1Եւ յետ վե՛ց աւուր՝ առնո՛ւ ընդ իւր Յիսուս զՊե՛տրոս եւ զՅա՛կովբոս եւ զՅովհա՛ննէս, եւ հանէ զնոսա ՚ի լեառն մի բարձր առանձինն. եւ յայլակե՛րպս եղեւ առաջի նոցա։ 2Եւ ձորձք նորա եղեն փայլո՛ւն սպիտակ յոյժ, որպէս թափիչք երկրի ո՛չ կարեն այնպէս սպիտակացուցանել։ 3Եւ երեւեցա՛ւ նոցա Եղիա Մովսիսի՛ւ հանդերձ, եւ խօսէին ընդ Յիսուսի։ 4Պատասխանի ետ Պե՛տրոս՝ եւ ասէ ցՅիսուս. Ռա՛բբի՝ բարւո՛ք է մեզ աստ լինել. եւ արասցուք՝ երի՛ս տաղաւարս՝ մի՝ քե՛զ, եւ մի՝ Մովսիսի՛, եւ մի՝ Եղիայի՛. 5քանզի ո՛չ գիտէր զինչ խօսէր, զի զարհուրեա՛լ էին։ 6Եւ եղեւ ամպ մի՝ հովանի՛ ՚ի վերայ նոցա. ձա՛յն եղեւ յամպոյ անտի՝ եւ ասէ. Դա՛ է Որդի իմ սիրելի՝ դմա՛ լուարուք։ 7Եւ յանկարծակի հայեցեալ ա՛յսր ա՛նդր, ո՛չ եւս զոք ուրեք տեսին, բայց միայն՝ զՅիսուս ընդ իւրեանս։ 8Եւ մինչդեռ իջանէին ՚ի լեռնէ անտի, պատուիրեա՛ց նոցա զի մի՛ ումեք պատմեսցեն զոր տեսինն, բայց յորժամ Որդի մարդոյ ՚ի մեռելո՛ց յարիցէ։ 9Եւ նոքա զբանն ՚ի մտի՛ ունէին. եւ խնդրէին ընդ միմեանս՝ թէ զի՞նչ իցէ ՚ի մեռելո՛ցն յառնել։ 10Հարցին ցնա եւ ասեն. Զի՞նչ է այն զոր դպիրքն ասեն՝ եթէ նախ Եղիայի պա՛րտ է գալ։ 11Նա՝ պատասխանի ետ նոցա եւ ասէ. Եղիա նախ եկեալ՝ յարդարեսցէ՛ զամենայն. իսկ զիա՞րդ գրեալ է զՈրդւոյ մարդոյ, զի բազում ինչ չարչարեսցի եւ անգոսնեսցի։ 12Այլ ես՝ ասե՛մ ձեզ, եթէ Եղիա եկն, եւ արարի՛ն ընդ նա զինչ եւ կամեցան. որպէս եւ գրեա՛լ է վասն նորա։ 13Եւ եկեալ առ աշակերտսն, տեսին ամբո՛խ շուրջ զնոքօք, եւ զդպիրսն՝ զի վիճէին ընդ նոսա։ 14Եւ վաղվաղակի ամենայն ժողովուրդն իբրեւ տեսին զնա՝ զարմացա՛ն, եւ ընդ առաջ ընթացեալ ողջո՛յն տային նմա։ 15Եւ եհարց ցնոսա թէ զի՞նչ վիճէիք ընդ նոսա։

16Պատասխանի ետ մի ոմն ՚ի ժողովրդենէն՝ եւ ասէ. Վա՛րդապետ՝ ածի՛ զորդի իմ առ քեզ, զոր ունի ա՛յս համր. 17եւ ուր հասանէ՝ զարկուցանէ՛ զնա, եւ փրփրէ՛, եւ կրճտէ զատամունս իւր՝ եւ ցամաքի. եւ ասացի ցաշակերտսն քո զի հանցեն, եւ ո՛չ կարացին հանել զնա։ 18Պատասխանի՛ ետ նոցա եւ ասէ. Ո՛վ ա՛զգ անհաւատ՝ մինչեւ յե՞րբ իցեմ ընդ ձեզ, մինչեւ ցե՛րբ անսայցեմ ձեզ. ածէ՛ք զնա առ իս։ 19Եւ ածին զնա առ նա. իբրեւ ետես զնա ա՛յսն, վաղվաղակի շարժլեա՛ց զնա, եւ անկեալ յերկիր թաւալէ՛ր եւ փրփրեայր։ 20Եհա՛րց ցհայր նորա եւ ասէ. Քանի՞ ժամանակք են՝ յորմէհետէ այդ եղեւ դմա։ Եւ նա ասէ. ՚Ի մանկութենէ. 21բազում անգամ ՚ի հո՛ւր արկանէ եւ ՚ի ջուր՝ զի կորուսցէ զդա. արդ՝ եթէ կարօ՛ղ ինչ ես, օգնեա՛ մեզ Տէր՝ գթացեալ ՚ի վերայ մեր։ 22Եւ Յիսուս ասէ ցնա. Ասացեր՝ եթէ կարօղ ես. ամենայն ինչ՝ հնարաւո՛ր է այնմ որ հաւատայն։ 23Եւ վաղվաղակի աղաղակեա՛ց հայր մանկանն՝ եւ ասէ. Հաւատա՛մ, օգնեա՛ անհաւատութեանս իմում։ 24Իբրեւ ետես Յիսուս՝ եթէ կուտի՛ ժողովուրդն ՚ի վերայ, սաստեա՛ց այսո՛յն պղծոյ՝ եւ ասէ. Հա՛մրդ՝ եւ խո՛ւլ այս՝ ե՛ս տամ քեզ հրաման, ե՛լ ՚ի դմանէ, եւ այլ եւս՝ մի՛ մտանիցես ՚ի դա։ 25Եւ աղաղակեաց՝ եւ յո՛յժ լլկեաց զնա՝ եւ ե՛լ. եւ եղեւ պատանեակն իբրեւ զմեռեա՛լ, մինչեւ բազմաց իսկ ասել՝ թէ մեռա՛ւ։ 26Եւ Յիսուս կալաւ զձեռանէ նորա յարոյց զնա, եւ կանգնեցա՛ւ։ 27Եւ իբրեւ եմուտ նա ՚ի տուն, աշակերտքն առանձինն հարցին ցնա. Մեք՝ ընդէ՞ր ո՛չ կարացաք հանել զնա։ 28Եւ ասէ ցնոսա. Այդ ազգ՝ ո՛չ իւիք ելանէ, եթէ ոչ պահօ՛ք եւ աղօթիւք։ 29Եւ անտի ելեալ անցանէին առ Գալիլեացւովք. եւ ո՛չ կամէր եթէ ոք գիտասցէ։ 30Քանզի ուսուցանէր զաշակերտսն իւր՝ եւ ասէր ցնոսա, թէ Որդի մարդոյ մատնելո՛ց է ՚ի ձեռս մարդկան, եւ սպանցե՛ն զնա. եւ իբրեւ սպանցի՝ յերիր աւուր յառնէ՛։ 31Եւ նոքա ո՛չ գիտէին զբանն, եւ երկնչէի՛ն հարցանել ցնա։

32Ե՛կն ՚ի Կափառնաում. եւ իբրեւ եմուտ ՚ի տուն, հարցանէ՛ր զնոսա. Զի՞նչ վիճէիք զճանապարհայն ընդ միմեանս։ 33Եւ նոքա լո՛ւռ լինէին. քանզի ընդ միմեանս վիճէին ՚ի ճանապարհին թէ՝ ո՞վ մե՛ծ իցէ։ 34Եւ իբրեւ նստաւ՝ կոչեա՛ց զերկոտասանսն, եւ ասէ ցնոսա. Եթէ ոք կամի առաջին լինել՝ եղիցի ամենեցուն կրտսե՛ր՝ եւ ամենեցուն պաշտօնեա՛յ։ 35Եւ առեալ մանուկ մի կացոյց ՚ի մէջ նոցա. եւ ընկալեալ զնա ՚ի գիրկս իւր, ասէ ցնոսա. 36Որ միանգամ յայսպիսի մանկտւոյ ընկալցի յանուն իմ, զի՛ս ընդունի. եւ որ զիս ընդունի, ո՛չ զիս ընդունի՝ այլ զայն որ առաքեացն զիս։ 37Պատասխանի ետ նմա Յովհա՛ննէս եւ ասէ. Վա՛րդապետ՝ տեսա՛ք զոմն զի յանուն քո դեւ՛ս հանէր՝ եւ զմե՛ր կնի ո՛չ շրջէր, եւ արգելա՛ք զնա։ 38Եւ նա ասէ. Մի՛ արգելուք զնա. զի ո՛չ ոք է որ առնէ զօրութիւնս յանուն իմ, եւ կարիցէ հայհոյել զիս։ 39Զի որ ո՛չն է ընդ մեզ հակառակ, ՚ի մե՛ր կոյս է։ 40Եւ որ ոք արբուսցէ ձեզ ջուր բաժակաւ յանունս յայս, թէ դուք՝ Քրիստոսի՛ էք, ամէն ասե՛մ ձեզ՝ մի՛ կորուսցէ զվարձս իւր։ 41Եւ որ ոք՝ գայթագղեցուսցէ զմի ՚ի փոքրկանցս որ հաւատան յիս, լա՛ւ էր նմա առաւել՝ եթէ արկեալ էր ընդ պարանոցաւ նորա երկա՛ն իշոյ, եւ ընկեցեալ ՚ի ծով։ 42Եւ եթէ գայթագղեցուսցէ զքեզ ձեռն քո, հա՛տ՝ ընկեա՛ ՚ի քէն. զի լա՛ւ իցէ քեզ խե՛ղ ՚ի կեանսն յաւիտենից մտանել, քան երկուս ձեռս ունել՝ եւ երթալ ՚ի գեհե՛ն ՚ի հուրն անշէջ։ 44Եւ եթէ ոտն քո գայթագղեցուսցէ զքեզ, հա՛տ ընկեա՛ զնա ՚ի քէն. լա՛ւ իցէ քեզ կա՛ղ մտանել ՚ի կեանսն յաւիտենից, քան երկուս ոտս ունել՝ եւ անկանե՛լ ՚ի գեհեն։ 46Եւ եթէ ակն քո գայթագղեցուսցէ զքեզ, հա՛ն զնա ՚ի բաց. լա՛ւ իցէ քեզ միով ակամբ մտանել յարքայութիւն Աստուծոյ, քան երկուս աչս ունել՝ եւ անկանել ՚ի գեհեն։ 47Ուր որդն նոցա ո՛չ մեռանի՝ եւ հուրն ո՛չ շիջանի։ 48Զի ամենայն ինչ հրով յաղեսցի։ 49Բարւո՛ք է աղ. եթէ աղն անհամեսցի, ի՞ւ համեմեսցի. արդ՝ դուք կալարո՛ւք յանձինս ձեր զաղն, եւ խաղաղութի՛ւն արարէ՛ք ընդ միմեանս։