1Եւ ե՛լ անտի, ե՛կն ՚ի գաւառ իւր. եւ երթայի՛ն զհետ նորա աշակերտքն իւր։ 2Եւ եղեւ ՚ի շաբաթուն՝ սկսաւ ուսուցանե՛լ ՚ի ժողովրդեանն. եւ բազումք իբրեւ լսէին՝ զարմանային ընդ վարդապետութիւն նորա, եւ ասէին. Ուստի՞ է սմա այս, կամ զի՞նչ է իմաստութիւնս որ տուեալ է սմա. զի զօրութիւնք այսպիսի՛ք ՚ի ձեռաց սորա լինիցին։ 3Ո՞չ սա է մանուկ հիւսանն, եւ որդին Մարեմայ, եղբայր Յակովբա՛յ եւ Յովսեա՛յ եւ Յուդայի՛ եւ Սիմովնի. եւ չիցե՞ն քորքն դորա ա՛ստ առ մեզ։ Եւ գայթագղէին ՚ի նա։ 4Եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Ո՛չ է մարգարէ՛ անարգ, բայց եթէ ՚ի գաւառի՛ իւրում, եւ յազգատոհմի, եւ ՚ի տա՛ն իւրում։ 5Եւ ո՛չ կարէր անդ՝ եւ ո՛չ մի ինչ զօրութիւն առնել, բայց սակաւ հիւանդաց ձեռն եդեալ՝ բժշկէ՛ր զնոսա։

ԺԴ դզ

6Եւ զարմանա՛յր վասն անհաւատութեան նոցա։ Եւ շրջէր շուրջ զգաւառօքն, եւ ուսուցանէր։ 7Եւ կոչեա՛ց առ ինքն զերկոտասանսն, եւ սկսաւ առաքե՛լ զնոսա երկուս երկուս. եւ տայր նոցա իշխանութիւն ՚ի վերայ այսոց պղծոց։ 8Եւ պատուիրեաց նոցա՝ զի մի՛ ինչ բարձցեն ՚ի ճանապարհ, բայց միայն գաւազա՛ն. մի՛ պարկ, մի՛ հաց, մի՛ պղինձ ՚ի գօտիս. 9այլ ագանել հողաթա՛փս, եւ. Մի՛ զգենուցուք ասէ՝ երկուս պարեգօտս։ 10Եւ ասէ՛ր ցնոսա. Յոր տուն մտանիցէք, անդէ՛ն օթեվանս կալջի՛ք՝ մինչեւ ելանիցէք անտի։ 11Եւ որ ոչ ընկալցին զձեզ, եւ ո՛չ լուիցեն ձեզ, յորժամ ելանիցէք անտի՝ թօթափեսջի՛ք զփոշի ոտից ձերոց ՚ի վկայութիւն նոցա։ 12Եւ ելեալ քարոզէին՝ զի ապաշխարեսցե՛ն։ 13Եւ դեւ՛ս բազումս հանէին՝ եւ օծանէին իւղով զբազում հիւանդս, եւ բժշկէի՛ն զնոսա։

