1Եւ ձա՛յն բարձին ամենայն ժողովուրդն, եւ ելա՛ց ազգն զգիշերն զայն ողջոյն. 2եւ տրտնջեա՛ց ժողովուրդն զՄովսիսէ եւ զԱհարոնէ ամենայն որդւովքն Իսրայէլի։ Եւ ասէ ցնոսա ամենայն ժողովուրդն. Լա՛ւ էր եթէ մեռեալ էաք յերկրին Եգիպտացւոց. կամ թէ աստէն յանապատի՛ աստ իսկ մեռանէաք. 3եւ ընդէ՞ր տանիցի զմեզ Տէր յերկիրն յայն անկանել մեզ պատերազմաւ. եւ կանայք մեր եւ որդիք մեր լինիցին ՚ի յափշտակութիւն. եւ արդ լա՛ւ իցէ մեզ դառնալ անդրէն յԵգիպտոս։ 4Եւ ասէ այր ցընկեր. Արասցո՛ւք զօրավար, եւ դարձցո՛ւք յԵգիպտոս։ 5Եւ անկան Մովսէս եւ Ահարոն ՚ի վերայ երեսաց իւրեանց առաջի ամենայն որդւոցն Իսրայէլի։ 6Բայց Յեսու որդի Նաւեայ, եւ Քաղէբ որդի Յեփոնեայ ՚ի լրտեսաց երկրին՝ պատառեցին զհանդերձս իւրեանց, 7եւ խօսեցան ընդ ամենայն ժողովրդեան որդւոցն Իսրայէլի՝ եւ ասեն. Երկիր զոր մեք լրտեսեցաք՝ երկիր բարի՛ է յոյժ. 8եթէ հաճեսցի՛ միայն ընդ մեզ Աստուած, եւ տարցի յերկիրն յայն, եւ տացէ զնա մեզ. երկիր է՝ որ բղխէ զկա՛թն եւ զմեղր։ 9Բայց ՚ի Տեառնէ միայն ապստամբք մի՛ լինիցիք, եւ ՚ի ժողովրդենէ երկրին մի՛ երկնչիջիք. քանզի կերակո՛ւր մեր են։ Զի մեկնեցաւ ՚ի նոցանէ Տէր եւ ընդ մե՛զ է Տէր. մի՛ զանգիտիցէք ՚ի նոցանէ։ 10Եւ ասաց ամենայն ժողովուրդն քարկոծե՛լ զնոսա քարամբք. եւ փառքն Տեառն երեւեցա՛ն ամպով ՚ի վերայ խորանին վկայութեան յանդիման ամենայն որդւոցն Իսրայէլի։ 11Եւ ասէ Տէր ցՄովսէս. Մինչեւ յե՞րբ բարկացուցանէ զիս ժողովուրդդ. եւ մինչեւ յե՞րբ ո՛չ հաւատան ինձ ամենայն նշանօք զոր արարի ՚ի մէջ նոցա։ 12Թո՛յլ տուր ինձ՝ եւ հարի՛ց զդոսա մահուամբ, եւ կորուսի՛ց զդոսա. եւ զքեզ եւ զտո՛ւն հօր քոյ արարից յա՛զգ մեծ եւ ՚ի բազում քան զայդ։ 13Եւ ասէ Մովսէս ցՏէր. Իսկ արդ՝ լսիցեն Եգիպտացիքն՝ եթէ դու հաներ զօրութեամբ քո մեծաւ զժողովուրդս զայս ՚ի նոցանէ. 14այլ եւ ամենայն բնակիչք երկրիս այսորիկ լսիցեն՝ թէ դո՛ւ Տէր ՚ի ժողովրդեանս յայսմիկ ես՝ որ դէ՛մ յանդիման երեւիս դու Տէր. եւ ամպ քո կա՛յ ՚ի վերայ դոցա. եւ սեամբ ամպոյ երթա՛ս դու առաջի դոցա ՚ի տուէ, եւ սեամբ հրոյ ՚ի գիշերի. 15եւ սատակիցես զժողովուրդս քո զայս՝ իբրեւ զա՛յր մի։ Եւ խօսեսցին ազգքն որ լուան զանուանէ քումմէ, եւ ասիցեն. 16Վասն զի ո՛չ կարէր տանել Տէր զժողովուրդն զայն՝ յերկիրն զոր երդուաւ նոցա, արկ զնոսա տապա՛ստ յանապատի անդ։ 17Եւ արդ բարձրասցի՛ ձեռն քո Տէր, որպէս խօսեցար եւ ասացեր. 18թէ՝ Տէր երկայնամի՛տ է եւ բազում ողորմ եւ ճշմարիտ, բառնայ զանօրէնութիւնս եւ զանիրաւութիւնս եւ զմեղս, եւ սրբելով ո՛չ սրբէ զպարտաւորն. հասուցանել զմեղս հարանց յորդիս մինչեւ յերիս եւ ՚ի չորս ազգս։ 19Թո՛ղ զմեղս ժողովրդեան քոյ, ըստ մեծի ողորմութեան քում. որպէս ներեցեր դոցա յԵգիպտոսէ մինչեւ ցա՛յժմ։ 20Եւ ասէ Տէր ցՄովսէս. Ներեցի՛ց դոցա ըստ բանի քում. 21բայց կենդանի՛ եմ ես, եւ կենդանի՛ է անուն իմ. եւ լցցեն փառք Տեառն զամենայն երկիր։ 22Զի ամենայն արք որ տեսին զփառսն իմ, եւ զնշանս զոր արարի ես յԵգիպտոս եւ յանապատիս յայսմիկ, եւ փորձեցին զիս՝ այս տասն անգամ, եւ ո՛չ լուան ձայնի իմում, 23թէ տեսանիցեն զերկիրն զոր երդուայ հարցն նոցա. այլ որդիք նոցա որ են ա՛ստ ընդ իս՝ որ ո՛չ գիտեն զչար կամ զբարի, ամենայն մանուկ տխմար՝ նոցա՛ տաց զերկիրն. եւ ամենեքին որ բարկացուցին զիս՝ ո՛չ տեսցեն զնա։ 24Բայց Քաղէբ ծառա՛յ իմ յորում եղեւ հոգի ա՛յլ, եւ եկն զհետ իմ. տարա՛յց զնա յերկիրն՝ յոր եմուտ. եւ զաւա՛կ նորա ժառանգեսցէ զնա։ 25Եւ Ամաղէկ եւ Քանանացին բնակեալ են ՚ի ձորն. բայց դուք վաղիւ դարձարո՛ւք եւ չուեցէ՛ք յանապատէն ընդ ճանապարհ Կարմիր ծովուն։ 26Խօսեցաւ Տէր ընդ Մովսիսի եւ ընդ Ահարոնի՝ եւ ասէ. 27Մինչեւ յե՞րբ զժողովուրդդ զայդ զչա՛ր կրիցեմ, եւ դոքա տրտնջե՛ն առաջի իմ։ Զտրտունջ որդւոցն Իսրայէլի որ տրտնջեն զձէնջ՝ լուայ։ 28Արդ՝ ասասցե՛ս ցնոսա. Կեդանի՛ եմ ես ասէ Տէր, եթէ ո՛չ որպէս խօսեցայք յականջս իմ, նո՛յնպէս արարից ձեզ. 29յանապատի՛ս յայսմիկ անկցի՛ն ոսկերք ձեր, եւ ամենայն հանդէս ձեր, եւ մտեալքն ՚ի ձէնջ ՚ի համար՝ ՚ի քսանամենից եւ ՚ի վեր որ տրտնջեցին զինէն. 30թէ՛ մտցեն յերկիրն՝ յոր համբարձի զձեռն իմ բնակեցուցանել զձեզ ՚ի նմա. բայց Քաղէբ՝ որդի Յեփոնեայ, եւ Յեսու Նաւեան։ 31Եւ զորդիսն զորմէ ասացէք թէ ՚ի յափշտակութիւն լինիցին, տարա՛յց զնոսա յերկիրն. եւ ժառանգեսցե՛ն զնա, յորմէ դո՛ւքն յափրացարուք։ 32Եւ ոսկերք ձեր անկցին աստէ՛ն յանապատիս. 33եւ որդիք ձեր ճարակեսցի՛ն յանապատի աստ՝ ա՛մս քառասուն, եւ բարձցե՛ն զպոռնկութիւն ձեր, մինչեւ մաշեսցի՛ն ոսկերք ձեր յանապատի աստ։ 34Ըստ թուոյ աւուրցն քառասնից. օ՛ր ընդ տարւոյ ընդունիցիք զմեղս ձեր զքառասուն ամ, եւ ծանիջի՛ք զսրտմտութիւն բարկութեան իմոյ։ 35Ե՛ս Տէր խօսեցայ. եթէ ո՞չ արարից ժողովրդեանդ այդմիկ չարի յարուցելոյ ՚ի վերայ իմ. յանապատի՛ աստ ծախիցին, եւ աստէ՛ն մեռանիցին։ 36Եւ արքն զորս առաքեաց Մովսէս լրտեսել զերկիրն, եւ եկեալ բամբասեցին զնմանէ առ ժողովրդեանն, հանել համբա՛ւ չար զերկրէն. 37մեռա՛ն արքն այնոքիկ՝ որ հանին համբաւ չա՛ր զերկրէն, չարաչա՛ր հարուածովք առաջի Տեառն։ 38Եւ Յեսո՛ւ որդի Նաւեայ՝ եւ Քաղէբ որդի Յեփոնեայ միա՛յն ապրեցան յարանցն յայնցանէ որ երթեալ էին լրտեսել զերկիրն։

39Եւ խօսեցա՛ւ Մովսէս զպատգամս զայս առ ամենայն որդիսն Իսրայէլի, եւ սո՛ւգ առ ժողովուրդն յոյժ. 40եւ կանխեալ ընդ առաւօտն ելի՛ն ՚ի գլուխ լերինն. եւ ասեն. Ահաւասիկ կամք մեք՝ ելցուք ՚ի տեղին զոր ասաց Տէր՝ զի մեղաք։ 41Եւ ասէ Մովսէս. Ընդէ՞ր անցէք զբանիւ Տեառն՝ եւ ո՛չ աջողեսցի ձեզ. 42մի՛ ելանէք՝ զի ո՛չ է Տէր ընդ ձեզ, եւ անկանիցի՛ք առաջի թշնամեաց ձերոց. 43զի Ամաղէկ եւ Քանանացին ե՛ն անդ առաջի ձեր, եւ անկանիցիք սրով. փոխանակ զի դարձայք յետս եւ հեստեցէք Տեառն, եւ ո՛չ լինիցի Տէր ընդ ձեզ։ 44Եւ անսաստեալ ելին ՚ի գլուխ լերինն. բայց տապանակ կտակարանացն Տեառն՝ եւ Մովսէս ո՛չ շարժեցան ՚ի բանակէ անտի։ 45Էջ Ամաղէկ եւ Քանանացին՝ որ բնակեալ էր ՚ի լերինն. եւ հարին զնոսա, եւ կոտորեցի՛ն զնոսա մինչեւ ցՀերմա։ 46Եւ դարձա՛ն անդրէն ՚ի բանակն։