1Եւ բամբասեցին Մարիամ եւ Ահարոն զՄովսէս վասն կնոջն Եթեովպացւոյ՝ զոր ա՛ռ Մովսէս. զի կին Եթեովպացի՛ առ. 2եւ ասեն թէ՝ Ընդ Մովսիսի միա՞յն խօսեցաւ Տէր. ո՛չ ապաքէն եւ ընդ մե՞զ խօսեցաւ. եւ լուա՛ւ Տէր։ 3Եւ այրն Մովսէս հե՛զ էր յոյժ քան զամենայն մարդիկ՝ որ էին ՚ի վերայ երկրի։ 4Եւ ասէ Տէր նո՛յնժամայն՝ ցՄովսէս եւ ցԱհարոն եւ ցՄարիամ. Ելէ՛ք դուք երեքին ՚ի խորանն վկայութեան։ Եւ ելի՛ն երեքին ՚ի խորանն վկայութեան։ 5Եւ էջ Տէր սեամբ ամպոյ, եւ եկաց առ դրան խորանին վկայութեան. եւ կոչեցան Ահարոն եւ Մարիամ, եւ ելին երկոքեան։ 6Եւ ասէ ցնոսա Տէր. Լուարո՛ւք բանից իմոց. եթէ լինիցի՛ մարգարէ ՚ի ձէնջ Տեառն, տեսլեա՛մբ երեւեցայց նմա, եւ երազով խօսեցա՛յց ընդ նմա։ 7Ո՛չ այնպէս որպէս ծառայն իմ Մովսէս՝ որ յամենայն տան իմում հաւատարի՛մ է. 8բերան ՚ի բերա՛ն խօսեցայց ընդ նմա, երեսօք եւ ո՛չ առակօք. եւ զփառսն Տեառն ետես. եւ ընդէ՞ր ո՛չ երկերուք բամբասել զծառայն իմ Մովսէս։ 9Եւ եղեւ բարկութիւն սրտմտութեան Տեառն ՚ի վերայ նոցա՝ եւ գնացին։ 10Եւ ամպն վերացաւ ՚ի խորանէ անտի. եւ ահա Մարիամ բորոտեալ էր իբրեւ զձիւն. եւ հայեցաւ Ահարոն ընդ Մարիամ, եւ ահա՝ բորոտեալ էր։ 11Եւ ասէ Ահարոն ցՄովսէս. Խնդրե՛մ ՚ի քէն տէր, մի՛ ածեր ՚ի վերայ մեր մեղս. զի անգիտացա՛ք, եւ քանզի մեղաք՝ 12մի՛ լինիցի հանգոյն մահու, իբրեւ զվիժած որ ելանիցէ յարգանդէ մօր՝ եւ ուտիցէ զկէս մարմնոյ նորա։ 13Եւ աղաղակեաց Մովսէս առ Տէր՝ եւ ասէ. Խնդրե՛մ ՚ի քէն Աստուած, բժշկեա՛ զնա։ 14Եւ ասէ Տէր ցՄովսէս. Եթէ հօր իւրոյ թքանելով թքեալ էր ընդ երե՛սս նորա՝ չամաչէ՞ր զեւթն օր. մեկնեսցի՛ զեւթն օր արտաքոյ բանակին՝ եւ ապա՛ մտցէ։ 15Եւ զատուցաւ Մարիամ արտաքո՛յ բանակին զեւթն օր. եւ ժողովուրդն ո՛չ չուեաց՝ մինչեւ սրբեցա՛ւ Մարիամ։