ԺԵ դէ

14Եւ լուա՛ւ արքայ Հերովդէս. քանզի յայտնի եղեւ անուն նորա. եւ ասէր, թէ Յովհաննէս մկրտիչ յարեա՛ւ ՚ի մեռելոց, եւ վասն ա՛յնորիկ զօրութիւնք լինին նովաւ։ 15Ա՛յլք ասէին՝ թէ Եղիա՛ է. իսկ այլքն՝ թէ մարգարէ՛ է, կամ թէ՝ իբրեւ զմի՛ ՚ի մարգարէից։ 16Իբրեւ լուաւ Հերովդէս, ասէ. Զորոյ՝ ե՛ս զգլուխն հատի զՅովհաննու, սա է՝ նա յարեա՛ւ ՚ի մեռելոց։ 17Զի ինքն Հերովդէս առաքեաց կալաւ զՅովհաննէս, եւ կապեա՛ց զնա եւ ե՛դ ՚ի բանտի, վասն Հերովդիայ կնոջ Փիլիպպոսի եղբօր նորա, քանզի նա՝ կին արար զնա։ 18Քանզի ասէ՛ր Յովհա՛ննէս ցՀերովդէս՝ թէ ո՛չ է օրէն քեզ ունել զկի՛ն եղբօր քոյ։ 19Եւ Հերովդիա ոխացեա՛լ էր ընդ նմա՝ եւ կամէր սպանանե՛լ զնա, եւ ո՛չ կարէր։ 20Զի Հերովդէս՝ երկնչէ՛ր ՚ի Յովհաննէ. քանզի գիտէր զնա այր արդա՛ր եւ սուրբ. եւ սպասէ՛ր նմա. եւ լուեալ ՚ի նմանէ բազում ինչ՝ առնէ՛ր, եւ քաղցրութեամբ՝ լսէր նմա։ 21Իբրեւ օ՛ր մի լինէր պարապոյ, յորժամ ընթրիս տայր Հերովդէս՝ յաւուր ծննդոց իւրոց, նախարարա՛ց իւրոց եւ հազարապետաց եւ մեծամեծա՛ց Գալիլեացւոց. 22եւ ՚ի մտանել դստերն Հերովդիայ՝ եւ ՚ի կաքաւել, հաճո՛յ եղեւ Հերովդի եւ բազմականացն։ Ասէ թագաւորն ցաղջիկն. Խնդրեա՛ յինէն զոր ինչ կամիս, եւ տա՛ց քեզ։ 23Եւ երդուաւ նմա բազում անգամ, թէ զոր ինչ եւ խնդրեսցե՛ս դու յինէն, տա՛ց քեզ՝ մինչեւ ցկէ՛ս թագաւորութեան իմոյ։ 24Նա՝ ելեալ ասէ՛ ցմայր իւր. Զի՞նչ խնդրեցից։ Եւ նա՛ ասէ. Զգլո՛ւխն Յովհաննու մկրտչի։ 25Եւ մտեալ անդրէն փութանակի առ թագաւորն՝ ասէ՛. Կամիմ՝ զի այժմ տացե՛ս ինձ վաղվաղակի ՚ի վերայ սկտեղ զգլուխն Յովհա՛ննու մկրտչի։ 26Եւ տրտմեցա՛ւ յոյժ թագաւորն, այլ վասն երդմանցն՝ եւ կոչնականացն՝ ո՛չ կամեցաւ անարգել զնա. 27եւ առաքեաց վաղվաղակի թագաւորն՝ դահիճ, եւ հրամայեաց բերե՛լ զգլուխն նորա։ Եւ չոգա՛ւ գլխատեաց զնա ՚ի բանտին. 28եւ եբե՛ր զգլուխն նորա սկտեղբ՝ եւ ե՛տ ցաղջիկն. եւ աղջիկն տարաւ՝ ե՛տ մօր իւրում։ 29Իբրեւ լուան աշակերտքն նորա, եկին՝ բարձին զմարմինն՝ եւ եդի՛ն ՚ի գերեզմանի։ 30Ժողովեցան առաքեալքն առ Յիսուս, եւ պատմեցի՛ն նմա զամենայն ինչ զոր արարին եւ զոր ուսուցին։ 31Եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Եկա՛յք դուք առանձինն յանապատ տեղի, եւ հանգիջի՛ք սակա՛ւ մի։ Զի էին բազումք որ երթայի՛ն եւ գային, եւ հա՛ց անգամ՝ չժամանէին ուտել։ 32Եւ գնացի՛ն նաւու յանապատ տեղի առանձինն։ 33Եւ տեսին զնոսա զի երթային, եւ զգացի՛ն բազումք. եւ հետի յամենայն քաղաքաց խո՛ւռն ընթանային անդր, եւ մերձենայի՛ն առ նոսա։ 34Եւ ելեալ ետես ամբոխ բազում, եւ գթացա՛ւ ՚ի նոսա զի էին իբրեւ ոչխարք՝ որոց ո՛չ իցէ հովիւ. եւ սկսաւ ուսուցանե՛լ զնոսա յոյժ։

