգաղ. զի հասեա՛լ են հունձք։ 30Եւ ասէր. Ո՞ւմ նմանեցուսցուք զարքայութիւնն Աստուծոյ, կամ որո՞վ առակաւ՝ առակեսցուք զնա։ 31Որպէս հատն մանանխոյ՝ որ յորժամ սերմանիցի յերկրի, փոքրագո՛յն է քան զամենայն սերմանիս՝ որ են յերկրի, 32եւ յորժամ սերմանիցի, բուսանի եւ լինի մե՛ծ քան զամենայն բանջար եւ արձակէ՛ ոստս մեծամեծս, մինչեւ բաւակա՛ն լինել ընդ հովանեաւ նորա թռչնոց երկնից բնակել։ 33Եւ այնպիսի՛ առակօք խօսէր ընդ նոսա զբանն, որպէս կարօ՛ղ լինէին լսել. 34եւ առանց առակի ո՛չինչ խօսէր ընդ նոսա. բայց առանձինն աշակերտացն իւրոց մեկնէ՛ր զամենայն։

35Եւ ասէ ցնոսա յաւուր յայնմիկ՝ իբրեւ ընդ երեկս լինէր. Եկայք անցցո՛ւք յա՛յն կողմն։ 36Թողուն զժողովուրդն, եւ առնո՛ւն զնա նաւա՛ւն հանդերձ, եւ զա՛յլ եւս նաւսն որ էին ընդ նմա։ 37Եւ լինէր մրրիկ մեծ հողմոյ, եւ զալիսն ՚ի նա՛ւն զեղոյր մինչ գրեթէ լի՛ իսկ լինել. 38եւ ինքն ննջէ՛ր ՚ի խելս նաւին ՚ի վերայ բարձի։ Զարթուցանէին զնա՝ եւ ասէին. Վարդապե՞տ՝ ո՛չինչ է քեզ փոյթ, զի կորնչիմք աւասիկ։ 39Եւ զարթուցեալ սաստեա՛ց հողմոյն, եւ ծովուն՝ ասէ. Դադարեա՛ կարկեա՛ց։ Եւ դադարեաց հողմն, եւ եղեւ խաղաղութիւն մեծ։ 40Եւ ասէ ցնոսա. Ընդէ՞ր այդպէս վատասիրտք էք, չեւ՛ եւս ունիք հաւատս։ Եւ երկեան երկե՛ւղ մեծ, եւ ասէին ցմիեանս. Ո՞ ոք արդեւք իցէ սա, զի եւ հո՛ղմ եւ ծո՛վ հնազանդին սմա։