35Եւ իբրեւ բազում ժա՛մ եղեւ, մատուցեալ աշակերտքն՝ ասէին. Տեղիս՝ անապա՛տ է, մինչդեռ աւուր կայ, 36արձակեա՛ զժողովուրդսդ, զի երթեալ շուրջ յագարակս եւ ՚ի գեղս՝ գնեսցե՛ն իւրեանց զինչ ուտիցեն, զի աստ՝ ինչ ուտել՝ ո՛չ ունին։ 37Նա պատասխանի՛ ետ՝ եւ ասէ ցնոսա. Դո՛ւք տուք դոցա՝ ուտել։ Ասեն ցնա. Երթիցուք գնեսցուք երկերի՛ւր դահեկանի հաց, եւ տացո՛ւք դոցա ուտել։ 38Ասէ ցնոսա. Քանի՞ նկանակ ունիք, երթայք տեսէ՛ք։ Իբրեւ գիտացին, ասեն ցնա. Հի՛նգ. եւ երկո՛ւս ձկունս։ 39Եւ հրամայեաց նոցա բազմե՛լ երախա՛նս երախանս ՚ի վերայ դալա՛ր խոտոյ։ 40Եւ բազմեցան դասք դասք, ուր հարեւր եւ ուր յիսուն։ 41Եւ առեալ զհինգ նկանակն եւ զերկուս ձկունսն, հայեցա՛ւ յերկինս, օրհնեա՛ց, մանրեա՛ց զնկանակսն, եւ ետ ցաշակերտսն զի արկցեն նոցա, եւ զերկուս ձկունսն՝ բաշխեա՛ց ամենեցուն։ 42Կերան՝ եւ յագեցա՛ն. 43եւ բարձին զնշխարսն երկոտասան սակառի՛ լի, եւ ՚ի ձկա՛նց անտի։ 44Եւ էին որք կերանն՝ իբրեւ արք հինգ հազար։ 45Եւ նոյնժամայն ճեպեա՛ց զաշակերտսն մտանե՛լ ՚ի նաւ, եւ յառաջագո՛յն քան զնա երթալ յա՛յնկոյս ՚ի Բեթսայիդա, մինչ ինքն զժողովուրդսն արձակիցէ։ 46Եւ հրաժարեալ ՚ի նոցանէ՝ ե՛լ ՚ի լեառն կալ յաղօ՛թս։

47Եւ իբրեւ երեկոյ եղեւ, է՛ր նաւն ՚ի մէջ ծովուն, եւ ինքն ՚ի ցամաքի՛։ 48Եւ ետես զնոսա հողմակոծեալս ՚ի վարելն, զի էր հողմն ընդդէ՛մ նոցա. եւ զչորրորդ պահու գիշերոյն գա՛յ առ նոսա գնալով ՚ի վերայ ծովուն. եւ կամէր զանց առնել առ նոքօք։ 49Նոքա իբրեւ տեսին զի գնա՛յր ՚ի վերայ ծովուն, համարեցան թէ առաչօ՛ք ինչ լինիցի, եւ զաղաղա՛կ բարձին։ 50Քանզի ամենեքեան տեսին զնա՝ եւ խռովեցան։ Եւ նա՝ անդէն վաղվաղակի խօսեցա՛ւ ընդ նոսա, եւ ասէ. Քաջալերեցարո՛ւք, ե՛ս եմ՝ մի՛ երկնչիք։ 51Եւ ե՛լ ՚ի նաւն առ նոսա, եւ դադարեա՛ց հողմն։ Եւ առաւե՛լ եւս յիմարեալ էին ՚ի միտս իւրեանց, եւ զարմանայի՛ն յոյժ. 52քանզի եւ ՚ի վերայ հացին ո՛չ իմացան զի էր սիրտ նոցա թմբրեալ։ 53Եւ իբրեւ անցին յայնկոյս, եկի՛ն յերկիրն Գեննեսարեթ։ 54Եւ իբրեւ ելին ՚ի նաւէ անտի, իսկ եւ իսկ ծանեա՛ն զնա արք տեղւոյն այնորիկ. 55եւ ընթացեալ ա՛յսր անդր ընդ ամենայն գաւառն, սկսան մահճօ՛ք բերել զհիւանդս, ուր լսէին թէ անդ իցէ։ 56Եւ ուր եւ մտանէր՝ ՚ի գեղս կամ ՚ի քաղաքս կամ յագարակս, ՚ի հրապարակս դնէին զախտաժէտս, եւ աղաչէին զնա՝ զի գոնէ՝ ՚ի քղա՛նցս հանդերձից նորա մերձենայցեն. եւ որք միանգամ մերձեցանն՝ փրկեցա՛ն։